Η αντεπίθεση της «Αυτοκρατορίας» και ο ρόλος της Ελλάδας

Αν κάποιος βγαίνει απόλυτα κερδισμένος από την πρόσφατη οικονομικο-πολιτική περιπέτεια της Ελλάδας είναι, χωρίς αμφιβολία, οι ΗΠΑ. Έτσι η δήλωση της κας Βικτώριας Νούλαντ, κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στην Αθήνα, ότι αισθανόταν ενθουσιασμένη ήταν οπωσδήποτε ειλικρινής. Προφανώς ήταν ικανοποιημένη και με τον εαυτόν της, καθώς είχε και η ίδια βάλει το χέρι της στην «ευτυχή» για τα αμερικανικά συμφέροντα κατάληξη του ελληνικού δράματος…

Οι ΗΠΑ, έχοντας εξασφαλίσει όλα τα ισχυρά, φανερά και αφανή, εργαλεία για την επιτυχία των σκοπών τους, κινήθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα με τρόπο περίτεχνο, αποφασιστικό, ενίοτε μακιαβελικό. Στο νέο «Μεγάλο Παιχνίδι», που παίζεται στην ευρασιατική ήπειρο, η αμερικανική αυτοκρατορία είχε εδώ και καιρό εξαπολύσει γενική αντεπίθεση. Κύριος στόχος της είναι η διατήρηση του συστήματος του μονοπολικού κόσμου, υπό την ηγεμονία της Ουάσιγκτον και των πανίσχυρων διεθνών κύκλων του παγκόσμιου κεφαλαίου που πορεύονται μαζί της –τουλάχιστον έως έναν βαθμό με κοινά συμφέροντα. Για την ευρωπαϊκή ήπειρο αυτό μεταφράζεται με το γνωστό δόγμα από ιδρύσεως ΝΑΤΟ: η Αμερική «μέσα», η Γερμανία «κάτω» και η Ρωσία «έξω»…

Ποιος, όμως, ο ρόλος της χρεωκοπημένης οικονομικά, αλλά σε κομβικό γεωπολιτικό σταυροδρόμι Ανατολής-Δύσης και Βορράς-Νότου, Ελλάδας; Ήδη από τα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 21^ου αιώνα, το ελλαδικό κράτος και ο ελληνισμός άρχισαν να μετατρέπονται σε προβληματικό κρίκο για τον αμερικανικό παράγοντα. Σειρά εξελίξεων, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο ευρύτερο περιβάλλον, αν δεν αδυνάτιζαν την αμερικανική επιρροή κινούνταν πάντως στην αντίθετη κατεύθυνση από τις επιδιώξεις των ΗΠΑ. Κάνοντας, λοιπόν, μια μικρή αναδρομή στο χρόνο θα δούμε ότι έως το 2009 οι Αμερικανοί διαπίστωναν για την Ελλάδα:

α. Την ολοένα και μεγαλύτερη εξάρτησή της από Γερμανία και το γερμανικό κεφάλαιο, η οποία είχε ενταθεί κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Σημίτη. Η κατάσταση γινόταν πιο περίπλοκη από την προσπάθεια του Βερολίνου να χειραφετηθεί από την αμερικανική κηδεμονία, επιδιώκοντας πέρα από οικονομικά και γεωπολιτικά κέρδη –σε συνδυασμό με τις αλματωδώς αυξανόμενες οικονομικές σχέσεις της Γερμανίας με τη Ρωσία.  

β. Τα παραδοσιακά φιλορωσικά αισθήματα του ελληνικού λαού άρχισαν να αποκτούν πρακτική εφαρμογή, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή προχώρησε σε συμφωνίες, στον τομέα της ενέργειας, με την Μόσχα. Η τελευταία, ας σημειωθεί, ότι επανέκαμπτε στα Βαλκάνια -μετά τον ντροπιαστικό για το κύρος της πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας- με σοβαρές φιλοδοξίες, που αν πραγματοποιούνταν θα άλλαζαν δια παντός τις γεωπολιτικές ισορροπίες.

γ. Το φιάσκο του βρετανο-αμερικανικού «σχεδίου Αννάν» στην Κύπρο, που οδήγησε σε πρόσκαιρη αναβολή  της εφαρμογής του στρατηγικού στόχου της Ουάσιγκτον για την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς μειωμένης κρατικής κυριαρχίας υπό νατοϊκή/αμερικανική ομπρέλα.   

δ. Την επιμονή της Αθήνας στην μη αποδοχή απαράδεκτων για τα ελληνικά συμφέροντα υποχωρήσεων στις σχέσεις της με την πΓΔΜ. Η ελληνική στάση, που κορυφώθηκε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, αποτελούσε τεράστιο εμπόδιο στον άλλον στρατηγικό στόχο της Ουάσιγκτον. Στον πλήρη έλεγχο, δηλαδή, των Βαλκανίων μέσω της ένταξης όλων των χωρών της χερσονήσου στο ΝΑΤΟ και της ακύρωσης κάθε ρωσικής παρουσίας, ιδιαίτερα στις ενεργειακές διαδρομές.   

Ερχόμενοι λοιπόν στο σήμερα, έπειτα από πάνω από έξι χρόνια κατακλυσμιαίων αλλαγών, το τοπίο είναι εντελώς διαφορετικό. Η Αθήνα είναι δεμένη γερά στο άρμα της αμερικανικής πολιτικής, ουσιαστικά «όργανό» της εντός της Ε.Ε., σε διαδικασία ψύχους των σχέσεων της με τη Ρωσία, ενώ και οι ίδιες οι ΗΠΑ έχουν αποκτήσει πια το φωτοστέφανο του σωτήρα της χώρας, χωρίς να έχουν δώσει ούτε ένα δολάριο! Αν αυτό δεν είναι επιτυχία, τότε τι είναι;

Οι βασικές κατευθύνσεις της παρέμβασης Πούτιν στο “Valdai Club” -2015

Κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνάντησης στο «Valdai International Discussion Club» μίλησαν, όπως ήταν φυσικό, κυρίως για τη Συρία και τον πόλεμο με το Χαλιφάτο. Και για πρώτη φορά σε αυτό το κλαμπ, που εξ αρχής ήταν προσανατολισμένο προς τη Δύση, δίπλα στον Πούτιν εμφανίστηκε ένας ηγέτης του Ιράν –σύμμαχος της Ρωσίας στη συριακή επιχείρηση και βασικός εταίρος στην υπόθεση της δημιουργίας μιας νέας, δίκαιης παγκόσμιας τάξης. 

Το ίδιο το θέμα της συνάντησης «Πόλεμος και Ειρήνη» έδωσε αφορμή στον Πούτιν να μιλήσει για το ότι, η πολεμική ορολογία ακούγεται τώρα πρακτικά σε όλες τις σφαίρες της ζωής –αλλά το όριο της χρήσης βίας στο τελευταίο τέταρτο του αιώνα ήδη εμφανώς μειώθηκε. Την ίδια ώρα, σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, ο Πούτιν ήδη μιλούσε όχι προειδοποιητικά για μελλοντικές βαριές συνέπειες, αλλά ως κάποιος που συμμετέχει στη σύγκρουση. 

Αυτό φάνηκε και στην πιο οξεία φράση της ομιλίας του: «πριν από 50 χρόνια οι δρόμοι του Λένινγκραντ με έμαθαν έναν κανόνα: εάν υπάρχει απειλή, πρέπει εσύ να κτυπήσεις πρώτος». Αυτό ειπώθηκε για τη τρομοκρατική απειλή ενάντια στη Ρωσία, ότι είναι καλύτερο να την κτυπήσεις σε ξένο έδαφος, και να μη περιμένεις να έλθουν στο δικό σου –αλλά γίνεται αντιληπτό ότι είχε σχέση γενικά με τις γεωπολιτικές προκλήσεις, που εγείρονται ενώπιον της Ρωσίας. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι αύριο κιόλας θα κινηθούν φάλαγγες τεθωρακισμένως προς το Κίεβο ή θα αρχίσουμε να βομβαρδίζουμε το Αφγανιστάν –δείχνει, όμως, πως αισθάνεται ο ίδιος ο Πούτιν και η Ρωσία έπειτα από την Κριμαία και τη Συρία. Γι’ αυτό ο πρόεδρος μίλησε για τον πόλεμο ως ρεαλιστής –«η στρατιωτική δύναμη, παραμένει, και αναμφίβολα, θα είναι για πολύ καιρό ακόμη όργανο της διεθνούς πολιτικής. Καλό κακό, αυτή είναι η πραγματικότητα». Παράλληλα, ο πρόεδρος κριτικάρει την χρήση της με όποια αφορμή «μερικές φορές απλά έτσι, ώστε να υπενθυμίσει στον κόσμο, ποιος είναι το αφεντικό, το οποίο δεν σκέφτεται ούτε την νομιμότητα της χρήσης βίας ούτε τις συνέπειες χρήσης της, μη λύνοντας προβλήματα αλλά μόνον πολλαπλασιάζοντάς τα».

Οι χριστιανοί της ανατολικής Συρίας πολεμούν για την υπεράσπιση της γης και της ταυτότητάς τους

Χριστιανοί μαχητές της "Sotoro" στη πόλη Qamishli

Jean Azziz*

Τα ένοπλα μέρη στον πόλεμο της Συρίας περιλαμβάνουν το στρατό του καθεστώτος, διάφορες παρατάξεις της αντιπολίτευσης, το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), το Μέτωπο Αλ-Νούσρα και άλλες ομάδες, όπως επίσης τις ομάδες των Κούρδων, όπως το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν και τις ένοπλες ομάδες της κουρδικής αυτόνομης διοίκησης. Ωστόσο, μόνον ελάχιστοι γνωρίζουν ότι υπάρχει επίσης μια ένοπλη χριστιανική πολιτοφυλακή στη Συρία που μάχεται σε διάφορα μέτωπα, μαζί με όλες αυτές τις ομάδες, σε μια προσπάθεια να προστατεύσει τις μικρότερες μειονότητες της Συρίας που απειλούνται με εξαφάνιση.

Το Αλ-Μόνιτορ πήρε συνέντευξη από τον Αλικάρ Ίσσα, έναν αξιωματούχο της χριστιανικής πολιτοφυλακής, που μίλησε σχετικά με την ένοπλη δύναμη που ανήκει. Μίλησε για τις επιτυχίες της ομάδας του και τις πλέον πρόσφατες ένοπλες συγκρούσεις, και επέμεινε ότι θεωρεί τον εαυτόν του πρώτα απ’ όλα Σύρο, και έπειτα Σύρο Ορθόδοξο.

Ο Ίσσα με υπερηφάνεια είπε ότι ανήκει σε μια γηγενή ομάδα που συγκροτήθηκε στη Συρία πριν από 2.000 χρόνια –πολύ πριν από τις άλλες μειονότητες της Συρίας- και ότι αυτό είναι που τον οδήγησε αυτόν και την πολιτοφυλακή του να πάρουν τα όπλα και να υπερασπιστούν τη ταυτότητά και τη γη τους.

Η πορεία των χερσαίων επιχειρήσεων στον πόλεμο της Συρίας

του Εβγένι Κρούτικωφ 

Η σύγκρουση στη Συρία πήρε κατά τόπους τον χαρακτήρα ενός πολέμου «όλοι εναντίον όλων», αλλά αυτό δεν εμποδίζει τα κυβερνητικά στρατεύματα, έχοντας τη βοήθεια της ρωσικής αεροπορίας, να επιτίθενται σε μια σειρά κομβικών σημείων. Άλλο ζήτημα, όμως, αν οι επιτυχίες τους είναι ακόμη μη διακριτές ή και αμφιλεγόμενες. Παρά το γεγονός ότι οι στρατηγικοί στόχοι του συριακού Γενικού Επιτελείου είναι αρκετά προφανείς, οι μέθοδοι της επίτευξής τους εγείρουν ενίοτε κάποια ερωτήματα.

ΧΑΛΕΠΙ: Μετά από αρκετές ημέρες σιωπής, που προκλήθηκε από την εσκεμμένη παύση της επίθεσης των κυβερνητικών δυνάμεων, η στρατιωτική δραστηριότητα επαναλήφθηκε ταυτόχρονα σε μερικές κομβικές περιοχές. Η νέα εξέλιξη ήταν τα γεγονότα γύρω από το Χαλέπι, όπου, για πρώτη φορά από την έναρξη της ρωσικής επιχείρησης, οι αντιμαχόμενες πλευρές ανάγλυφα απέδειξαν τι σημαίνει στην πράξη «ο πόλεμος όλων εναντίον όλων» και που καταλήγει.

Όλα άρχισαν όταν οι φιλοδυτικοί αντάρτες (η ονομασία είναι εντελώς συμβατική, καθώς ανάμεσά τους είναι και ισλαμιστές, που υποδύονται του «δημοκράτες» και μισο-μυθικοί «κοσμικοί φιλελεύθεροι») ήταν αναγκασμένοι να αναδιπλώσουν τις δυνάμεις τους με τη μεταφορά τμημάτων τους από την περιοχή του Χαλεπιού στο μέτωπο της Χομς, όπου η επίθεση του κυβερνητικού στρατού αν ήταν λίγο καλύτερα οργανωμένη θα μπορούσε και να τους είχε διαλύσει εντελώς.

What motivated Moscow to launch its military intervention in Syria?

Sotirios Dimopoulos

Russia's military intervention in Syria, although it had implicitly announced through the massive transfer of Russian weapons and military personnel to Syria, has provoked a worldwide impression. During the past decades, Russia, as well as Soviet Union, had maintained a rather cautious stance on the Middle Eastern affairs. The risky decision of Vladimir Putin of the mission of the Russian army on a battlefield, far from the “near abroad”, represents a substantial shift in the Russian foreign policy. In any case, this step undertaken by the Russian president will have a serious impact on the global balance of power.

However, what were the underlying motives behind this move, and what Putin seeks to obtain through Russian involvement in the Syrian bloody war?

Bellow, we summarize possible motives behind this decision. 

1.           The vital necessity to protect, at all costs, its military presence in the Eastern Mediterranean Region. So far, Assad’s regime is the only one that might ensure Russian unimpeded activity in the Middle East. But recently, this foothold was found on the verge of being lost, due to the rapid advance of Islamist armed groups. Both in central areas, dominating by Daesh, and in northwest part of country, where al-Qaeda affiliated groups are fighting against the Syrian government had gained significant positions at the expense of Syrian Arab Army (SAA). In August 2015, Islamic Factions “Al-Nusra Front”, “Jaish al-Fatah”(Army of Conquest) and other small groups, as well as the “Free Syrian Army”, well equipped by the West, Gulf countries and Turkey, threatened Latakia, where Alawites constitute the majority. Islamists could reach the Mediterranean coast in a few days. For the rebels, gaining access to the sea was a strategic goal, but for the Syrian president and for Russia it would constitute a disaster. Tartus, in Latakia governorate, is the site of the last official Russian military base, outside of the former Soviet Union area. So, for Moscow last option to defend its geostrategic interests in Syria remained to start a military intervention in the Syrian civil war, consisting mainly of air strikes not only against ISIS but also “al-Nusra Front” and the “Army of Conquest”. The strategic aim of Russian bombing is to enable SAA, Hezbollah and Iranian troops to repel Islamic groups away from Latakia and Hama –if possible conquering Idlib and Aleppo- and to seal the border with Turkey.

Η κρίσιμη κατάσταση στο Αφγανιστάν και ο ισλαμικός κίνδυνος στην Κ. Ασία

«Η κατάσταση στο Αφγανιστάν είναι σχεδόν κρίσιμη» δήλωσε ο Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη σύνοδο κορυφής της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ) στο Καζακστάν. Τόνισε ότι ένας από τους στόχους των τρομοκρατών αποτελεί η διείσδυσή τους στην Κεντρική Ασία. Και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο σενάριο. Ποια είναι η απειλή που έρχεται από το Αφγανιστάν;  Σε ποιόν θα στηριχθούμε στο αφγανικό κενό εξουσίας; Και τι θα γίνει εάν το κτύπημα θα έλθει μέσω του Τουρκμενιστάν;

«Η κατάσταση επιδεινώθηκε έπειτα από το γεγονός της κατάληψης από τους Ταλιμπάν, έπειτα από 14 χρόνια αμερικανικής κατοχής, μιας από τις μεγάλες πόλεις του Αφγανιστάν, της Κουντούζ, η οποία βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας, πλησίον των συνόρων με την Κεντρική Ασία, με το Τατζικιστάν» είπε στη Pravda.Ru ο Βιατσεσλάβ Μπιελοκρενίτσκι, δρ. ιστορικών επιστημών, επικεφαλής του Κέντρου Μελετών των χωρών της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. «Έπειτα από πολυήμερες μάχες, στις οποίες συμμετείχαν αμερικανικές δυνάμεις, οι Ταλιμπάν υποχώρησαν από την πόλη, αλλά συνεχίζουν να ελέγχουν σημαντικό τμήμα των γειτονικών περιοχών και μάχονται για τον έλεγχο περίπου του ενός τετάρτου όλης της χώρας».

Ο Μπιελοκρενίτσκι σημείωσε ότι οι Ταλιμπάν (ισλαμιστικό κίνημα που εμφανίστηκε στο Αφγανιστάν μεταξύ των Παστούνι το 1994) ξεκίνησε εντατικές στρατιωτικές επιχειρήσεις και στον νότο της χώρας –εκεί όπου η επιρροή του ήταν πάντοτε αναμφισβήτητη. Επιπλέον στο Αφγανιστάν άρχισαν να ενισχύονται οι ομάδες που ορκίζονται πίστη στο Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ). Αυτές δρουν και στο βορρά, στα σύνορα με το Τουρκμενιστάν. Εκεί, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Καζαχστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, το τελευταίο διάστημα έλαβαν χώρα διασυνοριακές συγκρούσεις.

Ρωσσία και Υπερκαυκασία

Η πολυεθνική και πολυθρησκευτική περιοχή του Καυκάσου και της Υπερκαυκασίας διατηρεί για αιώνες την κομβική γεωστρατηγική της σημασία. Σταυροδρόμι, που συναντώνται η Μέση Ανατολή με τις ρωσσικές στέππες και η Κεντρική Ασία με την Εγγύς Ανατολή και κατ΄επέκταση την Ευρώπη, αποτελούσε πάντοτε «μήλον της έριδος» εξωκαυκάσιων δυνάμεων. Για αιώνες, ευρισκόμενη ανάμεσα σε τρεις δυνάμεις -τη Ρωσσία, τη Τουρκία και την Περσία- επηρεάστηκε καταλυτικά από τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και την ισορροπία ισχύος. Οι βασικές γεωπολιτικές συντεταγμένες που διαμόρφωσαν την ιστορική εξέλιξη της ευρύτερης περιφέρειας συνεχίζουν σε γενικές γραμμές να υφίστανται και σήμερα. Μάλιστα, τη δραστηριότητα που λαμβάνει χώρα στην εν λόγω περιοχή οφείλουμε να την εντάξουμε στο γενικό πλαίσιο των ραγδαίων ανακατατάξεων που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια στη ζώνη που ξεκινά από την Βαλτική και την Ουκρανία και καταλήγει στις εύφλεκτες εστίες του αραβικού κόσμου. Στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσσίας, όπου είναι έντονες οι εθνοτικές αντιθέσεις, ισχυρό το Ισλάμ και μεγάλος ο ενεργειακός πλούτος, ο «ψυχρός πόλεμος» Ουάσιγκτον-Μόσχας ίσως να μη διακόπηκε ποτέ.

Τα εδάφη των τριών κρατών της Υπερκαυκασίας –Γεωργία, Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν- υπήρξαν περιφέρειες της ρωσσικής αυτοκρατορίας και στη συνέχεια της Σοβιετικής Ένωσης, από τις αρχές του 19^ου αιώνα μέχρι και το 1991. Η ένταξή τους στο ρωσσικό κράτος ήταν το αποτέλεσμα είτε των ρωσσο-περσικών (Αζερμπαϊτζάν) και ρωσσο-τουρκικών (Αρμενία) πολέμων, είτε μονομερούς ρωσσικής ενέργειας (Γεωργία), με την δικαιολογία της περσικής απειλής. Η αποδοχή της νέας κατάστασης υπήρξε διαφορετική στους λαούς της Υπερκαυκασίας. Οι Αρμένιοι βρήκαν στη Ρωσσία τη δύναμη που τους έδινε την ελπίδα να πετύχουν την εθνική τους ολοκλήρωση, αλλά και καταφύγιο από τις απηνείς διώξεις των Τούρκων. Οι Γεωργιανοί με τη σειρά τους, αν και χριστιανοί, δεν έπαψαν να διεκδικούν την ανεξαρτησία τους. Ο ίδιος ο Στάλιν συμμετείχε ενεργά ως μαθητής στο πατριωτικό γεωργιανό κίνημα, πριν ενταχθεί στους σοσιαλδημοκράτες. Παράλληλα, όμως, η συμπόρευση με το ρωσσικό κόσμο ωφέλησε πολλαπλά -οικονομικά, πολιτισμικά, κοινωνικά- τους λαούς της Υπερκαυκασίας.