Οι αμφίθυμες σχέσεις Αυστραλίας-Κίνας

Οι διπλωματικές σχέσεις της Αυστραλίας με την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ξεκινούν το 1972, αμέσως μετά την αλλαγή και της αμερικανικής πολιτικής προς το Πεκίνο, κατά την προεδρία Νίξον. Από τότε η συνεργασία των δύο χωρών είναι πολύ στενή, ιδιαίτερα στο οικονομικό πεδίο, με θεσμοθετημένες κοινές δομές λήψης και εφαρμογής συμφωνιών, όπως το κοινό συμβούλιο Αυστραλίας Κίνας (ACC), που λειτουργεί από το 1978. Οι συναντήσεις των ηγετών των δύο κρατών πραγματοποιούνται πλέον καθ’ έτος, ενώ παράλληλες συναντήσεις κάνουν τα υπουργεία Εξωτερικών και Οικονομικών. Και οι δύο χώρες συμμετέχουν σε αρκετούς οργανισμούς συνεργασίας, όπως η APEC (Οικονομική Συνεργασία Ασίας και Ειρηνικού).  Οι σχέσεις αυτές δεν είναι, όμως, ανέφελες, και στο διπλωματικό πεδίο παρατηρούνται αρκετές διακυμάνσεις, που άπτονται τόσο σε ζητήματα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και διαφορετικής οπτικής στα θέματα περιφερειακής ασφάλειας.

Η Αυστραλία είναι μια μεγάλη σε έκταση χώρα, αλλά μικρή αναλογικά σε πληθυσμό (23.800.000 κάτοικοι). Διαθέτει, όμως, πολλές πλουτοπαραγωγικές πηγές και πρώτες ύλες, γεγονός που την καθιστά πολύτιμη για την διαρκώς ογκούμενη κινεζική οικονομία. Η αδιατάραχτη συνέχεια στις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες αυξάνονται ραγδαία τα τελευταία χρόνια, επέτρεψε εν τέλει στην Αυστραλία να μην επηρεασθεί από την πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση. Η Κίνα αποτελεί, σήμερα, τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Αυστραλίας, ενώ το εμπορικό ισοζύγιο των δύο χωρών το 2013 έφθασε στα 150 δις δολ. Για την Αυστραλία οι εξαγωγές προς την Κίνα ανήλθαν σε 95 δις δολ. - αξίζει να αναφερθεί ότι οι εξαγωγές υπηρεσιών ανέρχονται στα 7 δις δολ.- και οι εισαγωγές, κυρίως αγαθών, σε 47 δις. Ας σημειωθεί ότι οι συναλλαγές της Αυστραλίας με την Κίνα από το 2013 γίνονται με αυστραλιανό δολάριο και κινεζικό γουάν. Το δολάριο της Αυστραλίας ήταν το τρίτο νόμισμα που είχε αυτή τη δυνατότητα, μετά το δολάριο και το ιαπωνικό γεν.

Η έξοδος από την Ε.Ε. δεν οδηγεί στη Μόσχα αλλά στην …Άγκυρα!

Απάτες και Αυταπάτες ενός αφιονισμένου έθνους

Ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά ψεύδη, που συστηματικά καλλιεργήθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση είναι αυτό της δήθεν «στροφής προς την ανατολή». Το ρωσικό χαρτί παίχθηκε επισταμένα και επίμονα, πείθοντας για την ειλικρίνεια των προθέσεων των κυβερνώντων, σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Άλλωστε το έδαφος ήταν πρόσφορο για την αποδοχή της αλλαγής του γεωπολιτικού προσανατολισμού του έθνους. Το αίσθημα προδοσίας από τη Δύση είναι γενικευμένο το οποίο συναντήθηκε με τις παραδοσιακές φιλορωσικές διαθέσεις των Ελλήνων, που ίσως είναι τα ισχυρότερα σε όλη την βαλκανική χερσόνησο. Δυστυχώς, όμως, και γι’ αυτούς και για τη χώρα, η στροφή προς την Ρωσία είναι μια τερατώδης εξαπάτηση. Γιατί στο τέρμα του δρόμου που έχουν δρομολογήσει για την Ελλάδα οι μέντορες των Τσίπρα/Βαρουφάκη δεν είναι η Μόσχα αλλά η Ουάσιγκτον και η … Άγκυρα!

Οι Πατριάρχες της Ανατολής συναντήθηκαν στη Δαμασκό, μετά από συνεννόηση της Μόσχας με το Βατικανό

 

του Jean Aziz*

Οι Πατριάρχες της Ανατολής συναντήθηκαν στη Δαμασκό, στις 8 Ιουνίου, για να συζητήσουν την κατάσταση των Χριστιανών στην περιοχή, έπειτα από συντονισμένες προσπάθειες μεταξύ του Λιβανέζου Μαρωνίτη Πατριάρχη Bechara al-Rai και του Βατικανού και του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη Ιωάννη Χ Yazigi και της Μόσχας.

Ο Λίβανος παρακολούθησε τις δραστηριότητες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όταν ο απεσταλμένος του πάπα στο Λίβανο, καρδινάλιος Dominique Mamberti, συναντήθηκε με Λιβανέζους αξιωματούχους και πολιτικούς κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στη Βηρυτό στις 29 Μαΐου, συνεχίζονταν και οι προετοιμασίες για την ετήσια συνάντηση των πατριαρχών της Ανατολής στη Δαμασκό στις 8 Ιουνίου, μετά από πρόσκληση του Ελληνορθόδοξου πατριάρχη Ιωάννη Ι΄ Yazigi. Φαίνεται να μην υπάρχει κάποια άμεση σχέση μεταξύ των δύο γεγονότων, όμως και στις δύο περιπτώσεις συζητήθηκαν τα ίδια θέματα.

Η συνάντηση των πατριαρχών της Ανατολής πραγματοποιήθηκε στην έδρα του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου στη χριστιανική γειτονιά Bab Tuma (Πύλη του Θωμά) στην καρδιά της Δαμασκού. (Η γειτονιά οφείλει την ονομασία της στον  Απόστολο Θωμά, έναν από τους 12 Αποστόλους που πέρασε από τη Δαμασκό.) Η ατζέντα της εκκλησιαστικής συνάντησης περιελάμβανε την κατάσταση των Χριστιανών στην περιοχή, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν και το μέλλον των χριστιανικών μειονοτήτων στη Συρία και στο Λίβανο. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι πατριάρχες δέχθηκαν την πρόσκληση, παρά την πολιτική κατάσταση και τις επικίνδυνες συνθήκες ασφάλειας στο δρόμο μεταξύ της Βηρυτού και της Δαμασκού.

Νικολάι Μπερντιάγιεφ, γερμανικές επιρροές, Μαρξ και Σλάβοι

Ι

Η σύγκρουση κομμάτων και τάξεων και τα πολιτικά και κοινωνικά πάθη κάνουν πολλούς να ξεχνούν ότι η ρωσσική επανάσταση λαμβάνει χώρα στην ατμόσφαιρα ενός φοβερού πολέμου και ότι όλες οι κομματικές ομάδες με τα βαρύγδουπα συνθήματά τους δημιουργούνται υπό την πίεση του πολέμου. Τα κόμματα με τα προγράμματά τους και τις τακτικές τους δεν μπορούν τώρα να σταθούν σε καθαρή μορφή, όλοι αυτοί δεν είναι τέτοιοι που ήταν στην περίοδο της ειρήνης, στις ήρεμες συνθήκες της πολιτικής δραστηριότητας και της κοινωνικής μεταρρύθμισης της κοινωνίας. Στην παρούσα τραγική στιγμή της ρωσσικής ιστορίας όλα τα κόμματα καθορίζονται πάνω απ’ όλα από τις σχέσεις τους με τον πόλεμο και τη διεθνή πολιτική. 

Στην πραγματικότητα στη Ρωσσία υπάρχουν τώρα μόνον δύο κόμματα –το κόμμα των πατριωτών που επιθυμούν να σώσουν την πατρίδα, που δεν έχουν χάσει τα γνήσια εθνικά και κρατικά αισθήματά τους, που συνειδητοποιούν την ευθύνη για όλο το μέλλον της Ρωσσίας, και των μη-πατριωτών, που απορρίπτουν την εγγενή αξία της εθνικότητας, αδιάφορων για την πατρίδα, για τη τιμή και την αξιοπρέπειά της, και την προδίδουν ή από φανατική προσήλωση σε αφηρημένες ουτοπίες και ψευδείς διεθνιστικές ιδέες, ή ταπεινή ιδιοτέλεια και διαφθορά. Η κατηγοριοποίηση των κομμάτων σε «αστικά» και «σοσιαλιστικά» τώρα έχει λεκτική μόνον σημασία, είναι συμβατική έκφραση. Η πλεχανοβική σοσιαλιστική ομάδα «Ενότητα» αναγνωρίζεται ως «αστική» αποκλειστικά για την πατριωτική της δραστηριότητα. Και τα μαυροεκατονταρχίτικα στοιχεία, που κρύβονται κάτω από τη μάσκα του μπολσεβικισμού, είναι έτοιμα να τα αναγνωριστούν ως «σοσιαλιστικά» για την αντι-πατριωτική τους δράση.

Αλεξέι Λόσεφ (1893-1988): Ο φιλόσοφος κρυπτο-μοναχός της Σοβιετικής Ένωσης

Ο Αλεξέι Φιοντόριβιτς Λόσεφ, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερος Ρώσσους φιλόσοφους και φιλόλογους του 20ού αιώνα. Ήταν ένας από τους κορυφαίους του ρεύματος της «θεολογικής φιλοσοφίας», που ήκμασε στην προεπαναστατική Ρωσσία και στη συνέχεια από τους εμιγκρέδες Ρώσσους φιλοσόφους. Ο σημαντικότερος Ρώσσος μελετητής του Πλάτωνα, επέζησε των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της καταστολής, και κράτησε μυστικό μέχρι το θάνατό του, για 59 συναπτά έτη, ότι εκάρη μοναχός!  

Ο Λόσεφ γεννήθηκε στο Νοβοτσερκάσκ το 1893. Γιός ενός Κοζάκου του Ντον, καθηγητή της Φυσικής και των Μαθηματικών, και της κόρης ενός ιερέα. Το 1915 αποφοίτησε από το τμήμα Φιλοσοφίας και Κλασσικής Φιλολογίας της Σχολής Ιστορίας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Μόσχας. Γνωρίζεται με τους Θεολόγους-Φιλόσοφους, συμμετέχοντας στις συναντήσεις της «Ψυχολογικής Εταιρείας» και της «Θρησκευτικο-φιλοσοφικής Εταιρείας ‘‘Βλ. Σολοβιώφ’’». Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν οι Σεμιόν Φρανκ, Νικολάι Μπερντιάγιεφ, Βαλεντίν Άσμους και ο Πάβελ Φλορένσκι, ο οποίος ασκεί ιδιαίτερη επιρροή στη σκέψη του.  

Από τα πρώτα του έργα (όπως το «Ο Έρως στον Πλάτωνα» το 1916) γίνεται εμφανής η στενή και βαθιά σχέση του με την πλατωνική παράδοση, την οποία θα υπηρετήσει μέχρι το τέλος. Τη σφραγίδα τους στη σκέψη του Λόσεφ θα    αφήσουν επίσης η μεταφυσική της «Παν-ενότητας» του Βλαδίμηρου Σολοβιώφ, η φαινομενολογία του Χούσερλ, η διαλεκτική του Χέγκελ, τα πατερικά κείμενα και ο νεοπλατωνισμός.

Καθώς, μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, δεν του επετράπη να διδάξει φιλοσοφία, υπηρέτησε ως καθηγητής Φιλολογίας (1919) στο Πανεπιστήμιο του Νίζγκοροντ και καθηγητής Αισθητικής στο Ωδείο της Μόσχας (1922-1929). Το 1922 νυμφεύεται την Βαλεντίνα Μιχαΐλοβνα Σοκολόβα.

Το 1929, όπως και η σύζυγός του, εκάρη μυστικά μοναχός από στάριετς του Αγίου Όρους. Τα μοναχικά ονόματα που έλαβαν ήταν Ανδρόνικος και Αθανασία. Έκτοτε θα φορούσε πάντοτε τον μοναχικό σκούφο.

Αλέξανδρου Ντούγκιν, Ο Χριστιανισμός και το στοιχείο της Ζωής (εκκλησιολογικό δοκίμιο)

Η σιωπηλή ζωή και η ανοικτή Εκκλησιολογία

Οι σύγχρονοι χριστιανοί είναι υποχρεωμένοι να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην άσκηση της πίστης τους. Όχι μόνον επειδή ζουν σε έναν αντι-χριστιανικό πολιτισμό. Αλλά και επειδή η πίστη τους είτε εμφανίζεται ως κάτι αποσπασματικό (για παράδειγμα, ως μια απάντηση στο υπαρξιακό ερώτημα), είτε ως εννοιολογική αφαίρεση. Ο χριστιανισμός στερείται ζωής. Δεν είναι ολότελα άψυχος, αλλά η ζωή του είναι αδύναμη. Η ζωή του χριστιανισμού είναι ωχρή. Ως εκ τούτου, οι εκκλησίες είναι μισοάδειες, και αν ακόμη είναι γεμάτες (στις εορτές) κάτι δεν είναι όπως πρέπει. Η χριστιανική ύπαρξη είναι υποτονική, σβησμένη, βυθισμένη. Σιγοκαίει, μάλλον, αντί να φλέγεται. Αυτό είναι δεδομένο. Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά είναι εξαιρετικά σπάνιες και απαιτείται πάντοτε μια λεπτομερή ματιά σε κάθε περίπτωση – αυτό για το οποίο μιλούμε είναι άραγε ο χριστιανισμός ή πηγή εμπνεύσεώς του είναι κάτι συναφές, ή μπορεί και κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ο Βλαδίμηρος Λόσσκυ, στην εποχή του, παρατήρησε ότι η δογματική θεολογία στον χριστιανισμό έκλεισε με τον «Αγιορείτικο Τόμο», στον οποίο παρουσιάστηκε η διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά (Ησυχαστική Θεολογία), και ανοικτή παρέμεινε μονάχα η Εκκλησιολογία, δηλαδή η ελεύθερη σκέψη για τις ιστορικές οδούς της Εκκλησίας επί της γης στη σχέση της με την εν ουρανώ Εκκλησία. Θεωρώ ότι γενικά είναι μια ορθή παρατήρηση. Συνεπώς, σήμερα η οδός (η κανονική –διότι εξαιρέσεις είναι πάντοτε δυνατές) προς τον Χριστό δεν μπορεί να διανυθεί εκτός της εκκλησιολογικής αναδόμησης των σταδίων (των κομβικών στιγμών) της ιστορίας της Εκκλησίας. Στη φιλοσοφία αυτή η λειτουργία αντιστοιχεί με την φαινομενολογική διάλυση/αποσυναρμολόγηση (Μ. Χάιντεγγερ) ή αποδόμηση (Ζ. Ντερριντά), δηλαδή της τοποθέτησης του σημασιολογικού (εννοιολογικού) συνόλου στο ιστορικό-πολιτισμικό πλαίσιο.

Ο χριστιανισμός είναι κάτι ενιαίο και συνεχές, αιώνιο. Είναι η Ουράνια Εκκλησία. Είναι αμετάβλητη και δεν εξαρτάται από τις ιστορικές προβολές στη διάσταση του χρόνου. Αλλά η επίγεια Εκκλησία βρίσκεται με τη μια πλευρά της στην ιστορία, και επομένως εξαρτάται από τις ιστορικές συγκυρίες – η ίδια πάντοτε αχτίδα φωτός πέφτει στη συνεχώς μεταβαλλόμενη επιφάνεια του ωκεανού, σχηματίζοντας κάθε φορά διαφορετικό μοτίβο, σχήμα, μορφή. Το σύνολο αυτών των μορφών αποτελεί το πεδίο της Εκκλησιολογίας. Αυτές οι μορφές (περίοδοι, εποχές, στάδια) εκτυλίσσονται κατά μήκος του άξονος, που εκκινεί από τη Γέννηση του Χριστού και ιδιαίτερα από την Πεντηκοστή (συμπεριλαμβανομένου του πρελούδιου της Παλαιάς Διαθήκης) έως σήμερα, έως τη δική μας διάταξη του κόσμου, και έως την Εκκλησία, η οποία σήμερα υφίσταται, και τμήμα της είμαστε και εμείς.

Το ΝΑΤΟ σπρώχνει τη Τουρκία σε αντιπαράθεση με τη Ρωσσία

του Metin Gurcan

Το δημοφιλές τουρκικό θέρετρο της Αττάλειας φιλοξένησε στις 13-14 Μαΐου, μια συνάντηση του ΝΑΤΟ, όπου 28 υπουργοί εξωτερικών και ανώτατοι αξιωματούχοι από 50 χώρες συγκεντρώθηκαν σε ένα σημαντικό βήμα προς την αναζωογόνηση του ρόλου της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Η συνάντηση ανέδειξε προτάσεις για τις σχέσεις του ΝΑΤΟ με τη Ρωσσία και τις περιφερειακές δυναμικές στη Μέση Ανατολή. Φυσικά, οι αποφάσεις για τα θέματα της ημερήσιας διάταξης της Αττάλειας θα οριστικοποιηθούν κυρίως κατά την συνάντηση κορυφής του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, το 2016. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στολτενμπεργκ είπε, έπειτα από τη συνάντηση, ότι η ομάδα αξιολόγησε τα προβλήματα της Ανατολικής Ευρώπης, του Αφγανιστάν και της Μέσης Ανατολής και συζητήθηκε στο πώς οι εταίροι και οι οργανώσεις, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα. «Είμαστε σε μια φάση που θα διαμορφώσει την ευρω-ατλαντική ασφάλεια οδεύοντας προς την Σύνοδο Κορυφής της Βαρσοβίας» είπε. «Το περιβάλλον ασφάλειας έχει αλλάξει ριζικά. Κοιτάζουμε προς ανατολάς και βλέπουμε τη Ρωσσία, της οποία η επιθετική προσέγγιση προς την Ουκρανία έχει γίνει πιο ορατή, και προς το νότο, όπου βλέπουμε περισσότερες αναταράξεις και εξτρεμισμό».