Το κυπριακό και ο πόλεμος στη Συρία

Το ότι ο πόλεμος στη Συρία επηρεάζει άμεσα και ουσιαστικά την Κύπρο και, ως εκ τούτου, τις συνομιλίες που διεξάγονται για την εξεύρεση «λύσης» του κυπριακού προβλήματος, είναι γεγονός αυταπόδεικτο. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι καθόλου αυτονόητα τα συμπεράσματα που εξάγονται από την συμπερίληψη αυτής της καθοριστικής παραμέτρου στην κυπριακή εξίσωση. Είναι προφανές ότι σε αυτό το σημείο επικρατεί σύγχυση, εν πολλοίς σκόπιμη, και στρεβλωτικές παρερμηνείες. Δηλαδή, αποσιωπούνται τα νέα αρνητικότατα δεδομένα που έχουν προκύψει και επιχειρείται είτε η μεταφορά του κυπριακού σε ένα παράλληλο φαντασιακό σύμπαν, είτε εμφανίζεται η συγκυρία ακόμη και ως ευνοϊκή για την προώθηση των θέσεων της ελληνοκυπριακής πλευράς. Όλ’ αυτά βεβαίως αντιβαίνουν βάναυσα σε κάθε νόμο της λογικής και, επειδή η πραγματικότητα είναι πάντοτε αμείλικτη, καταπίπτουν καθημερινώς από την εξέλιξη των δραματικών γεγονότων – όσο γράφονται αυτές οι γραμμές η ανησυχία για εκτροπή του πολέμου στο επίπεδο της ανεξέλεγκτης παγκόσμιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης έχει εκδηλωθεί τόσο από τον πάπα Φραγκίσκο και τον Πατριάρχη Μόσχας Κυριλλο, όσο και από τον πρωθυπουργό της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβιέντιεφ.

Ποια είναι λοιπόν κάποια από τα «νεώτερα» στοιχεία που έχουν προκύψει, και τα οποία δημιουργούν ένα όχι απλώς αρνητικό αλλά ζοφερό πλαίσιο στην όποια επίλυση επιχειρείται στην παρούσα φάση;    

α. Ο πόλεμος στη Συρία –αν και είχαμε το προανάκρουσμα στην Ουκρανία- αποκάλυψε ότι ο κόσμος έχει εισέλθει πλέον σε μια νέα ανταγωνιστική φάση –πολλοί την ονομάζουν «νέο ψυχρό πόλεμο». Η περίοδος της μονοπολικής ηγεμονίας των ΗΠΑ, η οποία τροφοδοτούσε και την υπεραισιοδοξία για την βέβαιη επικράτηση της παγκοσμιοποίησης έχει ήδη παρέλθει. Η αμφισβήτηση εκ μέρους της Ρωσίας, της Κίνας και άλλων περιφερειακών δυνάμεων της αμερικανικής παντοκρατορίας πολλαπλασιάζει τις εστίες έντασης στον πλανήτη. Ταυτόχρονα, κανείς δεν υποστηρίζει, με τον τρόπο που γινόταν για περίπου δύο δεκαετίες, ότι ο κόσμος μας για τα επόμενα χρόνια θα επιλύει τις διαφορές του με γνώμονα την ειρηνική συνύπαρξη και όραμα το «παγκόσμιο χωριό». Να θυμηθούμε ότι το μοτίβο αυτό ίσχυε ακόμη όταν προωθείτο το «σχέδιο Ανάν», και οι αντίπαλοί του εμφανίζονταν τότε και ως πολεμοχαρείς. Σήμερα, ωστόσο, η αξία της ισχύος αποδεικνύει και πάλι τη διαχρονικότητά της, έτσι που η εμμονή στην αβάσιμη αισιοδοξία της προ των πυλών «αδελφοσύνης των λαών» καταντά ασυγχώρητη αφέλεια.

Χάνουν τον πόλεμο, κατηγορούν τη Ρωσία…

 

    του Finian Cunningham

Δυτικοί πολιτικοί, ΜΜΕ και το τουρκικό καθεστώς διακρίνονται ιδιαίτερα σε αυτό. Μας είπαν ότι το τελευταίο κύμα των προσφύγων στα συρο-τουρκικά σύνορα αποτελείται από τρομοκρατημένους πολίτες που φεύγουν για να γλυτώσουν τους ρωσικούς βομβαρδισμούς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πολίτες έχουν παγιδευτεί σ’ αυτόν τον πόλεμο. Αλλά πολλοί από όσους παρουσιάζονται ως πρόσφυγες και διαφεύγουν από την πόλη του Χαλεπιού είναι στην πραγματικότητα μαχητές που υποχωρούν, και οι οποίοι συνθηκολόγησαν λόγω των ρωσικών και συριακών στρατιωτικών επιτυχιών που έβαλε τέρμα στην εξέγερσή τους.

Όπως πάντα, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και εκτελούν μια κλασική ψυχολογική επιχείρηση στις καλύψεις τους από το τελικό στάδιο αυτού που είναι στην ουσία ένας ξενοκίνητος επιθετικός πόλεμος στη Συρία.

Κατά τρόπο ασύλληπτο, η Ρωσία και ο Συριακός Αραβικός Στρατός εμφανίζονται ως οι «κακοί» και στη συνέχεια αυτή η εικόνα χρησιμοποιείται για να φτιαχτεί το πρόσχημα για να προβληθεί η «ανάγκη στην προστασία», το ψευδο-ανθρωπιστικό κάλυμμα που θα επιτρέψει μια αδικαιολόγητη επέμβαση. Αυτή η επέμβαση θα μπορούσε να πάρει είτε τη μορφή μιας στρατιωτικής εισβολής, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, στο συριακό έδαφος είτε της πολιτικής πίεσης ή αυτής στο πλαίσιο του δικαίου ώστε να σταματήσει την κατά τ’ άλλα πολύ αποτελεσματική επίθεση ενάντια στις παράνομες ένοπλες ομάδες.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι αυτές οι ομάδες, οι οποίες αντικειμενικά μπορούν να χαρακτηριστούν «τρομοκρατικές», επεδίωξαν να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση της Συρίας εκ μέρους των ξένων δυνάμεων, συμπεριλαμβανόμενων των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας και των περιφερειακών καθεστώτων πελατών τους σε Σαουδική Αραβία, Κατάρ και Τουρκία.  

Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ βρέθηκε στη Τουρκία αυτή την εβδομάδα όπου εξέφρασε στους δημοσιογράφους τον αποτροπιασμό της από την ανθρωπιστική κρίση η οποία προκλήθηκε από τα ρωσικά αεροπορικά κτυπήματα γύρω από την πόλη του Χαλεπιού. Η Μέρκελ είπε ότι αυτή και ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου θα πιέσουν επειγόντως για μια «διπλωματική λύση» ώστε να σταματήσουν τη ρωσική και συριακή στρατιωτική επίθεση.  Η Γερμανίδα ηγέτης παρέπεμψε λανθασμένα στην απόφαση του ΟΗΕ 2254, που λήφθηκε τον Δεκέμβριο, ότι ζητά αυτό ακριβώς. Η απόφαση, όμως, αυτή δίνει την εντολή να νικηθούν οι τρομοκρατικές ομάδες, αυτό δηλαδή που κάνουν οι συριακός στρατός και η Ρωσία.     

Εν τω μεταξύ, η «Φωνή της Αμερικής», το κρατικό ειδησεογραφικό πρακτορείο των ΗΠΑ, περιέγραφαν την κατάσταση ως εξής: «Η σαρωτική επίθεση που υποστηρίζει η Ρωσία στη βόρειο Συρία, από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Σύρου προέδρου Μπασάρ Αλ-Άσαντ και τους ξένους μαχητές από το Ιράν, το Λίβανο και το Αφγανιστάν προκαλεί μια ανθρωπιστική κρίση που ωθεί χιλιάδες άμαχους να καταφύγουν στα τουρκικά σύνορα, όπως λένε οι ακτιβιστές και οι αρχηγοί των εξεγερμένων».

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο. Ακόμη και οι πιο απαισιόδοξες φωνές δεν θα μπορούσαν να προβλέψουν τη τόσο ταχεία κατάρρευση της χώρας.

Επί του ελληνικού σώματος, που βρίσκεται σε ημικωματώδη κατάσταση, έχουν επιτεθεί οι πάντες, ζητώντας μερίδια των ιματίων του. Και όλοι μα όλοι, όσοι μας επιβουλεύονταν επί χρόνια, κάτι κερδίζουν. Η κυριαρχία του κράτους γίνεται κουρέλια από ανθρώπους που εξαπάτησαν έναν ολόκληρο λαό. Γαντζωμένοι τώρα στην εξουσία προτιμούν να παρατηρούν άπραγοι τη διάλυση, παρά τις απανωτές ήττες, για να μην χάσουν τα προνόμιά τους, έστω και για λίγες εβδομάδες...

Η οικονομία καταρρέει, καθώς η κυβέρνηση απέναντι στους «θεσμούς» έπαιξε ένα παιχνίδι σιωπηλής απόλυτης αποδοχής των απαιτήσεών τους, αλλά ταυτόχρονα έκανε καθυστερήσεις στη διαπραγμάτευση και συστηματική παραπλάνηση της κοινωνίας. Πίστευαν οι κυβερνώντες ότι έπαιζαν μόνοι τους, μια και δεν υπήρχε αντιπολίτευση και κυρίως δεν εμφανίζονταν σοβαρές αντιδράσεις σε μια κοινωνία που είχε κοκαλώσει από τη τροπή των εξελίξεων και τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του γιάπη της αριστεράς.

Ωστόσο, υπολόγισαν πάλι λάθος. Γιατί, παρά την κάλυψη της Ουάσιγκτον, που προωθεί όλες τις εδώ και χρόνια επιδιώξεις της σε σχέση με την Ελλάδα, ο Σόιμπλε περιμένει υπομονετικά στη γωνία. Το GREXIT δεν έχει φύγει ποτέ από το τραπέζι. Γνωρίζει ο Γερμανός υπουργός οικονομίας ότι όταν οι Αμερικανοί θα κάνουν τη δουλειά τους σε Βαλκάνια, Κύπρο και Αιγαίο δεν θα είναι τόσο πιεστικοί πάνω στο Βερολίνο ώστε να κρατήσει την ανάπηρη χώρα μας. Ίσως μάλιστα και πιο νωρίς. Γι’ αυτό και η αξιολόγηση αναβάλλεται συνεχώς. Και την ίδια ώρα οι δείκτες της οικονομίας είναι σε ελεύθερη πτώση, τα ελληνικά ομόλογα πήραν την ανηφόρα, οι τραπεζικές μετοχές έγιναν παλιόχαρτα, χάθηκαν 9 δις ή και παραπάνω από την πρόσφατη ανακεφαλαιοποίηση, χρήματα που χρωστούμε και θα εξοφλήσουμε. Και έγιναν κι αυτά αέρας. Αέρας κοπανιστός, όπως οι καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις των Σταθάκη, Τσκαλώτου, Φλαμπουράρη και κομπανία.

Η Τουρκία ετοιμάζεται για πόλεμο

Κούρδοι μαχητές του YPG στο καντόνι Afrin

του Γιεβγένι Κρούτικωφ

Η πραγματική αιτία για την οποία η Τουρκία προχώρησε σε παραβίαση της Συνθήκης «Ανοιχτοί Ουρανοί» και απαγόρευσε τις πτήσεις επιθεώρησης από την ρωσική αεροπορία, είναι προφανής σε όλους: οι Τούρκοι κάτι κρύβουν. Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι αυτό είναι η προετοιμασία της για την έναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων στις παραμεθόριες περιοχές της Συρίας. Καθώς ο συριακός στρατός έχει ουσιαστικά ακυρώσει όλο το σχεδιασμό της Άγκυρας, ο Ερντογάν φαίνεται ότι αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα.

«Η άρνηση της Τουρκίας να πετάξουν οι Ρώσοι παρατηρητές συνιστά μια προσπάθεια απόκρυψης της παράνομης στρατιωτικής δραστηριότητάς της στα σύνορα με τη Συρία», δήλωσε την Πέμπτη ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας υποστράτηγος Ίγκορ Κονασένκωφ. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τον ίδιο, το υπουργείο άμυνας δεν πρόκειται να αφήσει χωρίς τη δέουσα προσοχή και την προβλεπόμενη αντίδραση την παραβίαση των όρων της Συνθήκης «Ανοιχτοί Ουρανοί». Όταν μάλιστα, η Ρωσία εγκαίρως, στους προβλεπόμενους χρόνους σύμφωνα με τη Συνθήκη, είχε λάβει την άδεια για πτήσεις από την 1^η μέχρι την 5^η Φεβρουαρίου. Και τη Τετάρτη 3.2.16, ομάδα Ρώσων παρατηρητών βρέθηκε στο τουρκικό αεροδρόμιο του Εσκισεχίρ όπου παρέδωσε, όπως έπρεπε βάσει τη Συνθήκης, στους εκπροσώπους της Τουρκίας τη διαδρομή της αναγνωριστικής πτήσης. «Ωστόσο, οι εκπρόσωποι του τουρκικού υπουργείου Αμύνης αρνήθηκαν την εκτέλεση της πτήσης στις περιοχές που γειτνιάζουν με τη Συρία, και επίσης υπεράνω των αεροδρομίων όπου που βρίσκονται οι αεροπορικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Και μάλιστα χωρίς κάποιες σαφείς εξηγήσεις γι’ αυτό», συμπλήρωσε ο αντιστράτηγος. Υπενθύμισε μάλιστα ότι το 2015, στο πλαίσιο της Συνθήκης «Ανοιχτοί Ουρανοί», πραγματοποιήθηκαν πάνω από τη Ρωσία 32 πτήσεις από εκπροσώπους δυτικών χωρών, σε διαδρομές που είχαν οριστεί από αυτές. Από αυτές οι 4 εκτελέστηκαν από εκπροσώπους της Τουρκίας, ενώ στις 2 από κοινού με αμερικανούς στρατιωτικούς. Να σημειωθεί ότι μετά απ’ αυτές τις πτήσεις δεν υπήρξε κάποια παρατήρηση ή διαμαρτυρία για παράνομη στρατιωτική δραστηριότητα της Ρωσίας. Το πιθανότερο είναι η τουρκική πλευρά να συμφωνούσε στη διενέργεια της αναγνωριστικής πτήσης, εφόσον η Ρωσία δεν επέμενε στη επιθεώρηση των παραμεθόριων περιοχών και των δύο ειδικών αεροδρομίων του ΝΑΤΟ. Αλλά τότε θα ακυρωνόταν η θεμελιώδης αρχή της διαδικασίας της επιθεώρησης –η εμπιστοσύνη προς τη πλευρά που τη δεχόταν.

Ο Κούρδος ηγέτης του DBP προειδοποιεί για πιθανό εμφύλιο πόλεμο στη Τουρκία

Οι συνεχιζόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας, που πλειοψηφούν οι Κούρδοι, στοχεύουν στη σύνθλιψη του αιτήματος των Κούρδων για αυτο-διακυβέρνηση αλλά και των προϋποθέσεων για οποιαδήποτε δημοκρατική συζήτηση για το ζήτημα, σύμφωνα με τον συναρχηγό του "Δημοκρατικού Κόμματος των Περιφερειών" (DBP), Kamurak Yuksek σε συνέντευξή στο Αλ-Μόνιτορ (δημοσιογράφος Mahmut Bozarslan).

Ο Yuksek σπούδαζε ηλεκτρονικές επικοινωνίες στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας από το 1997 έως το 2000, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να συμμετάσχει στο κουρδικό πολιτικό κίνημα. Το 2009 συνελήφθη κατά τη διάρκεια μιας μαζικής επιχείρησης καταστολής εναντίον Κούρδων ακτιβιστών, κατηγορήθηκε για συνεργασία με το παράνομο ΡΚΚ και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση. Μετά την αποφυλάκισή του, εκλέχθηκε συμπρόεδρος του DBP, του δεύτερου φιλοκουρδικού κόμματος μετά το "Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών" (HDP). Περισσότεροι από 100 Κούρδοι Δήμαρχοι στα νοτιοανατολικά ανήκουν στο DBP, κύριος στόχος του οποίου είναι να προετοιμάσει την τελική αυτοδιοίκηση της περιοχής.     

Η συνέντευξη που δόθηκε στις 12 Ιανουαρίου έχει ως εξής:

Αλ-Μόνιτορ: Τι συνεπάγεται το αίτημα του DBP για αυτονομία;

Kamurak Yuksek: Το ΗDP, επίσης έχει το ζήτημα της αυτονομίας στο πρόγραμμά του αλλά εμείς είμαστε εκείνοι που εργαζόμαστε πιο ενεργά προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν υπάρχει σήμερα σχεδόν καμία δημοκρατία στον κόσμο χωρίς κάποιου είδους αποκεντρωμένη διακυβέρνηση, ένα μοντέλο που τείνει προς την αυτονομία, αυτοδιοίκηση, ομοσπονδία ή ομόσπονδα κράτη. Σ’ όλες τις χώρες με υψηλό το επίπεδο της δημοκρατίας η εξουσία έχει αποκεντρωθεί, και αυτός είναι ο τρόπος που λύνονται τα οικονομικά και τα κοινωνικά προβλήματα. Ζητούμε την αποκέντρωση της εξουσίας και τη δημιουργία τοπικών μοντέλων διακυβέρνησης. Το αποκαλούμε αυτό «δημοκρατική αυτοδιοίκηση» και προσβλέπει στη δημιουργία αυτοδιοικούμενων περιφερειών.  

Έχετε συγκεντρώσει επαρκή κοινωνική υποστήριξη υπέρ αυτού του στόχου;

Το ΑΚΡ έχει σε μεγάλο βαθμό ποινικοποιήσει αυτό το αίτημα. Εμποδίζοντάς το να συζητηθεί ως ένα πολιτικό σχέδιο. Το παρουσιάζει ως μια τρομοκρατική δραστηριότητα και το μεταφέρει σε ένα πεδίο σύγκρουσης, ώστε να μην επιτρέψει την εμφάνιση μιας πλατειάς κοινωνικής στήριξης. Είμαστε αντιμέτωποι με μια κυβέρνηση που εμφανίζει όποιον υποστηρίζει την τοπική δημοκρατία ως προδότη και εξαπολύει δικαστικές διώξεις εναντίον του.

SYRIZA's foreign policy

Following Syriza's election victory, a year ago, some Western leaders and media pundits began to speak of the party’s dangerous foreign policy pursuits.The government's expressed interest in the strengthening Greek-Russian relations, as well as relations with China, in an apparent effort to find some way to boost the Greek economy, had provoked almost hysterical reactions. A loan from Russia or China seemed a more favorable alternative to any new eurozone bailout with all its unpopular measures and reforms attached. Just before his inauguration as Prime Minister on January 26, Tsipras first held meetings with the Russian and Chinese ambassadors in Athens. Putin met Tsipras two times in Russia and energy minister Panayiotis Lafazanis worked hard to deepen the relations between Greece and Russia in the energy sector.

For some, the fears of a Russia-Greece axis were real, and they drew support for their reasoning from the late Samuel Huntington's thesis on "the clash of civilizations", which asserts that orthodoxy places Greece in Russia's camp. Moreover, a global survey by the Pew Research Center from September 2013, found that 63% of Greeks held favorable views of Russia. For about six months, during the negotiations with international creditors and the German leadership over reforms needed to avoid bankruptcy, foreign policy under Syriza was to be at odds with EU’s foreign policy on a broad range of issues, such as:

·         EU sanctions against Russia over Ukraine -on becoming foreign minister, Nikos Kotzias questioned the rationale and effectiveness of EU sanctions against Russia over Ukraine.

·         The reversal of an earlier Russian initiative for a pipeline to Europe called‘‘South Stream’’and a new gas pipeline to channel Russian gas to Europe through Turkey, and its replacement with an American initiative for a pipeline from Azerbaijan.

·         A new “Annan plan” for Cyprus, under the auspices of NATO, whichwould eliminate the sovereignty of the Cyprus Republic while facilitating the creation of an energy triangle in the East Mediterranean linking Israel, Turkey and Cyprus.

·         The recognition of Kosovo as an independent state, as Greece along with four other EU countries -Cyprus, Romania, Spain, and Slovakia—does not recognize the breakaway former Yugoslavian province.

·         A solution to FYROM’s name, so that this country, along with Montenegro joins NATO at the Warsaw Summit (8-9 July, 2016).

Οι επιδιώξεις της Κίνας στην Μέση Ανατολή

 

του Πιότρ Ακόπωφ

Ο Σι Τσινπίνγκ θα επισκεφθεί, την επόμενη εβδομάδα, το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο. Με φόντο την επιδείνωση της σαουδαραβο-ιρανικής αντιπαράθεσης, την άρση των κυρώσεων προς το Ιράν και τον πόλεμο στη Συρία, αυτό το ταξίδι αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Υπερασπίζοντας τα εθνικά της συμφέροντα, η Κίνα ενεργεί σε έναν γενικό γεωπολιτικό συντονισμό με τη Ρωσία.  Συμμετέχει ενεργητικά στα μεσανατολικά ζητήματα –βεβαίως, όχι στο βαθμό των ΗΠΑ, της Ρωσίας ή της Ευρώπης, αλλά ήδη περισσότερο κι από σοβαρά, ώστε όλοι ν’ αναγκάζονται να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τον κινεζικό παράγοντα. Αν και μέχρι πρόσφατα η αλληλεπίδραση της Κίνας με τις χώρες της περιοχής ήταν δομημένη κυρίως σε μια δυσδιάστατη σχέση – το Πεκίνο αγοράζει μεσανατολικό πετρέλαιο και προσφέρει επενδύσεις-  η Ουράνια Αυτοκρατορία αποδεικνύει ότι πλέον κινείται σε πολλαπλούς τομείς. Βεβαίως, σε αντίθεση με τη Ρωσία, δεν πρόκειται να συμμετάσχει ευθέως σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη συριακή σύγκρουση, και, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, δεν διαθέτει στην περιοχή στρατιωτικές βάσεις –ωστόσο το Πεκίνο ήδη από καιρό έχει υπερβεί το επίπεδο του απλού αγοραστή πρώτων υλών. Η Κίνα πήρε μέρος στις συνομιλίες για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις για τη Συρία και τώρα ο Σι πάει σε δύο χώρες, που βρίσκονται σε φάση οξύτατης σύγκρουσης: στο Ιράν και στη Σαουδική Αραβία.

Η επίσκεψη του προέδρου της Λ.Δ. της Κίνας ήταν προγραμματισμένη καιρό πριν την εκτέλεση του Αγιατολλάχ αλ-Νιμρ και την επίθεση στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στη Τεχεράνη – για την προετοιμασία της επίσκεψης για πρώτη φορά υπήρξε ανακοίνωση του Κινέζου πρέσβη στο Ιράν πριν από ένα χρόνο. Αλλά μέσα σ’ αυτό το διάστημα συνέβησαν τόσα γεγονότα -υπήρξε συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, άρχισε η ρωσική επιχείρηση στη Συρία, ήλθαν σε αντίθεση το Ριάντ και η Τεχεράνη- που η επίσκεψη πραγματοποιείται εν πολλοίς σε μια νέα περιφερειακή πραγματικότητα. Αν και, ωστόσο, η σημασία που έχουν οι συγκεκριμένες στάσεις της επίσκεψης του Σι θα εξακολουθήσει να υφίσταται για το Πεκίνο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.