Πώς θα σταματήσει η δημιουργία μιας νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

 

του Gevorg Mirzayan,

Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών, Οικονομικό Πανεπιστήμιο υπό την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας

 

Τα γεγονότα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα της επιθετικής εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια. Ο πρόεδρος της χώρας, ο Ερντογάν, καθιστά σαφές ότι προωθεί συγκεκριμένα σχέδια για να αυξήσει δραματικά την πολιτική επιρροή της χώρας του - και να αποκτήσει ίσως και εδαφικά κέρδη. Τι μπορεί να εμποδίσει την πραγματοποίηση αυτών των σχεδίων; […]

Ο Ερντογάν είναι εξαιρετικός στα κόλπα. Λέει στον λαό της Τουρκίας - ένα περιφερειακό κράτος του οποίου οι πόροι είναι πολύ περιορισμένοι - παραμύθια για το πως θα επιτευχθεί το παγκόσμιο μεγαλείο με τη βοήθεια του Ισλάμ, των όπλων, της ιστορικής κληρονομιάς και της επιθετικότητας.

Σε όλα τα μέτωπα

Το σχήμα αυτού του μεγαλείου είναι γνωστό. Το minimum πρόγραμμα είναι να μετατραπεί η Τουρκία σε ηγέτη, ή μάλλον, αφέντη του ενοποιημένου «τουρκικού κόσμου». Μια τεράστια έκταση, που συμπεριλαμβάνει τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία, τμήμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας (Κριμαία, Βόρειος Καύκασος, την περιοχή Βόλγα, την Σιβηρία). Το maximum πρόγραμμα είναι να προσθέσει στον τουρκικό κόσμο το χώρο της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή τη Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική. Το maximum πρόγραμμα του Ερντογάν (και οι προσωπικές του φιλοδοξίες του έχουν ένα ταβάνι) είναι να επιτύχει το καθεστώς του Χαλίφη του 21ου αιώνα - του ηγέτη ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου

Και δεν μιλά μόνο για το μεγαλείο της Τουρκίας, αλλά ακολουθεί την πορεία της επίτευξής της, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει βία για να αναδιαμορφώσει το έδαφος κάποιου άλλου σε δικό του. Αρκεί να κοιτάξετε τον χάρτη και να δείτε ότι το τουρκικό ίχνος είναι ορατό σε όλες τις συγκρούσεις από το Μαρόκο έως το Κιργιζιστάν και από τη Γεωργία έως τη Σομαλία. Για να εργαστεί εκεί, ο Ερντογάν χρησιμοποιεί μια ολόκληρη σειρά διαφορετικών μεθόδων: στρατιωτική, ιδεολογική, οικονομική, πολιτική, ακόμη και τρομοκρατική.

Και όχι μόνον μιλά για το μεγαλείο της Τουρκίας αλλά κάνει βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, μη φειδόμενος της χρήσης βίας για να αναδιαμορφώσει ξένα εδάφη σε δικά του. Αρκεί να κοιτάξετε τον χάρτη και να δείτε ότι το τουρκικό ίχνος είναι ορατό σε όλες τις συγκρούσεις από το Μαρόκο έως το Κιργιστάν και από τη Γεωργία έως τη Σομαλία. Για να εργαστεί εκεί, ο Ερντογάν χρησιμοποιεί μια ολόκληρη σειρά διαφορετικών μεθόδων: στρατιωτικές, ιδεολογικές, οικονομικές, πολιτικές, ακόμη και τρομοκρατικές.

Έτσι, η Άγκυρα χρησιμοποιεί τη σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ για να εκδιώξει όλες τις τρίτες δυνάμεις από τον Καύκασο. Πρώτα, να απομακρύνει τις δυτικές χώρες, όπως τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες (γι’ αυτό ο Ερντογάν προτείνει στη Ρωσία να λύσει τα θέματα Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο η Μόσχα και η Άγκυρα διευθετούν την κατάσταση στο Ιντλίμπ) και στη συνέχεια να απομακρύνει και τη Ρωσία με το Ιράν.

Μέρος της Συρίας εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή - και είναι γενικά ασαφές πώς και υπό ποιες συνθήκες θα εγκαταλείψουν οι Τούρκοι το συριακό έδαφος. Αλλά είναι λίγα τα συριακά εδάφη για την Άγκυρα - η Τουρκία συμπιέζει τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας και επιβουλεύεται ακόμη και τα ελληνικά νησιά. Όχι για χάρη μόνον των εδαφών, αλλά για τον έλεγχο ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου και την αποκοπή της από τη Δύση με τη βοήθεια της Λιβύης (με την οποία υπάρχει συμφωνία για τη διαίρεση των θαλασσίων ζωνών).

Στην ίδια την Λιβύη, η Τουρκία επιβάλλει ένα υποτελές καθεστώς, θεωρώντας τη χώρα αυτή ως πηγή υδρογονανθράκων και πύλη για τους Αφρικανούς μετανάστες στην Ευρώπη (που μπορεί να ανοίγει ή να κλείνει ανάλογα με τις επιθυμίες της Άγκυρας). Η Τουρκία διεισδύει επίσης σε άλλες χώρες της Δυτικής Αφρικής (κυρίως μουσουλμανικές), από όπου εκτοπίζει τη Γαλλία και ακόμη και την πανταχού παρούσα Κίνα. Στην άλλη πλευρά της Μαύρης ηπείρου - στη Σομαλία, που βρίσκεται δίπλα στις πιο σημαντικές οδούς του εμπορίου πετρελαίου - υπάρχει εκεί και μια τουρκική στρατιωτική βάση.

Ο τουρκικός στρατός είναι επίσης παρών στο Κατάρ, απειλώντας τη Σαουδική Αραβία και προστατεύοντας τα τουρκικά συμφέροντα στον Περσικό Κόλπο. Και η υποστήριξη προς τη Χαμάς και άλλες ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις όχι μόνο απειλεί την ασφάλεια του Ισραήλ, αλλά κερδίζει και τη συμπάθεια των απλών Αράβων για την Τουρκία.

Τέλος, η Τουρκία εδραιώνεται στην Κεντρική Ασία. Μέσω επενδύσεων και τηλεοπτικών σειρών (προώθηση τουρκικών ιδεών και πολιτιστικών προτύπων) και των ισλαμιστών, ασκεί σοβαρή πίεση στην Κίνα και στη Ρωσία.

 

Ένας «εφιάλτης των συνασπισμών»;

Οι θεωρητικοί των διεθνών σχέσεων μπορεί να πιστεύουν ότι ο Ρετζέπ Ερντογάν διαπράττει δύο σοβαρά λάθη στην πολιτική τζιχάντ που ακολουθεί για την ηγεμονία.

Πρώτον, αγωνίζεται σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα, διασκορπίζοντας τους περιορισμένους πόρους της χώρας του.

Δεύτερον, κάνει πολλούς εχθρούς. Και δεν μιλάμε για μικρά κράτη όπως η Αρμενία, η Κύπρος ή και η Ελλάδα, των οποίων η γνώμη μπορεί να αγνοηθεί.

Ο Ερντογάν έχει στρέψει εναντίον του ηγετικές περιφερειακές δυνάμεις (Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, Ιράν), καθώς και μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις όπως η Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και εν μέρει η Κίνα. Ως αποτέλεσμα, μπροστά στον μεγάλο παίκτη του 21ου αιώνα, μπορεί να υλοποιηθεί ένα σενάριο, το οποίο ο μεγάλος παίκτης του 19ου αιώνα, ο καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας Otto von Bismarck, ονόμασε «le cauchemar des coalitions». Ο ηγέτης της μεγαλύτερης δύναμης της εποχής, ο Μπίσμαρκ γνώριζε καλά ότι η γερμανική επιθετικότητα θα μπορούσε να συσπειρώσει τον κόσμο ενάντια στο Βερολίνο, και τότε ακόμη και η μεγάλη Γερμανία θα καταρρεύσει. Αυτό, παρεμπιπτόντως, συνέβη όταν η επιθετική συμπεριφορά των κληρονόμων του "σιδερένιου καγκελάριου" συσπείρωσε άλλες μεγάλες δυνάμεις ενάντια στην αυτοκρατορία.

Οι πρακτικοί ωστόσο θα αντιταχθούν στους θεωρητικούς. Θα δείξουν ότι ναι, υπάρχουν εστίες αντίστασης. Οι Γάλλοι στέλνουν στρατό για να βοηθήσουν την Ελλάδα, η Σαουδική Αραβία επιβάλλει εμπάργκο στα τουρκικά προϊόντα. Ωστόσο, αυτές οι εστίες δεν ενώνονται και δεν προκύπτει ο «εφιάλτης του συνασπισμού». Ίσως επειδή οι Μπίσμαρκ δεν αντιπαρατίθενται στον Ερντογάν. Οι ελίτ των περισσότερων κρατών, στις πολιτικές των οποίων αντιτίθεται ο Ερντογάν, είναι τόσο χαμηλής ποιότητας που δεν μπορούν καν να συνειδητοποιήσουν τον πλήρη κίνδυνο της τουρκικής απειλής.

Η Τουρκία επιτίθεται στην Ελλάδα - και η Γερμανία θέλει να διαπραγματευτεί μαζί της. Το Παρίσι συμμαχεί με την Αθήνα - αλλά αντί να δημιουργήσει ένα κοινό αντι-τουρκικό μέτωπο με τη Μόσχα, καλεί ολόκληρη την Ευρώπη να εγκρίνει αντιρωσικές κυρώσεις για την στημένη υπόθεση του Ναβάλνι. Και οι Αμερικανοί υποστηρίζουν τις ενέργειες του Ερντογάν εναντίον της Ρωσίας, της Κίνας και της Ευρώπης - και δεν καταλαβαίνουν ότι η ενοποίηση του ισλαμικού κόσμου υπό την τουρκική κυριαρχία θα μπορούσε να οδηγήσει στην εκδίωξη των Αμερικανών από τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία, τη Βόρεια Αφρική και, ενδεχομένως, ακόμη και από την Ευρώπη.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ελίτ όλων αυτών των χωρών υποχωρούν στην τουρκική θρασύτητα, επιθετικότητα και στο παιχνίδι του διπλωματικού πόκερ (όταν η Τουρκία αυξάνει απότομα τα στοιχήματα και φθάνουμε στα ύψη της υστερίας, αναγκάζει τον αντίπαλο να πάει πάσο).

 

Πύργος από τραπουλόχαρτα

Άρα κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τον Ερντογάν; Ο ίδιος ο Τούρκος ηγέτης είναι σίγουρος για αυτό, αλλά κάνει λάθος. Ναι, οι ελίτ των περισσότερων χωρών δεν είναι αετοί, αλλά κάποιοι από αυτούς γίνονται υπέροχοι γύπες. Μπορεί να ταπεινωθούν μπροστά σέ έναν ανατολίτη δικτάτορα, όπως έγινε με τον Καντάφι, ο οποίος έστησε μια σκηνή κοντά στο Élysée Palace στο Παρίσι. Αλλά όταν αυτός ο δικτάτορας βρίσκεται σε μια δύσκολη κατάσταση, απλά τον εξοντώνουν και τον καταβροχθίζουν.

Θα καταβροχθίσουν και τον Ερντογάν. Σε τελική ανάλυση, ολόκληρη η στρατηγική του Τούρκου Akela (ο μοναχικός λύκος στο μυθιστόρημα του Κίπλινγκ «Το βιβλίο της Ζούγκλας»), που είναι βέβαιος για τη δική του δύναμη και συμπεριφέρεται κάθε φορά όλο και πιο επιθετικά και ριψοκίνδυνα, μπορεί να καταρρεύσει μετά το πρώτο λάθος.

Αυτό το λάθος μπορεί να είναι μια κατάσταση όπου οποιαδήποτε μία και μοναδική δύναμη θα αντεπιτεθεί και θα επιδείξει σε ολόκληρο τον κόσμο (καθώς και στον τουρκικό πληθυσμό, που ανέχεται τον Ερντογάν, και λόγω των νικών του), τα εξαιρετικά μέτρια όρια των τουρκικών δυνατοτήτων.

Μπορούμε να κάνουμε λόγο για το κτύπημα μιας μεγάλης δύναμης - για παράδειγμα, της Ρωσίας, η οποία θα αποφασίσει να χρησιμοποιήσει όπλα υψηλής ακρίβειας για να εξουδετερώσει τους Τούρκους «βασιβουζούκους» (Σύριους μισθοφόρους τρομοκράτες) που έχουν εδραιωθεί στο Αζερμπαϊτζάν και απειλούν τον ρωσικό Βόρειο Καύκασο. Μπορεί να κτυπήσει και μια ενισχυμένη περιφερειακή δύναμη - το ίδιο Ισραήλ, το οποίο δεν είναι συνηθισμένο να κρατά τους τύπους με τους χορηγούς της τρομοκρατίας. Τέλος, μπορεί να απαντήσει ακόμη και μια μικρή χώρα, η οποία θα στριμώξει στη γωνία τον Ερντογάν και την ασυγκράτητη επιθετικότητα του .

Και μόλις ο Ερντογάν αποτύχει να απαντήσει (μια μπλόφα είναι καλή μόνο όσο οι λέξεις δεν μετατρέπονται σε ενέργειες) και υποχωρήσει, οι γύπες θα του επιτεθούν αμέσως απ’ όλες τις πλευρές - για να τον τελειώσουν και να τον ροκανίσουν. Μετά από αυτό, η εσωτερική αντιπολίτευση της Τουρκίας θα κινητοποιηθεί ενεργά για να συσπειρώσει τους Τούρκους κατά του «αποτυχημένου προέδρου».

Το αποτέλεσμα θα είναι ολόκληρος ο πύργος από τραπουλόχαρτα της πολιτικής του Ερντογάν να καταρρεύσει …

 

Πηγή: https://vz.ru/world/2020/10/8/1064416.html

Ανάλυση των παραγόντων που επηρεάζουν τον πόλεμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ

Από την εκπομπή «Εμείς οι Έλληνες» με τον Λάμπρο Καλαρρύτη,

στον ραδιοσταθμό Παραπολιτικά 90.1 FM, της 7-10-2020.

Ο νέος πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ περιπλέκει ακόμη περισσότερο την ήδη εξαιρετικά σύνθετη κατάσταση που κυριαρχεί στον άξονα της Ανατολικής Μεσογείου- Μέσης Ανατολής-Κεντρικής Ασίας. Η Τουρκία, ευρισκόμενη σε εθνικιστικό παροξυσμό και προωθώντας το όραμα της ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας επέλεξε αυτήν την στιγμή για ωθήσει τους Αζέρους σε μια γενική επίθεση εναντίον του θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να φέρει σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση τους δύο βασικούς ιστορικούς της αντιπάλους στην Υπερκαυκασία και στον Καύκασο, τη Ρωσία και το Ιράν.

Και οι δύο θετικά διακείμενοι προς την Αρμενία, ταυτοχρόνως δεν μπορούν για διαφορετικούς λόγους να έχουν άμεση ανάμειξη στις πολεμικές συγκρούσεις. Η Ρωσία διότι προσπαθεί να διατηρήσει τον κυρίαρχο ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ όλων των δρώντων στην περιοχή, που περιλαμβάνουν και το Αζερμπαϊτζάν, παρά το ότι η Αρμενία είναι μέλος του Οργανισμού Συλλογικής Ασφάλειας.

Το Ιράν διότι οι Αζέροι είναι σιίτες, όπως και οι Ιρανοί, και επιπλέον η αζερική μειονότητα του Ιράν αντιπροσωπεύει ίσως και το 25% του συνολικού πληθυσμού. Ακόμη και ο πνευματικός ηγέτης της ισλαμικής δημοκρατίας Αλί Χαμενεί είναι αζερικής καταγωγής. Στο ίδιο το Αζερμπαϊτζάν ωστόσο είναι αρκετά ισχυρό το όραμα του Μεγάλου Αζερμπαϊτζάν, που περιλαμβάνει το βόρειο Ιράν, την Αρμενία και το ρωσικό Νταγκεστάν.

Και οι δύο θα πληγούν άμεσα από μια αζερική νίκη, που θα φέρει την φιλοτουρκική πίεση στο εσωτερικό τους. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι το Αζερμπαϊτζάν έχει την αμέριστη στήριξη του Ισραήλ, το οποίο δρα εδώ και δεκαετίες στο έδαφός του, ενώ το προμηθεύει με σύγχρονο οπλισμό, με προφανή σκοπό την υπονόμευση του Ιράν.

Ωστόσο, η νίκη των Αζέρων εναντίον των Αρμενίων και η εκδίωξή τους από το Ναγκόρνο Καραμπάχ δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, παρά την ενίσχυση από την Τουρκία όχι μόνον με παντός είδους εξοπλισμό αλλά και με την μεταφορά χιλιάδων τζιχαντιστών από την Συρία.

Ήδη στην πρώτη φάση του πολέμου το Αζερμπαϊτζάν, αν και είχε κάποιες μικρές επιτυχίες, έχει καθηλωθεί και περιορίζεται σε συνεχείς βολές πυροβολικού και βομβαρδισμούς με drones ακόμη και σε κατοικημένες περιοχές, με θύματα αμάχους.

Το αποτέλεσμα των μαχών στο Ναγκόρνο Καραμπάχ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα έχει άμεσες επιπτώσεις όχι μόνον στην Υπερκαυκασία, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού θα επηρεάσει καταλυτικά τις σχέσεις, τουλάχιστον, της Ρωσίας και του Ιράν με την Τουρκία. Είναι περιττό να αναφερθεί ότι η έκβαση του πολέμου αφορά άμεσα και τον Ελληνισμό, κι όχι μόνο λόγω των μακραίωνων σχέσεών του με τους Αρμένιους.

 

Η πορεία των μαχών στο Ναγκόρνο Καραμπάχ

του Γεβγένι Κρούτικωφ

Σύμφωνα με τις στρατιωτικές αναφορές του Αζερμπαϊτζάν, τα στρατεύματα αυτής της δημοκρατίας κερδίζουν όλο και περισσότερες νίκες στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και καταλαμβάνουν ολοένα και νέες κατοικημένες περιοχές. Ωστόσο, ποια είναι η επιχειρησιακή κατάσταση στο Καραμπάχ αυτήν τη στιγμή, ποιες πραγματικές επιτυχίες είχε ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν και πού αναγκάστηκε να υποχωρήσει λόγω της σθεναρής υπεράσπισης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ;

Στον πόλεμο της πληροφορίας, το Μπακού ξεπερνά σαφώς το Στεπανακέρτ και το Ερεβάν. Ωστόσο, από την άποψη του τι πραγματικά συμβαίνει κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών, δεν είναι όλα τόσο προφανή.

Πρώτα απ’ όλα, αξίζει να σημειωθεί ότι η πλευρά του Αζερμπαϊτζάν επανέλαβε απολύτως το σενάριο του Απριλίου 2016 (οι συγκρούσεις στο Καραμπάχ που είναι γνωστές ως "Πόλεμος του Απριλίου") μόνον που έχει συγκεντρώσει πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις για μια παρόμοια επιχείρηση. Η λογική
των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ μπορεί να συντεθεί ως εξής.

Οι σεμνοί στόχοι του Αζερμπαϊτζάν

Πρώτον, το Αζερμπαϊτζάν δεν στοχεύει να καταστρέψει εντελώς το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν, με όλη την αριθμητική και ποιοτική ανωτερότητά του, δεν είναι ικανός για αυτό χωρίς εξωτερική βοήθεια. Όπως και το 2016, οι Αζέροι επιτέθηκαν όχι στην κεντρική κατεύθυνση (δηλαδή μέσω του Ağdam και του Askeran προς το Στεπανακέρτ), αλλά περιορίστηκαν σε τοπικές επιχειρήσεις στο νότιο (πόλεις Jabrayil και Füzuli) και βόρειο, βορειοανατολικό (προς την κατεύθυνση Goranboy και Tartar) τμήμα του μετώπου.

Πιθανότατα, οι συγκρούσεις θα τελειώσουν μόλις τα στρατεύματα του Αζερμπαϊτζάν μπορέσουν να καταλάβουν οποιοδήποτε σημαντικό οικιστικό κέντρο, και αυτό θα ανακοινωθεί από το Μπακού ως μια μεγάλη νίκη. Ορισμένες πηγές αποκαλούν την πόλη Füzuli ως έναν τέτοιο στόχο. Αυτό είναι το μέγιστο σημείο μιας πιθανής προόδου του Αζερμπαϊτζάν προς τη νότια κατεύθυνση, το οποίο μπορεί να επιτευχθεί με ανεκτές για την κοινωνία του Αζερμπαϊτζάν απώλειες Αζέρων στρατιωτών.

Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι κανείς δεν ζει πλέον στους οικισμούς της πρώτης γραμμής, είναι απλώς ένας σωρός από ερείπια. Σε μια τέτοια κατάσταση, οι μάχες για κάποιες άγνωστες κορυφές μετατρέπονται γρήγορα σε υπερτιμημένες αξίες από την άποψη της προπαγάνδας. Έτσι, για παράδειγμα, συνέβη με την κορυφή του λόφου Lalatapa κοντά στην πόλη Horadiz που βρίσκεται στην νότια κατεύθυνση. Την είχαν κερδίσει οι Αζέροι από τους Αρμένιους το 2016, μετά την έχασαν και τώρα καταλαμβάνεται εκ νέου από τα στρατεύματα του Αζερμπαϊτζάν. Από στρατηγικής απόψεως, το Lalatapa δεν έχει αξία, αλλά απ’ αυτό μπορεί κανείς να δει την Horadiz και πολλά μεγάλα χωριά του Αζερμπαϊτζάν, στα οποία οι πρόσφυγες επέστρεψαν αμέσως επιδεικτικά και άρχισαν να αναρτούν προπαγανδιστικά βιντεάκια. Η νίκη στο Lalatapa αυτή τη στιγμή είναι ένα από τα πιο σημαντικά πολιτικά επιτεύγματα του στρατού του Αζερμπαϊτζάν. Στο Μπακού, εξέδωσαν ακόμη και γραμματόσημο για το γεγονός αυτό.

Δεύτερον, ακόμα κι αν το Αζερμπαϊτζάν το ήθελε, δεν μπορεί να υπολογίζει σε έναν παρατεταμένο πόλεμο. Εάν, σε ένα μήνα, δεν επιτευχθεί κάποια σημαντική επιτυχία στην επίθεση, η ιστορία αυτή θα πρέπει κάπως να τελειώσει. Στην περιοχή αυτή το καλοκαίρι είναι πολύ ζεστό και ο χειμώνας πολύ κρύος. Την άνοιξη λειώνουν τα χιόνια. Το φθινόπωρο είναι η τέλεια εποχή για πόλεμο. Δεν πετύχαμε μέχρι να έλθουν τα κρύα, τέλος- ήρθε η ώρα για αναδίπλωση.

Επιπλέον, τα στρατιωτικά αποθέματα του Αζερμπαϊτζάν εξαντλούνται. Έχουν ήδη αναφερθεί ελλείψεις πυρομαχικών. Και στον κεντρικό τομέα του μετώπου (δηλαδή, εκεί όπου η μάχη είναι λιγότερο έντονη), βρέθηακαν θωρακισμένα οχήματα του 4^ου Σώματος Στρατού του Αζερμπαϊτζάν. Πρόκειται για τις πλέον ύστερες στρατηγικές εφεδρείες, στην πραγματικότητα είναι η φρουρά του Μπακού, η οποία είναι επίσης έχει και το πιο ολιγάριθμο προσωπικό.

Τρίτον, το Αζερμπαϊτζάν επέδειξε και πάλι αδυναμία στη μάχη του πεζικού. Ένα παράδειγμα μπορεί να δοθεί από τις μάχες για τα χωριά Madagiz και Talysh στην κατεύθυνση Goranboy-Tartar, καθώς και από τα όσα συνέβησαν στην οροσειρά Murovdağ και κοντά στο χωριό Agdere. Τα χωριά Madagiz και Talysh θεωρούνται στο Γενικό Επιτελείο Στρατού του Αζερμπαϊτζάν σχεδόν σαν "το κλειδί για τον Καραμπάχ". Όπως και το 2016, και τώρα ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν συγκέντρωσε μεγάλες δυνάμεις τεθωρακισμένων σε μια μικρή παρέλαση στο φαράγγι Tartar απέναντι από το χωριό Madagiz, που επιτέθηκε στις αρμενικές θέσεις στα ύψη γύρω από το χωριό. Μετά από αρκετές ημέρες μάχης και έχοντας χάσει έναν άγνωστο αριθμό αρμάτων μάχης, οι Αζέροι κατέλαβαν αυτά τα ύψη. Ωστόσο, το πεζικό, αφού μπήκε στο Madagiz, δεν προσπάθησε καν να κατοχυρώσει τις θέσεις του - και την επόμενη μέρα απλά έφυγε.

 

Η επιτυχία της αρμενικής άμυνας και η απειλή για τις επικοινωνίες

Το πιο επικίνδυνο για την αρμενική πλευρά είναι οι μάχες προς την βορειοανατολική κατεύθυνση - Goranboy-Tartar. Εάν οι Αζέροι καταφέρουν να φτάσουν στο Martakert από το βορρά, αυτό θα δημιουργήσει μια πραγματική απειλή για την Αρμενία στον κεντρικό τομέα του μετώπου, όπου επί του παρόντος πραγματοποιούνται μόνο μονομαχίες πυροβολικού.

Μια ξεχωριστή ιστορία με μάχες στη βόρεια κατεύθυνση έχει λάβει χώρα στην κορυφογραμμή του Murovdag. Το 1994, οι αρμενικές μονάδες κατέλαβαν τα περάσματα και τα ύψη του Murovdag – πρόκειται για το φυσικό γεωγραφικό σύνορο που χωρίζει το βορειοδυτικό Αζερμπαϊτζάν από το Καραμπάχ και την περιοχή Kalbajar. Στα βόρεια της είναι η κοιλάδα του ποταμού Kura με μεγάλες πόλεις του Αζερμπαϊτζάν, συμπεριλαμβανομένων των Yevlakh και Ganja. Υπάρχει πάντα χιόνι στα περάσματα και στις κορυφές υπάρχουν οχυρωμένες αρμενικές θέσεις από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Η πλευρά του Αζερμπαϊτζάν συγκέντρωσε κολοσσιαίες δυνάμεις πυροβολικού σε αυτόν τον τομέα του μετώπου, που της επέτρεψε να κτυπήσει από πολλές θέσεις μονάδες του 10ης αρμενικής ορεινής μεραρχίας πεζικού. Οι αρμενικές θέσεις στον κομβικό οικισμό του Agdere περικυκλώθηκαν σχεδόν εντελώς. Οι Αζέροι τους έδωσαν την δυνατότητα να παραδοθούν, αλλά οι Αρμένιοι δεν παραδόθηκαν και δεν έφυγαν από το Agdere, κάτι που δείχνει και το υψηλό ηθικό του λαού του Καραμπάχ.

Στην κεντρική κατεύθυνση (Ağdam-Askeran), πραγματοποιούνται πυκνές βολές πυροβολικού με εκπληκτική υπεροχή της αρμενικής πλευράς. Μέσα σε λίγες μέρες μετά την έναρξη του ενεργού σταδίου των εχθροπραξιών, και οι δύο πλευρές άρχισαν να μεταφέρουν ενισχύσεις πιο κοντά στην πρώτη γραμμή. Σύμφωνα με όλους τους στρατιωτικούς κανόνες την ίδια ώρα, τα πυρά του πυροβολικού μεγάλου βεληνεκούς, των MLRS και των συστημάτων υψηλής ακρίβειας, στόχευσαν αμέσως από την πρώτη γραμμή βαθιά στη γραμμή του εφοδιασμού.

Και οι δύο πλευρές βάλλουν επιτυχώς κατά των εχθρικών επικοινωνιών, αλλά η πλευρά του Αζερμπαϊτζάν στόχευσε απευθείας στο Στεπανακέρτ και στον κοντινό μικρό οικισμό του Aygestan (Ballidzha), όπου, εκτός από το διάσημο εργοστάσιο του κονιάκ, βρίσκονται θέσεις του αρμενικού πυροβολικού μακράς εμβέλειας. Όλα αυτά οδήγησαν στην καταστροφή του οικιστικού τομέα και σε απώλειες του άμαχου πληθυσμού. Το αρμενικό πυροβολικό πυροβολεί σε μικρούς οικισμούς βαθιά στον κεντρικό τομέα της άμυνας του Αζερμπαϊτζάν, κατά μήκος του πρώην αυτοκινητόδρομου Ağdam -Μπακού, προκειμένου να αποφευχθεί η μεταφορά οπλισμού κατά μήκος ενός ευθύ δρόμου.

Από το 1994, έχουν κατασκευαστεί αρκετές στρατηγικές εθνικές οδοί στο Ναγκόρνο Καραμπάχ με τα χρήματα της αρμενικής διασποράς. Συγκεκριμένα, έχουν κατασκευαστεί αυτοκινητόδρομοι στο βορρά και στο άξονα βορρά-νότου (Mardakert - Drbon - Aygestan - Στεπανακέρτ - Krasnyi Bazar - Hadrut), σε βραχώδεις περιοχές, οι οποίοι επίσης υπόκεινται τακτικά σε στρατηγικές βολές από το πυροβολικό του Αζερμπαϊτζάν. Ο βομβαρδισμός από το Αζερμπαϊτζάν του στρατηγικά σημαντικού διαδρόμου Lachin [που συνδέει την Αρμενία με το Ναγκόρνο Καραμπάχ] δεν έχει ακόμη επιφέρει αποτελέσματα και οι τρύπες στις γέφυρες του αυτοκινητόδρομου επιδορθώνονται αποτελεσματικά.

Μία από τις σημαντικές επιτυχίες του Αζερμπαϊτζάν στο βόρειο τμήμα του μετώπου ήταν όχι μόνο η κατάληψη κορυφών στην οροσειρά Murovdag, αλλά και το κλείσιμο του δρόμου Vardenis-Agdere. Όχι μόνο αυτή η εναλλακτική διαδρομή βάλλεται από τους Αζέρους, αλλά και το ίδιο το Vardenis (περιοχή της ίδιας της Αρμενίας) δέχτηκε βομβαρδισμό. Τώρα ακόμη και η τακτική τροφοδοσία της περιοχής αυτής μέσω του Lachin είναι προβληματική.

Ο χρόνος επιστράτευσης που είχε εκπονήσει αρχικώς το Αρμενικό Γενικό Επιτελείο εν μέρει δεν πέτυχε, αλλά τελικά ο αριθμός των στρατιωτών που έπρεπε να κινηθεί από την Αρμενία για να κρατήσει τον Καραμπάχ έχει ήδη σταλεί. Πρόκειται για 40 έως 45 χιλιάδες άτομα, εξαιρουμένου του αρμενικού τομέα του μετώπου κοντά στο Berd. Και η αζερική πλευρά, φαίνεται, ότι έχει φτάσει επίσης στη μέγιστη δυνατότητα επιστράτευσης 120-150 χιλιάδων ανθρώπων, η οποία σαφώς δεν είναι αρκετή για να επιτεθεί στη δεύτερη γραμμή της αρμενικής άμυνας. Στα βουνά αυτό θα ήταν αυτοκτονία.

Η μόνη πραγματική πηγή κινδύνου για την αρμενική πλευρά παραμένει τώρα η θέση στη βορειοανατολική κατεύθυνση γύρω από τη ζώνη Madagiz-Talish-Tonashen. Δεδομένων των προβλημάτων με τη λήψη ενισχύσεων και προμηθειών σε αυτό το τμήμα, όλα αυτά μπορεί να είναι αρκετά επικίνδυνα. Μακροπρόθεσμα, η κατάσταση παραμένει ανησυχητική ακόμη και στην πιο φαινομενικά σταθερή κατεύθυνση - την κεντρική, καθώς μπορεί να υπάρξουν επίσης προβλήματα
επιμελητείας, και η τακτική του Αζερμπαϊτζάν συνίσταται κυρίως στον πόλεμο εκ
του μακρόθεν.

Στρατηγικό μειονέκτημα

Είναι ήδη σαφές ότι η δυναμική της επίθεσης του Αζερμπαϊτζάν στο νότο έχει εξαντληθεί και μπορεί απλώς να την κλείσει κινούμενο προς το Füzuli. Για την αρμενική πλευρά, η παράδοση του Füzuli είναι πολιτικά απαράδεκτη, καθώς καταστρέφει το ίδιο το σύστημα της «ζώνης ασφαλείας», το οποίο δημιουργήθηκε από το 1994. Αλλά καθώς οι Αρμένιοι ενισχύονται με νέες δυνάμεις σε αυτήν την περιοχή, η πίεση της πλευράς του Αζερμπαϊτζάν θα μειωθεί και θα καταστεί στρατηγικό μειονέκτημα το ίδιο το σχέδιο της διμέτωπης επίθεσης. Εν πάση περιπτώσει, η λεγόμενη «γραμμή Ογκανιάν» (η πρώτη γραμμή άμυνας του Καραμπάχ, που πήρε το όνομά της από έναν από τους οργανωτές της) δεν έχει καταρρεύσει.

Υπάρχουν άνθρωποι στο Ερεβάν που πιστεύουν ότι το σχέδιο του Αζερμπαϊτζάν (η συγγραφή του αποδίδεται στους Τούρκους) [για επίθεση από βορρά και νότο] είναι μόνο για παραπλάνηση. Η μεταφορά του 4ου Σώματος Στρατού του Αζερμπαϊτζάν από το Μπακού στο Ağdam υποδεικνύει ότι η κύρια επίθεση έχει σχεδιασθεί να εκδηλωθεί στον κεντρικό τομέα - για εβδομάδες οι μονάδες του Αζερμπαϊτζάν καταστρέφουν τη 10η Ορεινή Μεραρχία του Καραμπάχ και την αναγκάζουν να αποσύρει ενισχύσεις από τον κεντρικό τομέα στα βόρεια και νότια, στο Tartar και στο Füzuli. Ωστόσο, δεδομένης της περίεργης τακτικής πεζικού των Αζέρων, την συχνή τους παγίδευση σε ενέδρες και σε ναρκοπέδια της πρώτης γραμμής, με αδικαιολόγητες απώλειες, είναι δύσκολο να πιστέψουμε σε μια τέτοια πονηρή τουρκική ιδέα.

Ίσως οι επόμενες μέρες να είναι καθοριστικές για μία νέα φάση της στρατιωτικής σύγκρουσης για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Αυτό που θα καθορίσει την κατάσταση είναι οι εξελίξεις στο Madagiz, στο Agdere και η πορεία του εφοδιασμού του Καραμπάχ από την Αρμενία. Για το Μπακού είναι επίσης εξαιρετικά σημαντικό να καθορίσει την κατεύθυνση της νέας επίθεσης, αφού μετά την υποχώρηση των Αρμενίων στην περιοχή Jabrayil, τα μέσα στο νότο έχουν εξαντληθεί.

πηγή: https://vz.ru/world/2020/10/7/1064196.html

Οι εθνικές μειονότητες του Αζερμπαϊτζάν και ο ρόλος τους στον πόλεμο του Καραμπάχ

Η περιοχή της μειονότητας των Ταλίς

Η διοίκηση του Καραμπάχ κάλεσε τις εθνικές μειονότητες του Αζερμπαϊτζάν να προβούν σε μαζικές διαμαρτυρίες και πράξεις σαμποτάζ στα μετόπισθεν. Στο αρμενικό πυροβολικό απαγορεύτηκε να στοχεύει στις περιοχές του Λεζγκιστάν και Ταλισιστάν, όπου διαμένουν συμπαγείς εθνοτικές μειονότητες του Αζερμπαϊτζάν. Θυμίζουμε ότι τη δεκαετία του '90, υπήρξε μια πραγματική εξέγερση των ιρανικής καταγωγής Ταλίς εναντίον του Μπακού.

Ωστόσο, η ευγενική υπόσχεση του ηγέτη του Καραμπάχ κ. Harutyunyan να μην κτυπηθούν οι περιοχές των Λεζγκίνων και των Ταλίς φαίνεται αμφίβολη έτσι κι αλλιώς να πραγματοποιείτο. Είναι απίθανο το πυροβολικό του Καραμπάχ ή της Αρμενίας να καταφέρει να φτάσει στις βορειοανατολικές περιοχές του Αζερμπαϊτζάν, στα σύνορα με τη Ρωσία, όπου ζουν οι Λεζγκίνοι, ο ίδιος λαός που ζει κυρίως στην ρωσική δημοκρατία του Νταγκεστάν (γύρω στο 1.000.000). Το ίδιο ισχύει και για την αντίθετη "γωνιά" - στην ακραία νοτιοανατολική πλευρά, όπου οι Ταλίς κατοικούν στα σύνορα με το Ιράν. Αλλά ως πολιτική χειρονομία, η δήλωση του ηγέτη του Καραμπάχ αξίζει προσοχής. Στα πρόθυρα της κλιμάκωσης της ένοπλης σύγκρουσης του Καραμπάχ σε ολοκληρωτικό πόλεμο, οι Αρμένιοι θυμήθηκαν τους μικρούς λαούς του Αζερμπαϊτζάν  και αυτό δεν είναι τυχαίο. Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου πολέμου, ο παράγοντας της εθνικής αναταραχής στα μετόπισθεν έπαιξε σημαντικό ρόλο.

Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, η μεγαλύτερη μειονότητα στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν, εκτός από τους Ρώσους, ήταν οι Αρμένιοι (έως και 8% του πληθυσμού - κάτοικοι του Μπακού και της Αυτόνομης Περιφέρειας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ). Ως αποτέλεσμα του πολέμου 1988-1994 και της πτώσης του Καραμπάχ, το Αζερμπαϊτζάν μετατράπηκε σε μια σχεδόν μονοεθνική δημοκρατία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2009, το 92% είναι Αζέροι, ακολουθούμενο από τον Λεζγκίνους (2%) και τους Ταλίς (1,3%). Υπάρχουν 163 Αρμένιοι στη Δημοκρατία, σύμφωνα με την ίδια απογραφή. Οι Αρμένιοι του Καραμπάχ έχουν επιδείξει μια επιτυχημένη αυτονομιστική εμπειρία. Αλλά και τα εθνικά κινήματα των Ταλίς και των Λεζγκίνων στις αρχές της δεκαετίας του 1990 προσπάθησαν επίσης να πετύχουν επίσης την αυτονομία των εθνών τους.

Το καλοκαίρι του 1993, το Αζερμπαϊτζάν υπέστη σοβαρές ήττες στο μέτωπο του Καραμπάχ και μια οξεία πολιτική κρίση. Ο συνταγματάρχης Σουρέτ Χουσεΐνοφ εξεγέρθηκε στην πόλη Γκαντζά και κινήθηκε με το στρατό του προς το Μπακού. Ο τότε πρόεδρος Αμπουλφάζ Ελτσίμπει έφυγε από την πρωτεύουσα και ο Γκεϊντάρ Αλίγιεφ, ο οποίος επέστρεψε στην πατρίδα του, δεν είχε ακόμη πάρει την εξουσία. Εκείνη τη στιγμή, ο φίλος του συνταγματάρχη Χουσεΐνοφ, συνταγματάρχης Αλακράμ Γκουμάτοφ, αναπληρωτής υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν και συγχρόνως ένας από τους ηγέτες του εθνικού κινήματος του Ταλίς, συνέβαλε στη σύγχυση. Επέστρεψε στην πατρίδα του, και κήρυξε την Αυτόνομη Δημοκρατία Talysh-Mugan (TMAR).

Τον αυτοκηρυχθέντα πρόεδρο Γκουμάτοφ τον στήριξε μία ταξιαρχία του στρατού, η οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή υπό την ηγεσία του είχε πολεμήσει ενάντια στους αυτονομιστές του Καραμπάχ. Ο Φαχριντίν Αμπάσοφ (Aboszoda), καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπακού, και ο ίδιος Ταλίς, ο οποίος έλαβε τη θέση του πρωθυπουργού, ανέλαβε τον σχεδιασμό του αυτόνομου Ταλισιστάν. Έχοντας μάθει για τη ανακήρυξη της δημοκρατίας, η ταξιαρχία των Ταλίς αποχώρησε από το μέτωπο του Καραμπάχ, κι ο στρατός των Αρμενίων μπόρεσε να καταλάβει τη στρατηγικά σημαντική πόλη του Τζεμπραΐλ χωρίς μάχη. Παρεμπιπτόντως, ο Αλίγιεφ ο νεώτερος, πρόεδρος σήμερα του Αζερμπαϊτζάν, μόλις προχθές ανακοίνωσε την κατάληψη αυτής της πόλης.

Τότε, το καλοκαίρι του 1993, ο πατέρας του ο Γκεϊντάρ Αλίγιεφ έπρεπε να μετακινήσει στρατεύματα από το Καραμπάχ για να καταστείλει τους αυτονομιστές Ταλίς. Αυτό βοήθησε πολύ τους Αρμένιους και έγινε ένας από τους λόγους για την ήττα του Αζερμπαϊτζάν και την de facto ανεξαρτησία του Καραμπάχ.

Ο Γκουμάτοφ συνελήφθη, φυλακίστηκε, δραπέτευσε, συνελήφθη και πάλι και καταδικάστηκε σε θάνατο, που μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Το 2004, υπό την πίεση του Συμβουλίου της Ευρώπης, ο σημερινός πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν συγχώρεσε τον Γκουμάτοφ, αλλά του στέρησε την υπηκοότητα του Αζερμπαϊτζάν. Ο πρώην ηγέτης του TMAR ζει στην Ολλανδία, όπου το 2018 ίδρυσε την "εξόριστη κυβέρνηση της Δημοκρατίας". Ο πρώην πρωθυπουργός Aboszoda κρυβόταν στο εξωτερικό, εκδόθηκε στο Αζερμπαϊτζάν και τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκισης.

Στο βόρειο τμήμα του Αζερμπαϊτζάν και στο νότιο τμήμα του Νταγκεστάν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το εθνικό κίνημα των Λεζγκίνων Sadval (Ενότητα), με επικεφαλής έναν καταγόμενο από το Νταγκεστάν, τον Ναζίμ Γκατζίεφ, ήταν ενεργό, και σκόπευε να δημιουργήσει ένα ενωμένο Λεζγκιστάν. Όμως το κίνημα δεν έφτασε στην ανακήρυξη της αυτόνομης δημοκρατίας - μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι αρχές του Αζερμπαϊτζάν κατέστειλαν τις δραστηριότητες του Sadval στο έδαφός του. Ακτιβιστές αυτής της οργάνωσης καταδικάστηκαν για τρομοκρατικές επιθέσεις στο μετρό του Μπακού τον Μάρτιο και τον Ιούλιο του 1994. Σύμφωνα με την έρευνα των Αζέρων, τα μέλη του Sadval ενήργησαν σύμφωνα με τις οδηγίες των αρμενικών ειδικών υπηρεσιών. Ταυτόχρονα, όχι μόνο η ρωσική οργάνωση "Memorial", αλλά και το "Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Αζερμπαϊτζάν" αναγνώρισαν τους καταδικασμένους ως πολιτικούς κρατουμένους. Ο ηγέτης του Sadval Γκατζίεφ βρέθηκε νεκρός το 2016 στην Μαχατσκαλά, πρωτεύουσα του Νταγκεστάν, - ο θάνατός του, πάντως, δεν σχετίζεται με την πολιτική του δραστηριότητα.

Ρώσοι εμπειρογνώμονες, ωστόσο, θεωρούν υπερβολική σήμερα τη συζήτηση για διακρίσεις εις βάρος των μειονοτήτων στο Αζερμπαϊτζάν. «Τόσο οι Ταλίς όσο και οι Λεζγκίνοι εξακολουθούν να αισθάνονται δυσαρέσκεια και μειονεξία, όπως κάθε εθνική μειονότητα. Αλλά δεν άκουσα κανέναν να καλεί σε μαζικές διαμαρτυρίες. Δεν μπορεί να υπάρξουν σοβαρά προβλήματα μεταξύ των εθνών στα μέρη όπου ζουν οι Ταλίς και οι Λεζγκίνοι», δηλώνει ο επικεφαλής των επιστημονικών μελετών του Ινστιτούτου «Διάλογος Πολιτισμών» Αλεξέι Μαλασένκο.

Παρ’ όλα αυτά, μεταξύ των Λεζγκίνων κυριαρχεί ο φόβος ότι θα χρησιμοποιηθούν ως "κρέας για τα κανόνια" στον πόλεμο του Καραμπάχ. «Πριν από λίγο καιρό υπήρχαν οι φήμες ότι το Μπακού προτίθεται να σχηματίσει στρατιωτικές μονάδες κυρίως από Λεζγκίνους και να τις στείλει στην πρώτη γραμμή του μετώπου για να πολεμήσει τους Αρμένιους. Οι ίδιοι οι Λεζγκίνοι μου το είπαν αυτό», παραδέχεται ο Malashenko.

https://vz.ru/world/2020/10/5/1063757.html

Αυτόνομη Δημοκρατίας Talysh-Mughan 21.6.93-23.8.93

H περιοχή που κατοικούν οι Λεζγκίνοι

Ο πόλεμος στη Συρία έφτασε έως την Υπερκαυκασία

της Marianna Belen'kaya

 

Η Συρία έχει γίνει μέρος της σύγκρουσης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Και όχι μόνο λόγω των Σύριων μισθοφόρων, οι οποίοι, σύμφωνα με διάφορες πηγές, μεταφέρονται εκεί από την Άγκυρα. Η συριακή αντιπολίτευση στο Ιντλίμπ έθεσε τις δυνάμεις της σε κατάσταση ετοιμότητας, φοβούμενη ότι εξαιτίας της απειλής για δημιουργία μιας εστίας τρομοκρατίας στην Υπερκαυκασία και ως απάντηση στην Άγκυρα, η Ρωσία μπορεί να δώσει το πράσινο φως για μια στρατιωτική επιχείρηση στο Ιντλίμπ.

Δεκάδες πτώματα μισθοφόρων που σκοτώθηκαν στο Αζερμπαϊτζάν έχουν παραδοθεί στο Ιντλίμπ, σύμφωνα με αραβικά ΜΜΕ. Οι πληροφορίες για τον αριθμό αυτών που σκοτώθηκαν ποικίλλουν. Έτσι, σύμφωνα με το Κέντρο Παρακολούθησης του Σεβασμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Συρία, από την αρχή των εχθροπραξιών στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 70 Σύριοι που πολέμησαν στο πλευρό του Αζερμπαϊτζάν. Πηγές ης συριακής αντιπολίτευσης δήλωσαν στο RIA Novosti ότι οι νεκροί είναι πάνω από 90.

«Τα πτώματα 53 μισθοφόρων παραδόθηκαν στη Συρία την παραμονή της Κυριακής… Έτσι, ο συνολικός αριθμός των μισθοφόρων από τη Συρία, που σκοτώθηκαν είναι 93 άτομα», δήλωσε ένας από τους συνομιλητές του πρακτορείου. Σύμφωνα με τον ίδιο, η τρίτη παρτίδα 430 Σύριων μισθοφόρων έφυγε για τη ζώνη σύγκρουσης στο Καραμπάχ το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Το Αζερμπαϊτζάν δεν έχει παραδεχθεί τη συμμετοχή Σύριων μισθοφόρων στις εχθροπραξίες. Ωστόσο, τα αραβικά μέσα ενημέρωσης ξεχειλίζουν από δηλώσεις Σύριων που στρατολογήθηκαν από την Τουρκία. Οι περισσότεροι από αυτούς προσελκύσθηκαν από την υπόσχεση για μεγάλους μισθούς (1,5-2 χιλιάδες δολάρια το μήνα) - ουσιαστικά δεν υπάρχουν δουλειές στη βόρεια Συρία. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν διενεργηθεί στην περιοχή [στμ. τη ζώνη στη βόρεια Συρία
που κατέχει ο τουρκικός στρατός], περισσότερο από το 90% του πληθυσμού
απλά δεν έχει αρκετά χρήματα για να ζήσει.

Μερικοί προσλήφθηκαν με εξαπάτηση - δεν γνώριζαν καν ότι θα έπρεπε να πολεμήσουν στο Αζερμπαϊτζάν. Ένας από τους Σύριους είπε στον ιστότοπο του αραβικού BBC ότι του προσφέρθηκε να υπηρετήσει σε συνοριακό σταθμό, δεν του αναφέρθηκε το θέμα της συμμετοχής του σε εχθροπραξίες. Σε κάποιον δεν άφησαν άλλη επιλογή οι διοικητές των ομάδων που ελέγχουν την μια ή την άλλη περιοχή. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που πήγαν συνειδητά να πολεμήσουν στο Αζερμπαϊτζάν. «Υποστηρίζουμε τη σύμμαχό μας την Τουρκία, διότι στάθηκε μαζί μας ενάντια στη Ρωσία και αγωνίζεται για την υπόθεση της Συρίας και πρέπει πάντα να είμαστε μαζί της», αναφέρει ένας από τους μισθοφόρους στο γαλλικό πρακτορείο AFP. Σύμφωνα με τον ίδιο, «εάν η Τουρκία χάσει οποιαδήποτε μάχη, αυτό θα πιέσει σε τέτοιο βαθμό που θα πρέπει να παραδώσει την περιοχή [που κατέχει στη Συρία] στο συριακό καθεστώς».

Ταυτόχρονα, αραβικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν πληροφορίες σχετικά με την ανακοίνωση από τις συριακές αντιπολιτευόμενες ομάδες για κατάσταση υψηλής επιφυλακής στο Ιντλίμπ και στην περιοχή του Χαλεπίου - φέρεται ότι έλαβαν πληροφορίες από τις τουρκικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες ότι η Ρωσία σκοπεύει να ξεκινήσει εχθροπραξίες σε έναν από αυτούς τους τομείς. Υπήρξε επίσης ένα άλλο κύμα φημών για πιθανή νέα επιχείρηση του συριακού στρατού στο Ιντλίμπ. Η δημοσίευση του "Al-Arabi al-Jadeed", επικαλούμενη εμπειρογνώμονες, ισχυρίζεται ότι είναι χρήσιμο για τη Ρωσία να εξετάσει την έναρξη μιας στρατιωτικής επιχείρησης στη βόρεια Συρία ως μέσο πίεσης στην Τουρκία όσον αφορά την πολιτική της Άγκυρας έναντι της Λιβύης και του Αζερμπαϊτζάν.

Θυμίζουμε ότι τις τελευταίες ημέρες η Ρωσία έχει εκφράσει επανειλημμένα την ανησυχία της για τις πληροφορίες σχετικά με τη μεταφορά μαχητών από τη Συρία στο Αζερμπαϊτζάν και τη Λιβύη, αλλά ταυτόχρονα σε καμία περίπτωση δεν αναφέρθηκε γι’ αυτό στην Τουρκία - ούτε στη δήλωση του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, ούτε στην κοινή δήλωση των υπουργών Εξωτερικών της Ρωσίας και του Ιράν. Επιπλέον, «το απαράδεκτο της συμμετοχής μαχητών παράνομων ένοπλων ομάδων από άλλες περιοχές στη σύγκρουση» υπογραμμίστηκε κατά τη διάρκεια τηλεφωνικών συνομιλιών μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και Μεβλούτ Τσαβούσογλου, που πραγματοποιήθηκαν στο τέλος της περασμένης εβδομάδας.

Εν τω μεταξύ, η Ρωσία και η Τουρκία εξακολουθούν να έχουν σοβαρές διαφωνίες για το Ιντλίμπ. Η Μόσχα αναμένει από την Άγκυρα να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις που ανέλαβε στη συμφωνία του Μαρτίου για διαχωρισμό των τρομοκρατών και της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης.

Βασισμένο σε τουρκικές πηγές, το "RIA Novosti" μετέδωσε ότι κατά τη διάρκεια των πρόσφατων ρωσοτουρκικών διαβουλεύσεων για το Ιντλίμπ, που πραγματοποιήθηκαν στα μέσα Σεπτεμβρίου, εκπρόσωποι των στρατιωτικών υπηρεσιών των δύο χωρών δεν κατέληξαν σε συμφωνία: η Τουρκία δεν συμφώνησε να εγκαταλείψει τα σημεία ελέγχου που βρίσκονται στα εδάφη που ελέγχονται από τον συριακό στρατό, καθώς και να μειώσει τον αριθμό των δυνάμεών της στην περιοχή, ενώ η Μόσχα αρνήθηκε να παραδώσει τις πόλεις Ταλ Ριφαάτ και Μανμπίτζ στη βόρεια Συρία στον τουρκικό έλεγχο. Αντιθέτως, από τα τέλη Σεπτεμβρίου η Τουρκία έχει αυξήσει αισθητά τη στρατιωτική της παρουσία στο Ιντλίμπ. Σύμφωνα με αραβικά μέσα ενημέρωσης, μόνο από την Παρασκευή έως και την Κυριακή, περίπου 200 φορτηγά και άλλος στρατιωτικός εξοπλισμός με "υλικά και τεχνικά μέσα" διέσχισαν τα σύνορα της Συρίας και κατευθύνθηκαν προς τα τουρκικά σημεία ελέγχου στη ζώνη αποκλιμάκωσης.

«Η αδυναμία της τουρκικής στρατηγικής είναι ότι η Άγκυρα δεν έχει ακόμη αναπτύξει μια πολιτική φόρμουλα που θα της επέτρεπε να παραμείνει στα εδάφη της Συρίας: η Τουρκία έδειξε τον Φεβρουάριο-Μάρτιο ότι είναι έτοιμη να κλιμακώσει την ένταση για να προστατεύσει τα συμφέροντά της. Ωστόσο, οι συμφωνίες με τη Μόσχα πρέπει να εκπληρωθούν και αυτές συνίστανται στο ότι ορισμένες νότιες περιοχές από τον αυτοκινητόδρομο M4 που διέρχεται από το Ιντλίμπ θα πρέπει να τεθούν υπό τον έλεγχο των στρατευμάτων του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ», δήλωσε ο Anton Mardasov, εμπειρογνώμονας από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής στην Ουάσιγκτον.

 Πηγή: https://www.kommersant.ru/doc/4520067?from=main_4#id1953226