Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019

Η τουρκική εισβολή στη Συρία στοχεύει στην αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας


 Σχετική εικόνα
Του Γιεβγένι Κρούτικοφ

«Η Τουρκία, στην πραγματικότητα, είναι πλέον  η μόνη χώρα στον πλανήτη που έχει ανυψώσει την ιδέα του ιστορικού αναθεωρητισμού στο επίπεδο μιας νέας κρατικής ιδεολογίας. Ενώ οι Τούρκοι ρίχνονται με το γιαταγάνι όχι στους πάντες γύρω τους, αλλά μόνο σε όσους είναι πιο αδύναμοι, εντούτοις, στον κατάλογο αυτό μπορεί να βρεθούν, για παράδειγμα, οι Αρμένιοι και οι Έλληνες».

Η τουρκική επιχείρηση στη Συρία προκάλεσε αγανάκτηση στη Δύση και αυτό εξηγείται όχι μόνο από ανθρωπιστικούς λόγους. Το έδαφος που εισήλθε ο τουρκικός στρατός αποτελούσε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Υπάρχουν πολλά σημάδια ότι η Άγκυρα τρέφει όνειρα της ανασύστασής της. Και είναι πιθανό αυτό να το κάνει με ένοπλα μέσα.
Εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τον μεσσιανισμό και την πίστη τους στη δική τους παντοδυναμία, υπάρχουν πολύ λίγες χώρες που ανοιχτά επιδιώκουν την αυτοκρατορική σκέψη. Από αυτές, η Τουρκία είναι σχεδόν η μόνη που ενσωματώνει αυτές τις ιδέες στην πράξη. Χρησιμοποιώντας και ένοπλες εισβολές σε γειτονικές χώρες, απειλώντας, για χάρη των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών της, να καταστραφούν οι σχέσεις της τόσο με τους παραδοσιακούς συμμάχους της όσο και με υπερεθνικούς θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση ή το ΝΑΤΟ. Ποιο είναι το νόημα όλων αυτών;
Το 2011, ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δημοσίευσε ένα βιβλίο με τον τίτλο "Στρατηγικό βάθος. Η διεθνής κατάσταση της Τουρκίας ", η οποία αργότερα έγινε γνωστή με το συντομογραφημένο τίτλο " Στρατηγικό βάθος "(Stratejik derinlik). Αυτό το θεμελιώδες έργο θεωρείται η βάση της θεωρίας του νεο-οθωμανισμού, αν και ο ίδιος ο Νταβούτογλου για λόγους τακτικής αρνήθηκε αυτόν τον όρο. Ωστόσο, η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας ακολούθησε αυτές τις ιδέες για πολύ καιρό πριν την επίσημη έκδοσή τους. Ο «αυτοκρατορισμός» και ο νεο-οθωμανισμός πέρασαν και στο στρατιωτικό πεδίο το ίδιο έτος του 2011. Τότε, η κυβέρνηση Άσαντ στη Συρία βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης και η Τουρκία αποφάσισε ότι για πρώτη φορά είχε την ευκαιρία να προχωρήσει στην επίθεση με ελάχιστες απώλειες και μόνο κέρδη για την εσωτερική της εικόνα.

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Η επιστροφή του σερβικού στρατού στο Κοσσυφοπέδιο θα αποτελέσει πρόκληση για τη Ρωσία



Facial Chronicle - b.10, p.299 - Battle of Kosovo (1389).png
Η μάχη του Κοσσυφοπεδίου 15.6 1389)
ρωσική μικρογραφία του 16ου αι.
Του Dmitri Bavirin



Το Βελιγράδι, επισήμως, δηλώνει ότι η Σερβία θα αναπτύξει τα στρατεύματά του στο Κοσσυφοπέδιο, εφόσον συνεχιστεί η τρομοκρατία εναντίον του σερβικού πληθυσμού. Και αυτή θα συνεχιστεί, και οι "Δυτικοί εταίροι" δεν θα παρεμβαίνουν, αφού έχουν ήδη επιτρέψει στους Αλβανούς να τους παγιδεύσουν. Πολλά σε αυτήν την κατάσταση εξαρτώνται από τη Μόσχα και το κύριο ερώτημα τώρα διατυπώνεται κάπως έτσι: όλα όσα συμβαίνουν συνιστούν μια ευκαιρία για τη Σερβία ή μια παγίδα για τη Ρωσία;

"Εάν η διεθνής κοινότητα δεν ανταποκριθεί όπως ορίζεται από το ψήφισμα του ΟΗΕ, εάν οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου υποβάλλονται σε πογκρόμ, εάν δέχονται επιθέσεις, τότε το Βελιγράδι θα πρέπει να αντιδράσει και η Σερβία είναι έτοιμη γι’ αυτό", δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας Ίβιτσα Ντάτσιτς στην εφημερίδα "Ιζβέστια’’. Ταυτόχρονα, εξέφρασε την ελπίδα ότι το Βελιγράδι δεν θα απευθυνθεί στη Μόσχα για βοήθεια. Κι αυτό μπορείτε να το εκλάβετε όπως θέλετε.

Για παράδειγμα, μπορούμε να το δούμε ως μια τυπική δήλωση Σέρβου διπλωμάτη σε Ρώσο δημοσιογράφο, χάρη των πολλών αφορμών για συνομιλίες σχετικά με το Κοσσυφοπέδιο - επίσημων και ανεπίσημων.

Μέχρι στιγμής, για να το θέσουμε ήπια, δεν έχει τελειώσει το περιστατικό με τον ξυλοδαρμό του ρωσικού διπλωμάτη Μιχαήλ Κρασνοσέκοφ από τους Κοσοβοαλβανούς (θα χρησιμοποιήσουμε την ορολογία που πρότεινε ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσίας στον ΟΑΣΕ Αλεξάντερ Λουκασέβιτς) αστυνομικούς. Το γεγονός της παραβίασης της ασυλίας του στο ΟΗΕ έχει ήδη αναγνωριστεί, αλλά το θέμα δεν έχει προχωρήσει περαιτέρω. Οι ένοχοι δεν έχουν τιμωρηθεί, συγνώμη δεν έχει διατυπωθεί.

Κι ενώ διαδραματίζονται όλα τα ανωτέρω αναφερθέντα, στη Σερβία ξεκινούν από κοινού στρατιωτικές ασκήσεις με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, με την επονομασία «Σλαβική Αδελφότητα 2019», στις οποίες συμμετέχουν 600 στρατιωτικοί, περισσότερες από 50 μονάδες εδάφους και αεροσκάφη μεταφοράς. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως ένα είδος προειδοποίησης προς την ηγεσία του Κοσόβου. Ακριβέστερα, έτσι είναι απαραίτητο να το αντιληφθούμε.

Εν τω μεταξύ, εορτάζονται διαδοχικές σημαντικές επέτειοι. Την Τετάρτη (12.6), εορτάσαμε μια μάλλον θλιβερή ημερομηνία - 20 χρόνια από την ημέρα που ρωσικές ειδικές δυνάμεις κατέλαβαν το αεροδρόμιο του Κοσσυφοπεδίου Σλάτινα (θλιβερή, μιας και η κεραυνοβόλα επιχείρηση θα μπορούσε να αλλάξει πολλά, αλλά δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα).

Οι Κοσοβοαλβανοί έχουν τους δικούς τους εορτασμούς. Η εικοστή επέτειος της εμφάνισης στρατιωτών του ΝΑΤΟ στην επαρχία γιορτάζεται περίπου τις ίδιες μέρες, και για το λόγο αυτό ο πρώην πρόεδρος Μπιλ Κλίντον και η πρώην υπουργός Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ προσκλήθηκαν στην Πρίστινα για τα επίσημα αποκαλυπτήρια της προτομής της Ολμπράιτ (άγαλμα του Κλίντον υπάρχει ήδη εδώ και καιρό στην Πρίστινα ). Η ανέγερση μνημείων για ανθρώπους που δεν έχουν ακόμη αποβιώσει δεν είναι κάτι το συνηθισμένο και στα μάτια πολλών θεωρείται και αφύσικο, αλλά εδώ πρόκειται για ειδικές περιπτώσεις ανθρώπων- δεν μπορούν όλοι να ασκήσουν πιέσεις και να εκτελέσουν μια επιχείρηση για τον βομβαρδισμό ειρηνικών πόλεων της Ευρώπης, και αυτοί το μπόρεσαν.

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2019

Μύθοι για την Τουρκία και την Γενοκτονία των Αρμενίων




Marcharmenians.jpg
του Γκλεμπ Κουζνετσόφ, πολιτικού επιστήμονα, επικεφαλής του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του Επιστημονικού Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών (Ρωσία)

Μετά από συζητήσεις ακόμη και με καταρτισμένους συναδέλφους (η πλειοψηφία τους αυτό που γνωρίζει για τη Γενοκτονία είναι ότι «οι Τούρκοι κάποτε έσφαξαν τους Αρμένιους κατά τον ανατολίτικο άγριο τρόπο, τίποτε το ασυνήθιστο για αυτές τις περιοχές»), προσπάθησα να διατυπώσω τους βασικούς μύθους για την Γενοκτονία, που επιτρέπουν στην Τουρκία με διάφορους τρόπους να αποφεύγει να αναλάβει την ευθύνη γι’ αυτήν.

1.   Η αντιαρμενική πολιτική υπήρξε «απάντηση στις προδοτικές ενέργειες στη γραμμή του μετώπου».
Δεν είναι έτσι!
Η πολιτική του κόμματος των Νεότουρκων «Ένωση και Πρόοδος» κατέληξε μετά την κατάκτηση της εξουσίας στην ιδέα της δημιουργίας ενός σύγχρονου μονοεθνικού και μονοθρησκευτικού κράτους. Τα ιδεολογικά κείμενα, το πρόγραμμα του κόμματος είναι ευρέως προσβάσιμα. Η ιδεολογία του «Ένωση και Πρόοδος» οδήγησε στην Γενοκτονία των Αρμενίων, και επίσης, στην Γενοκτονία των Ελλήνων και των άλλων εθνικών μειονοτήτων στη Τουρκία.

2.   «Η Γενοκτονία δεν είναι ορθό να ονομάζεται γενοκτονία, καθώς διεξήχθη με όχι συστηματικό τρόπο, με ανατολική αγριότητα, και δεν ομοιάζει καθόλου, για παράδειγμα, με το Ολοκαύτωμα. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε ‘‘εξόντωση των Αρμενίων’’. Απλώς ο λαός, λόγω της μειωμένης πειθαρχίας  άσκησε, μιας κι ήταν χρόνια δύσκολα, μεγάλη αγριότητα -ο πόλεμος και οι Αρμένιοι σαν να υπήρξαν τυχαία θύματα των περιστάσεων".
Δεν είναι έτσι!
Η Γενοκτονία ήταν σχεδιασμένη και εκτελέστηκε αυστηρά σύμφωνα με αυτό το σχέδιο. Συμπεριελάμβανε:
Α. Εκκαθάριση του στρατού από τους Αρμένιους (παρά το γεγονός ότι ο Ενβέρ πασά στην περιοχή Σαρίκαμις σώθηκε από έναν Αρμένιο [στμ. Η μάχη του Σαρίκαμις μεταξύ του ρωσικού και οθωμανικού στρατού κατά τη διάρκεια του α΄ παγκοσμίου πολέμου, και διήρκησε από τις 22 Δεκεμβρίου 1914 έως τις 17 Ιανουαρίου 1915, με νίκη των Ρώσων] και οι κατηγορίες των Τούρκων προς την αρμενική πλευρά έχουν ανάλογη αξία με αυτές για προδοσία των Τατάρων της Κριμαίας ή των Γερμανών του Βόλγα από το καθεστώς της ΕΣΣΔ.
Β. Η εκκαθάριση των ελίτ (επιφανείς ιερωμένοι, εκδότες, πολιτικοί, ιατροί, διδάσκαλοι, δημοσιογράφοι – πρώτο θύμα των Τούρκων υπήρξε η αρμενική ελίτ, και μάλιστα όχι τόσο στο μέτωπο του Καυκάσου, όσο στις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας και ιδιαιτέρως στην Κωνσταντινούπολη).
Γ. Και μόνον έπειτα από αυτό, έγινε η μαζική μετακίνηση του πληθυσμού, συνοδευόμενη από δολοφονίες, πείνα, επιδημίες και βία χωρίς προηγούμενο. Ωστόσο, η μαζική εξόντωση, και στην αρχή και κατά την πορεία των εκτοπισμένων προς τα στρατόπεδα του θανάτου στην συριακή και ιρακινή έρημο, «συμπεριλαμβανόταν στο αρχικό σχέδιο». Τα στρατόπεδα, επίσης, δεν είχαν εφόδια, δεν υπήρχαν ούτε οι ελάχιστες προϋποθέσεις για την επιβίωση των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που ήσαν έγκλειστοι. Επιπλέον, τους διοικητές που δεν είχαν αντιληφθεί τα σχέδια των Νεοτούρκων και προσπαθούσαν να μετατρέψουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε κανονικούς χώρους διαβίωσης για τους εκτοπισμένους, τους αντικαθιστούσαν με δήμιους. Έτσι αντικατέστησαν τον κυβερνήτη του Χαλεπίου, ο οποίος θεώρησε καθήκον του να εξασφαλίσει στα στρατόπεδα της Συρίας κάποιες τουλάχιστον συνθήκες επιβίωσης.

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

Ο Στάλιν και ο πατριάρχης


Adriano Roccucci, Ο Στάλιν και ο πατριάρχης – Ορθόδοξη Εκκλησία και σοβιετική εξουσία 1917-1958

Ένα από τα πλέον αξιοπερίεργα γεγονότα της σοβιετικής ιστορίας είναι, χωρίς αμφιβολία, η στροφή της στάσης του Στάλιν προς την Ορθόδοξη Εκκλησία, μεσούντος του β΄ παγκοσμίου πολέμου. Ενώ, έως τότε, ή τουλάχιστον τις παραμονές της έκρηξης του πολέμου, οι διώξεις εναντίον ιερωμένων και πιστών ήταν συνεχείς, το σοβιετικό κράτος επέδειξε στη συνέχεια μια πρωτοφανή, για τη φύση του, ανεκτικότητα προς τη δράση της εκκλησίας. Είναι βέβαιο ότι ο Στάλιν αποφάσισε αυτή την τακτική κίνηση, διότι αντιλήφθηκε την ισχύ της ορθοδοξίας στον λαό, που δεν είχε καμφθεί από την καταστολή και την αθεϊστική προπαγάνδα, και του ήταν απαραίτητη για τη διατήρηση του ηθικού του στρατού και της κοινωνίας στις δύσκολες ώρες του πολέμου. Ταυτοχρόνως, έπρεπε να αντιμετωπίσει την πολιτική των ναζί, οι οποίοι αν και φανατικά αντιχριστιανοί, άνοιγαν στις κατεχόμενες απ’ αυτούς περιοχές της ΕΣΣΔ κλειστές εκκλησίες και μονές, για να κερδίσουν τα λαϊκά στρώματα. Τέλος, διέβλεπε την πιθανή επέκταση της σοβιετικής επιρροής προς την ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, όπου κατοικούσαν ορθόδοξοι λαοί, και μια ελεγχόμενη από τον ίδιο εκκλησία θα μπορούσε να τον εξυπηρετήσει πολιτικά.
Με επίκεντρο, λοιπόν, το παραπάνω γεγονός, ο Ιταλός ιστορικός Adriano Roccucci έχει εκδώσει μια μελέτη με τον τίτλο «Ο Στάλιν και ο πατριάρχης, Η Ορθόδοξη εκκλησία και η σοβιετική εξουσία 1917-1958 (στο πρωτότυπο: La Chiesa ortodossa e il potere sovietico 1917-1958, εκδόσεις Eidaudi, 2011, ενώ στα ρωσικά μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε το 2016), όπου παρουσιάζει τη σύνθετη σχέση εκκλησίας και εξουσίας κατά τις θυελλώδεις δεκαετίες μεταξύ της Οκτωβριανής επανάστασης και της τελικής επικράτησης του Χρουστσώφ. Η σημασία της μελέτης του έγκειται στο πλούσιο αρχειακό υλικό, και ιδιαίτερα στα στατιστικά στοιχεία που ανακάλυψε και παρουσιάζουν ιδιαίτερα πειστικά την πραγματικότητα στο τεράστιο κεφάλαιο της ορθόδοξης πίστης στα χρόνια της ΕΣΣΔ. Η στέρεα ιστορική γνώση αυτού του παρελθόντος μάς δίνει και κάποια σημαντικά κλειδιά για τη κατανόηση όσων συμβαίνουν σήμερα.

Αντιγράφουμε από την παρουσίαση στην ιταλική έκδοση του βιβλίου:
«Την νύχτα της 4ης προς την 5η Σεπτεμβρίου ο Στάλιν υποδέχθηκε στο Κρεμλίνο τρεις μητροπολίτες, οι οποίοι είχαν την ευθύνη της διοίκησης της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας. Είναι εκπληκτικό και μόνον ότι έγινε αυτή η συνάντηση, καθώς για δεκαετίες έως τότε ο ηγέτης του σοβιετικού κράτους καταδίωκε ανελέητα τον ορθόδοξο κλήρο και τους πιστούς. Η επίθεση στη θρησκεία διαρκούσε ήδη 25 χρόνια, και οι συμμετέχοντες στη συνάντηση ιεράρχες ανήκαν σε αυτούς που κατάφεραν επιζήσουν από τις διώξεις. Στη διάρκεια της μακράς και ειλικρινούς συζήτησης ο Στάλιν έδωσε τη συγκατάθεσή του στην εκλογή πατριάρχη, ο οποίος θα ηγείτο της ρωσικής εκκλησίας. Το θέμα ήταν ότι από το 1925 ο πατριαρχικός θρόνος ουσιαστικά χήρευε, διότι οι σοβιετικοί ηγέτες δεν επέτρεπαν στην εκκλησία να εκλέξει νέο προκαθήμενο. Ο πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών εκλέχθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 και ήταν ο μητροπολίτης Σέργιος (Στραγκορόντσκι) Τι προκάλεσε αυτή την αλλαγή στη σοβιετική θρησκευτική πολιτική; Ποιες ήταν οι βαθιές ρίζες αυτής της νέας συμμαχίας μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του καθεστώτος; Και γιατί ο Στάλιν αποφάσισε να αναβιώσει το πατριαρχείο;» (https://www.einaudi.it/catalogo-libri/storia/storia-contemporanea/stalin-e-il-patriarca-adriano-roccucci-9788806200589/)

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Κονσταντίν Λεόντιεφ: Από τον Ρομαντισμό στο Μοναστήρι



Image result for βυζαντιο και οι σλαβοι λεοντιεφ
Κονσταντίν Λεοντιεφ Βλαντιμίρ Σολοβιόφ, ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ, Δοκίμια Ιστορίας και Φιλοσοφίας, Εισαγωγή - Μετάφραση Όλεγ Τσυμπένκο, εκδ. Καστανιώτη, 2018.

Απέναντι στον διαφωτισμό και στη ρασιοναλιστική σκέψη, που γέννησε ο 18ος αιώνας, έχει καθιερωθεί να χαρακτηρίζεται ως αντίποδας ο δυτικοευρωπαϊκός, και ιδιαιτέρως, ο γερμανικός ρομαντισμός. Ωστόσο, οι σπόροι του Σέλλινγκ βρήκαν γόνιμο έδαφος και άνθισαν και στη ρωσική γη. Μόνον που εδώ οι πνευματικοί ανθοί προήλθαν από διαφορετικές συνθέσεις, λόγω της σύστασης των κοινωνικών και εθνολογικών υποστρωμάτων της αυτοκρατορίας. Τις ώρες που η θετική σκέψη σάρωνε την ευρωπαϊκή ήπειρο, στη Ρωσία, παράλληλα με τις ιδέες του Βολταίρου, αναβίωνε ο βυζαντινός μοναχισμός και η παράδοση των γερόντων. Σε άμεση επαφή με το Άγιο Όρος άρχισαν να ξεφυτρώνουν μονές, όπως η Όπτινα Πούστιν, και να μεσουρανούν πνευματικοί ταγοί, όπως ο Παΐσιος Βελιτσκόβσκι και ο Τύχων Ζαντόνσκι.
Τελικώς, όλος ο ρωσικός 19ος αιώνας θα διαχέεται από δύο μεγάλα πνευματικά ρεύματα, με πολλά παρακλάδια, αλλά και, εμφανείς ή αφανείς, μεταξύ τους αλληλοεπιδράσεις: τα κινήματα των σλαβόφιλων και των δυτικόφιλων. Κοινός τελικός στόχος τους το όραμα της νέας Ρωσίας, που ως ευρασιατική αυτοκρατορία, με χαοτικές ταξικές, εθνοτικές, πολιτισμικές και θρησκευτικές αντιθέσεις, ανίχνευε την ταυτότητά της στον κόσμο. Η σύγκριση in situ που προκλήθηκε από την επαφή με τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, όταν τα νικηφόρα ρωσικά στρατεύματα προήλασαν ως το Παρίσι του Ναπολέοντα, θα προκαλέσει ένα βαθύ σοκ, που δεν θα εγκαταλείψει έκτοτε τους Ρώσους. Η αγωνιώδης αναζήτηση της εθνικής αυτοσυνειδησίας θα πορεύεται πλέον με αυτήν της προσωπικής αλλά και της πανανθρώπινης. Κάθε νέα θεωρία φιλοδοξούσε σε τίποτε λιγότερο από το ίδιο το αληθινό νόημα της ιστορίας και της ζωής.
Εντός αυτού του μανιασμένου αγώνα, που θα έπαιρνε θυελλώδεις πολιτικές διαστάσεις και θα κατέληγε στις μεγάλες επαναστάσεις του 20ού αιώνα, ένα σημαντικό τμήμα της διανόησης έψαξε τις βαθιές ρίζες της ρωσικής ζωής για να τις αναγεννήσει και να τις αντιτάξει στο ευρωπαϊκό υλιστικό πρότυπο. Στα μονοπάτια αυτά ήταν που συναντήθηκε ο ρομαντισμός με την βυζαντινή παράδοση.
Ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους αυτού του ρεύματος, που δεν ήταν ακραιφνής σλαβόφιλος, ενώ συνάμα υπήρξε σφοδρός πολέμιος του πανσλαβισμού και λάτρης του ελληνισμού, ήταν ο Κονσταντίν Λεόντιεφ (1831-1891). Επρόκειτο για μια πνευματική μορφή που, αν και επηρέασε στοχαστές όπως τους Ν. Μπερντιάγιεφ, Σ. Τρουμπετσκόι, Σ. Μπουλγκάκοφ, Β. Ροζανοφ, Σ. Φρανκ, Π. Στρούβε, Π. Μιλιουκόφ, ξεχάστηκε στις σοβιετικές δεκαετίες, καθώς υπήρξε «μισητός και απεχθής για το αριστερό στρατόπεδο», χωρίς όμως να είχε γίνει κατανοητός και από την «δεξιά»∙ για να ανασυρθεί και πάλι στην μετασοβιετική Ρωσία, κερδίζοντας τις δάφνες που δεν έδρεψε όσο ήταν εν ζωή. Πλέον, φτάνουν να τον συγκρίνουν με τον Νίτσε και τον Σπένγκλερ, των οποίων θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόδρομος. Στην Ελλάδα έχουμε την δυνατότητα, έστω και καθυστερημένα, να διαβάσουμε, στο βιβλίο με τον τίτλο «Το Βυζάντιο στη Ρωσία», το σημαντικότερο έργο του «Ο Βυζαντινισμός και οι Σλάβοι»(1875), σε μια εξαίρετη μετάφραση του Όλεγ Τσυμπένκο, ο οποίος μας προσφέρει επίσης μια εκτενή και διαφωτιστική εισαγωγή, καθώς και ένα δοκίμιο του φιλοσόφου Βλαδίμηρου Σολοβιόφ, «Ο Βυζαντινισμός και η Ρωσία» (1896), που συνεισφέρει στην κατανόηση των αντιθέσεων γύρω από την προσέγγιση του Βυζαντίου στη Ρωσία του 19ου αιώνα.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Η δύσκολη ισορροπία Ερντογάν μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας

Related image
Ερντογάν και Τζεμίλεφ -ηγέτης των Τατάρων της Κριμαίας
του Semih Idiz


Οι προσπάθειες του Ερντογάν να πείσει τη Ρωσία και την Ουκρανία να επιλύσουν διπλωματικά τις διαφορές τους - μετά την πρόσφατηαντιπαράθεσή τους στα στενά του Κερτς - έδωσαν στους κυβερνητικούς κύκλους στην Τουρκία την εντύπωση ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη να διαδραματίσει μεσολαβητικό ρόλο σε αυτήν την κρίση. Ο Ερντογάν ενθάρρυνε επίσης αυτή την εντύπωση πριν από την αναχώρησή του για τη σύνοδο κορυφής της G-20 στην Αργεντινή στις 29 Νοεμβρίου. Είπε στους δημοσιογράφους ότι είχε συζητήσει το θέμα με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Πόροσενκο και πρόσθεσε ότι θα διερευνήσουν περαιτέρω αυτή τη δυνατότητα με τον Πούτιν κατά τη σύνοδο κορυφής της G-20.
Εάν επρόκειτο να επιτύχει αυτή η διαμεσολάβηση, θα ενίσχυε την εικόνα του Ερντογάν σε μια εποχή που είναι στο φόρτε της η προεκλογική περίοδος για τις κρίσιμες τοπικές εκλογές τον Μάρτιο. Τίποτα δεν θα συνέβαλε στην εικόνα του περισσότερο από μια μεγάλη διεθνή επιτυχία, να φέρει μαζί τη Ρωσία και την Ουκρανία. Η εν γένει αρνητική διεθνής εικόνα του Ερντογάν βελτιώθηκε σχετικά το Σεπτέμβριο, αφού μεσολάβησε στον διακανονισμό της κατάπαυσης του πυρός στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας και σταμάτησε την επίθεση στην περιοχή από ρωσικές και συριακές δυνάμεις. Οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ επαίνεσαν τον Ερντογάν για την αποτροπή μιας νέας αιματοχυσίας.
Ωστόσο, κάθε πιθανότητα η Άγκυρα να μπορούσε να διαδραματίσει μεσολαβητικό ρόλο μεταξύ της Μόσχας και του Κιέβου θα ήταν θνησιγενής λόγω ενός συνδυασμού παραγόντων. Παρόλο που ίσως να μην διακρίνεται με την πρώτη ματιά, η Τουρκία έχει ήδη λάβει μέρος στη διαμάχη μεταξύ των δύο γειτόνων της στον Εύξεινο Πόντο. Η Άγκυρα αντιτίθεται επισήμως στην «παράνομη προσάρτηση» της Κριμαίας το 2014 στην Μόσχα, την οποία εξακολουθεί να αρνείται να αποδεχθεί. Η Άγκυρα υποστηρίζει επίσης τους Τάταρους της Κριμαίας, με τους οποίους έχει δεσμούς συγγένειας και θρησκείας, και μίλησε ενάντια στις προσπάθειες της Μόσχας να ποινικοποιήσει τους ηγέτες του Ταταρων, οι οποίοι επίσης αντιτίθενται στη ρωσική προσάρτηση της χερσονήσου.
Η Άγκυρα έχει επίσης επίσημα υποστηρίξει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, η οποία σε αυτή την περίπτωση σημαίνει ότι αντιτίθεται στην αποσχιστική κίνηση των Ρώσων στο Ντονμπας της ανατολικής Ουκρανίας.
Κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης στην ουκρανική πρωτεύουσα του Κιέβου τον Οκτώβριο του 2017, ο Ερντογάν τόνισε ότι η Τουρκία θα εξακολουθήσει να υποστηρίζει την κυριαρχία της Ουκρανίας και την εδαφική της ακεραιότητα. "Δεν αναγνωρίσαμε την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας και δεν θα το πράξουμε", δήλωσε ο Ερντογάν σε συνέντευξη Τύπου στο Κίεβο. "Θα κρατήσουμε ζωντανό αυτό το θέμα στη διεθνή ατζέντα. Πιστεύουμε στη σημασία των διπλωματικών και νομικών βημάτων για την αντιμετώπιση της παράνομης κατάστασης στην Κριμαία και θα συνεργαστούμε με την Ουκρανία για το θέμα αυτό ", πρόσθεσε.