Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2021

Πώς η Ρωσία μπορεί να εμποδίσει τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Ερντογάν



του Gevorg Mirzayan 

Μπορεί να πάθει ζημιά από τις τόσες υπερβολικές ορέξεις της». Με αυτά τα λόγια, η Ρωσία αντιδρά στην πρόβλεψη που εμφανίζεται στην τουρκική τηλεόραση σχετικά με τη μελλοντική επέκταση της επιρροής της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων των νότιων περιοχών της Ρωσίας. Αντιστοιχεί αυτή η πρόβλεψη στις πραγματικές προθέσεις του Ερντογάν και ποια πρέπει να είναι η απάντηση της Ρωσίας στις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της Τουρκίας;

Υπάρχει μια παλιά παραβολή για τον βάτραχο και τον σκορπιό.

Κάποτε, ένας σκορπιός ζήτησε από έναν βάτραχο να τον μεταφέρει στην άλλη πλευρά του ποταμού στην πλάτη του. «Δεν έχω χάσει ακόμα το μυαλό μου. Μόλις πλεύσω, θα με τσιμπήσεις αμέσως», απάντησε ο βάτραχος. «Αλλά αν σε τσιμπήσω, τότε θα πνιγείς - και θα πνιγώ μαζί σου. Και δεν θέλω να πεθάνω», αντέτεινε λογικά ο σκορπιός. Ο βάτραχος συμφώνησε ότι πράγματι λογικό αυτό που είπε ο σκορπιός και τον πήρε στην πλάτη για να περάσει το ποτάμι. Ωστόσο, στη μέση της διαδρομής, ο σκορπιός τον τσίμπησε. Ο βάτραχος πεθαίνοντας ρώτησε: "Μα γιατί; Θα πεθάνεις μαζί μου". «Επειδή είμαι σκορπιός και αυτή είναι η φύση μου», απάντησε ο σκορπιός.

Έτσι και στην πολιτική υπάρχει μια τέτοια «φύση» με τη μορφή ιδεολογιών που υπαγορεύουν τη συμπεριφορά ορισμένων πολιτικών ελίτ.

Η φωνή της ιδεολογίας

Είναι αδύνατο να αναγκάσεις τους ριζοσπαστικούς Ισλαμιστές να ζουν εντός των εθνικών συνόρων. Η ιδεολογία τους δεν αναγνωρίζει αυτά τα σύνορα, είναι πάντα επικεντρωμένοι στην επέκταση, στην εξαγωγή της «ισλαμικής επανάστασης», και ως εκ τούτου η Ρωσία καταπολεμά την ισλαμική τρομοκρατία όχι μόνο στην επικράτειά της, αλλά και σε άλλες χώρες.

Μπορεί και πρέπει να συνεργαζόμαστε με χώρες που κυριαρχούνται από φιλελεύθερους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης (εξάλλου, αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι εμπορικοί μας εταίροι), αλλά δεν έχει νόημα να τους ζητάμε να σταματήσουν να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές μας υποθέσεις. Θα το κάνουν ούτως ή άλλως - αυτή είναι η ουσία της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Επομένως, η Ρωσία δεν ζητά πλέον, αλλά δείχνει την ετοιμότητά της να ανταποδώσει σκληρά (έτσι εξηγείται η πρόσφατη δήλωση του Σεργκέι Λαβρόφ σχετικά με την ετοιμότητά να διακοπούν οι σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση εάν η τελευταία υιοθετήσει σκληρές αντι-ρωσικές κυρώσεις).

Τέλος, η Τουρκία είναι σημαντικός οικονομικός μας εταίρος και γείτονας. Ένας συγκυριακός σύμμαχος με σκοπό την εκδίωξη των Αμερικανών από τη Μέση Ανατολή και τον Νότιο Καύκασο, σύμμαχος στην οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου. Ο Τούρκος ηγέτης Ρετζέπ Ερντογάν είναι ένας από τους ισχυρότερους Ευρασιατικούς ηγέτες και, όπως σημείωσε ο Πρόεδρος Πούτιν, "άνθρωπος που κρατάει τον λόγο του".

Κι αυτή είναι η αιτία για την οποία ο Ερντογάν δεν δίνει τον λόγο του να απόσχει από ενέργειες που παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας – γιατί κάτι τέτοιο θα ερχόταν σε αντίθεση με τις ιδεολογίες του παντουρκισμού και του νεο-ισλαμισμού. Ιδεολογίες που διέπουν ολόκληρο το σύστημα εξουσίας του Ερντογάν, ολόκληρο το όραμά του για το μέλλον της Τουρκίας ως μια μεγάλη δύναμη.

Η φωνή του Stratfor

Αναλαμπές αυτής της ιδεολογίας εμφανίζονται τακτικά στο δημόσιο χώρο. Υπάρχει λοιπόν ένας αναλυτής στην Αμερική - ο George Friedman. Ισχυρίζεται ότι είναι γεωπολιτικός αναλυτής και γράφει τακτικά διάφορες προβλέψεις για το Stratfor. Μία από αυτές τις προβλέψεις είναι αφιερωμένη στη μελλοντική πολιτική επέκταση της Τουρκίας, υπό την επιρροή της οποίας (σύμφωνα με τον Friedman) θα είναι όχι μόνο οι χώρες του Νότιου Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας, αλλά και τα εδάφη της Ρωσικής Ομοσπονδίας: Κριμαία, ο Βόρειος Καύκασος, οι περιφέρειες του Κρασνοντάρ, της Σταυρουπόλεως, η περιοχή του Βόλγα. Και ένας χάρτης με αυτήν την διευρυμένη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας εμφανίστηκε στον αέρα του τουρκικού καναλιού TGRT Haber - με τα σχόλια του παρουσιαστή. Φυσικά, χωρίς να ειπωθεί ότι "αυτό το ψέμα, δεν το χρειαζόμαστε."

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ρωσική Ομοσπονδία (η οποία δεν έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην ίδια την έκδοση – ποιος ξέρει ποιες άλλες φαντασιώσεις θα έρθουν στο μυαλό του κ. Friedman) αντέδρασε εξαιρετικά αρνητικά στην τουρκική εκπομπή. «Αν θέλουν να δοκιμάσουν τη δύναμη του ρωσικού πνεύματος και των όπλων μας, ας δοκιμάσουν», δήλωσε ο Αντρέι Κράσοφ, πρώτος Αναπληρωτής Πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Κρατικής Δούμας. «Κάποιος μόνον να συμβουλεύσει την τουρκική πλευρά να εγκαταλείψει τα όνειρα της ρωσικής επικράτειας, αλλιώς μπορεί να πάθει ζημιά από τις τόσες υπερβολικές ορέξεις της», δήλωσε ο Γιούρι Γκέμπελ, επικεφαλής της επιτροπής του κοινοβουλίου της Κριμαίας για τη διπλωματία των λαών και τις διεθνείς σχέσεις.

Στην Κριμαία, αυτά τα «όνειρα» αντιμετωπίζονται σοβαρά.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους Ρώσους, οι κάτοικοι της Κριμαίας ζουν σε μια περιοχή για την αποσταθεροποίηση της οποίας οι Τούρκοι για χρόνια έχουν επενδύσει τεράστια χρηματικά ποσά - χρηματοδότησαν τις τοπικές κοινότητες των Τάταρων της Κριμαίας και τους έστρεψαν να υπακούουν την Άγκυρα. Η Τουρκία πραγματοποιεί παρόμοιες «επενδύσεις» σε ομάδες υποστηρικτών της στον Βόρειο Καύκασο, στην περιοχή του Βόλγα, στην περιφέρεια του Κρασνοντάρ - γενικά, σε όλες τις περιοχές της Ρωσίας που αναφέρονται στον χάρτη.

Βέβαια, οι Τούρκοι πολιτικοί επιστήμονες άρχισαν να τα «γυρνούν» τώρα. Λένει ότι "οι Ρώσοι δεν κατάλαβαν σωστά", ο χάρτης είναι αμερικανικός και δεν εμφανίστηκε σε ένα κρατικό τηλεοπτικό κανάλι. Και ακόμη η Τουρκία δεν έχει τέτοια σχέδια. Υποτίθεται ότι απλώς κάποιος θέλει να έλθουν σε αντιπαράθεση η Άγκυρα με τη Μόσχα. Είναι και ορισμένοι Ρώσοι πολιτικοί που μιλούν με το ίδιο πνεύμα. «Μου φαίνεται ότι τέτοιες πληροφορίες εσκεμμένα ρίχνονται για να δουν την αντίδραση. Αλλά δεν θα αντιδράσουμε σε αυτό », δήλωσε ο βουλευτής Βλαντιμίρ Ντζαμπάροφ.

Η φωνή του λαού

Πρόκειται άραγε για προβοκάτσια; Θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει με ένα τέτοιο επιχείρημα εάν προερχόταν από τους αντιπάλους της ρωσοτουρκικής προσέγγισης. Για παράδειγμα, τους Αμερικανούς. Ωστόσο, προήλθε από τους εκπροσώπους των τουρκικών αρχών.

Ναι, το Stratfor δεν είναι καθόλου φιλικό προς τη Ρωσία ή την Τουρκία (η Άγκυρα έχει πολλά θέματα με αυτό λόγω της υποστήριξης του μεγαλύτερου εχθρού του Ρετζέπ Ερντογάν, Φετουλλάχ Γκιουλέν) Ωστόσο, ο χάρτης και οι προβλέψεις εμφανίστηκαν ανοιχτά στο τουρκικό κανάλι, και το επιχείρημα για το «ιδιωτικό καθεστώς» του μπορεί να μετρήσει μόνο σε όσους δεν γνωρίζουν την τουρκική πραγματικότητα.

Πριν από αρκετά χρόνια, στο πλαίσιο της καταπολέμησης των αντιφρονούντων, ο Τούρκος πρόεδρος-σουλτάνος πραγματοποίησε μια βάναυση εκκαθάριση του Τύπου. Τους αντιπολιτευόμενους δημοσιογράφους τους έκλεισε - κάποιους κυριολεκτικά, άλλους μεταφορικά. Όλα τα γραφεία σύνταξης των μεγάλων μέσων ενημέρωσης (και το TGRT Haber είναι εθνικό κανάλι) βρίσκονται υπό τον έλεγχο της τουρκικής προεδρικής διοίκησης και φοβούνται ακόμη και να αναπνέουν χωρίς την άδεια του Ερντογάν. Δεν θα αποφάσιζαν να δημοσιεύσουν υλικό αντίθετο με τα συμφέροντα του κυβερνώντος «Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης».

Το ερώτημα είναι, γιατί το μετέδωσαν; Ορισμένοι πολιτικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι έγινε για χάρη της θεαματικότητας. Για χάρη του υλικού που ευχαριστεί την τουρκική κοινωνία, η οποία έχει από καιρό μολυνθεί με τις ιδέες αποκατάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και/ή του Παντουρκισμού. Σε αυτά στηρίζεται η νομιμότητά του υλικού εντός της χώρας. «Αυτή είναι μια εντελώς φυσιολογική θέση της Τουρκίας. Οι άνθρωποι δηλώνουν ανοιχτά και ειλικρινά ποια είναι τα σχέδιά τους και τι είδους αυτοκρατορία θα χτίσουν», λέει ο διάσημος δημοσιογράφος Yevgeny Satanovsky για τον περίφημο χάρτη.

Και συμβαίνει ότι, κατά την άποψη των αρχιτεκτόνων της, όλοι οι τουρκόφωνοι λαοί, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ζουν στη Ρωσία, πρέπει να συμπεριληφθούν στη σφαίρα επιρροής αυτής της αυτοκρατορίας.

Ο παντουρκισμός δεν γνωρίζει εξαιρέσεις και το εκλογικό σώμα του Τούρκου προέδρου που βρίσκεται σε έξαρση δεν αποδέχεται τέτοιες εξαιρέσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ερντογάν δεν κάνει συμβιβασμούς με τη Μόσχα, στο πλαίσιο των οποίων απαιτείται να θυσιάσει τις παντουρκικές φιλοδοξίες. Και αυτό δεν αφορά ούτε την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από την επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας, αλλά για πράγματα που είναι πολύ πιο σημαντικά για τη Ρωσία.

Έτσι, πριν από λίγες μέρες, ο Alparslan Celik απελευθερώθηκε από τις τουρκικές φυλακές. Είναι ο ίδιος μαχητής που ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία του Ρώσου πιλότου Ολέγκ Πεσκόφ στα τέλη του 2015. Ωστόσο, ήταν στη φυλακή βρέθηκε όχι για αυτό αλλά μόνο για παράνομη κατοχή όπλου.

Ήταν σημαντικό για τη Ρωσία να παραλάβει και να καταδικάσει αυτό το άτομο - ωστόσο, η ίδια η καταδίκη ενός «πατριώτη που πολέμησε στη Συρία για την επιστροφή του αυτοκρατορικού μεγαλείου της Τουρκίας» δεν θα ευχαριστούσε τους Τούρκους ψηφοφόρους, οπότε ο Celik είναι ελεύθερος. Πρέπει να κάνει εντύπωση, λοιπόν, που η Άγκυρα συνεχίζει την πολιτική της για ενίσχυση των τουρκικών θέσεων στις ρωσικές περιοχές που σημειώνονται στον χάρτη;

Βέβαια, όλ’ αυτά δεν σημαίνει ότι υπάρχει ανάγκη σύγκρουσης με την Τουρκία, διακοπής των σχέσεων ή μόνη της η Ρωσία να αρχίσει να την αναχαιτίζει (όπως θέλουν οι ευρωπαϊκές χώρες, επιθυμώντας να λύσουν τα προβλήματά τους με τον Ερντογάν με ρωσικές δαπάνες) Απλώς δεν χρειάζεται να της επιτρέπεται την «μεταστροφή» των κατοίκων ρωσικών περιοχών προς την Άγκυρα. Συνεργασία σε πολλούς τομείς (πυρηνική ενέργεια, εμπόριο, άμυνα) - αλλά ταυτόχρονα τακτική εκκαθάριση φιλοτουρκικών οργανώσεων στην Κριμαία, στο Κρασνοντάρ και σε άλλες περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Κάτι που κάνει με επιτυχία η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας τα τελευταία χρόνια.


Πηγή: ВЗГЛЯД / Как России поставить заслон имперским амбициям Эрдогана :: В мире (vz.ru)

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2021

Συνέντευξη στον Ρ/Σ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ στην εκπομπή ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ με τον Λάμπρο Καλαρρύτη

 


Ανάλυση για τον δεύτερο πόλεμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ-

Νικητές και Ηττημένοι 


Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 και η Ρωσσία -α΄μέρος




Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 και η Ρωσσία -β΄μέρος










Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2020

Η Τουρκία σχεδιάζει νέο «Ιντλίμπ» στο βόρειο Ιράν


                                                 του Gevorg Mirzayan


Ο Τούρκος πρόεδρος επέτρεψε στον εαυτό του έναν εξαιρετικά ενδεικτικό πολιτικό υπαινιγμό. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια της πασίγνωστης παρέλασης της νίκης του Αζερμπαϊτζάν επί του Καραμπάχ στο Μπακού. Ο Ερντογάν απήγγειλε ένα παλιό ποίημα που τα λόγια του ήταν πολύ σκληρά για το γειτονικό Ιράν. Τι ήταν αυτό που προσέβαλε τόσο πολύ τους Πέρσες και ποια είναι τα σχέδια της Τουρκίας που αποκάλυψε αυτή η δήλωση;

Κατά την παρέλαση της νίκης στο Μπακού (όπου ο Ερντογάν και ο Αλίεφ γιόρτασαν το θρίαμβό τους στον δεύτερο πόλεμο του Καραμπάχ), ο Τούρκος σουλτάνος ​​διάβασε ένα απόσπασμα από ένα ποίημα του τοπικού ποιητή Μπαχτιγιάρ Βαγκαμπζάντε. Και όλα θα ήταν μια χαρά, αν δεν υπήρχε εκείνο το απόσπασμα που λέει ότι τα εδάφη νότια του ποταμού Αράς, που είναι τώρα οι ιρανικές επαρχίες του Ανατολικού και του Δυτικού Αζερμπαϊτζάν, ανήκουν στο Αζερμπαϊτζάν. Δεκάδες εκατομμύρια είναι οι Αζέροι ζουν σε αυτές τις περιοχές, καθώς και σε άλλες επαρχίες του Ιράν.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Τεχεράνη είδε στα λόγια αυτά μια άμεση απειλή της εδαφικής της ακεραιότητας, και ως εκ τούτου στη συνέχεια απάντησε με έναν βομβαρδισμό κινήσεων σε όλα τα μέτωπα. Στο κοινωνικό (με οργανωμένες διαμαρτυρίες Ιρανών Αζέρων που θεωρούν το Ιράν πατρίδα τους έξω από το προξενείο της Άγκυρας στην Ταμπρίζ), στο πολιτικό (ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής και Εθνικής Ασφάλειας του Ιρανικού Κοινοβουλίου, Mojtaba Zonnur κάλεσε τον Ερντογάν να "διδαχθεί από τη τύχη" του ιρακινού δικτάτορα Σαντάμ Χουσεΐν και να ζητήσει "αμέσως συγγνώμη" από τον συμπαγή ψυχικά ιρανικό λαό ") και στο διπλωματικό.

Στο πλαίσιο του τελευταίου, ο υπουργός Εξωτερικών Mohammad Javad Zarif υπενθύμισε ότι το κείμενο του ποιήματος μπορεί επίσης να διαβαστεί και διαφορετικά- σαν υπενθύμιση της «βίαιης απόσπασης από την ιρανική πατρίδα των περιοχών βόρεια του ποταμού Αράς» ως αποτέλεσμα του ρωσο-περσικού πολέμου του 1813. Μετά από αυτό, υπαινίχθηκε με τρόπο ότι ο Ερντογάν πιθανώς θέλει να επανενώσει αυτή την πατρίδα - δηλαδή να επιστρέψει το σημερινό Αζερμπαϊτζάν στο Ιράν.

Το ιρανικό και το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσαν αντιστοίχως τους πρεσβευτές για εξηγήσεις, ενώ οι υπουργοί Εξωτερικών - Mohammad Javad Zarif και Μεβλούτ Τσαβούσογλου μίλησαν τηλεφωνικά. Τελικώς, δηλώθηκε επισήμως ότι "η παρεξήγηση που προέκυψε έχει επιλυθεί."

«Και η τουρκική κοινωνία ήδη ξέχασε το διπλωματικό σκάνδαλο με το Ιράν.Ο μόνος που δεν το έχει ξεχάσει είναι ο ηγέτης του τουρκικού εθνικιστικού κόμματος, Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Δεν του άρεσε η αντίδραση της ιρανικής πλευράς στον στίχο που είχε διαβάσει ο Ερντογάν, οπότε το διάβασε ξανά, λέγοντας ότι όλα όσα ειπώθηκαν εκεί είναι σωστά. Και μετά ανέφερε έναν άλλο στίχο, το οποίο μιλά για τους ποταμούς Τίγρη, Ευφράτη και Αράς. Ο συγγραφέας του ποιήματος θρηνεί διότι τα ποτάμια πηγάζουν από την Τουρκία, αλλά ρέουν σε άλλα κράτη», εξηγεί στην εφημερίδα VZGLYAD, ο Yashar Niyazbayev, Ρώσος δημοσιογράφος και συγγραφέας του καναλιού @turkeyabout.

Ωστόσο, το Ιράν δεν έχει ξεχάσει. Και το θέμα δεν είναι ότι ο Μπαχτσελί είναι μέλος του κυβερνώντος συνασπισμού στην Τουρκία. Ούτε ότι στην τηλεφωνική τους συνομιλία, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, οι υπουργοί εξωτερικών απλώς επέμεναν στα δικά τους - ο Ζαρίφ είπε στον Τούρκο συνάδελφό του για το απαράδεκτο μιας απειλής εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράν και ο Τσαβούσογλου ζητούσε να μην προσβάλλεται ο Ερντογάν.

Το ζήτημα είναι ότι οι Ιρανοί είναι σίγουροι ότι δεν υπήρξε καμία παρανόηση. Ο Ερντογάν ήξερε πολύ καλά τι, πού και πότε διαβάζει. Και αυτό το ποίημα δεν ήταν ένας αυτοσχεδιασμός, αλλά μέρος της στρατηγικής του να μετατρέψει το Ιρανικό Αζερμπαϊτζάν σε τοπικό ανάλογο του συριακού Ιντλίμπ. Γιατί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και οι άνθρωποι που βρίσκονται από πίσω του - τουρκικής και ευρωπαϊκής καταγωγής - εργάζονται σκληρά για να προετοιμάσουν το έδαφος. Και μάλιστα όχι μόνον στην ποίηση αλλά και στην πράξη. 

Αν κάποιος πιστεύει ότι οι Ιρανοί βλέπουν το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες ως την κύρια απειλή για την κρατική τους υπόσταση, τότε κάνει λάθος. Η κύρια απειλή για τη χώρα είναι οι εσωτερικοί εθνικισμοί. 

Πρέπει λοιπόν να γνωρίζει ότι υπάρχουν ακόμη λιγότεροι Πέρσες στο Ιράν από ό,τι ήταν οι Ρώσοι στην ΕΣΣΔ - κυμαίνονται από 50% έως 60% (οι Ιρανοί, για προφανείς λόγους, δεν παρέχουν ακριβή στοιχεία). Περίπου το 20-30% είναι Αζέροι (μεταξύ αυτών και ο Ανώτατος Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ). Ένα άλλο 7-10% του πληθυσμού είναι Κούρδοι, και πιο κάτω στη λίστα είναι Άραβες, Μπαλούχοι, Λούρ και πολλοί άλλοι.

Όλη αυτή η ποικιλία στην πληθυσμιακή σύνθεση, όπως και στην ΕΣΣΔ, στηρίζεται σε μια υπερεθνική ιδέα, μια κρατική θρησκεία. Αν στην Σοβιετική Ένωση ήταν ο κομμουνισμός, τότε στο Ιράν είναι η ιδέα της ισλαμικής δημοκρατίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτοί που καταπατούν τον κληρικαλικό χαρακτήρα της κυβέρνησης, καθώς και εκείνοι που βασίζονται στον περσικό εθνικισμό (ειδικότερα, γι 'αυτό δεν τους άρεσε ο πρώην πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ), εμπίπτουν στο τιμωρητικό χέρι των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης. Το ζήτημα δεν είναι μόνο η επιθυμία των αγιατολάχ και των στρατηγών να διατηρήσουν την εξουσία, αλλά και στην κατανόηση ότι, ελλείψει μιας θρησκευτικής ιδέας, ο εθνικισμός θα διαλύσει το Ιράν.

Και αυτό δεν το καταλαβαίνουν μόνον οι αγιατολάχ, αλλά και οι εξωτερικοί αντίπαλοι του Ιράν. Ειδικότερα, ο Ερντογάν, θεωρεί τη Μέση Ανατολή πολύ μικρή για δύο μεγάλες δυνάμεις. Γι 'αυτό, πυροδοτεί τον εθνικισμό στο Ιράν - αλλά όχι τον περσικό αλλά τον αζερικό.

Σε συνομιλίες με τον συγγραφέα του άρθρου, οι Ιρανοί παραδέχτηκαν ότι ο δεύτερος πόλεμος του Καραμπάχ ξεκίνησε και τελείωσε με σοβαρά προβλήματα για την Ισλαμική Δημοκρατία. Από την αρχή του πολέμου, στο ιρανικό Αζερμπαϊτζάν εκδηλώθηκε -προς μεγάλη δυσαρέσκεια της Τεχεράνης- μια απότομη αύξηση των αισθημάτων υπέρ των Αζερμπαϊτζάν. Οι τοπικοί εθνικιστές άρχισαν να κατηγορούν τις ιρανικές αρχές ότι υποστηρίζουν την Αρμενία στη σύγκρουση, ενώ στη συνέχεια, σύμφωνα με φήμες (οι Ιρανοί κρύβουν αυτές τις πληροφορίες), ορισμένες διαδηλώσεις διαλύθηκαν με βία. Τώρα, μετά τον θρίαμβο του Μπακού και τη συνθηκολόγηση του Ερεβάν, ο τοπικός εθνικισμός έχει ανέβει σε ένα νέο επίπεδο.

«Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι στην Ταμπρίζ, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν, γιόρτασαν ανοιχτά τη νίκη του Μπακού, και η μισή πόλη παρακολούθησε την παρέλαση νίκης στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν. Στο πλαίσιο της επιδεινούμενης οικονομικής κατάστασης στο Ιράν, οι άνθρωποι βλέπουν ένα λαμπρό νικηφόρο Αζερμπαϊτζάν, βλέπουν τον μεγάλο Ερντογάν πίσω από αυτό - και αρχίζουν να πιστεύουν ότι έχουν κάπου να βασίζονται ", δήλωσε ένας από τους Ρώσους ιρανολόγους, με την προϋπόθεση της ανωνυμίας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα VZGLYAD.

Στην πραγματικότητα, για αυτούς τους ανθρώπους διάβασε ο Ερντογάν το ποίημα στο Μπακού. Επιβεβαίωσε ότι οι Αζέροι του Ιράν έχουν πραγματικά κάποιον να βασιστούν. Και αν μη τι άλλο, η Άγκυρα (που έχει σύνορα με το Δυτικό Αζερμπαϊτζάν) μπορεί να βοηθήσει τους τοπικούς "Τούρκους" σύμφωνα με το σενάριο του Ιντλίμπ.

Και αυτή την βοήθεια δεν θα την παράσχει μόνη τους. «Μόλις οι Τούρκοι καταφέρουν να παραμερίσουν τη Ρωσία από τον Νότιο Καύκασο και απελευθερώσουν λίγο τα χέρια τους, θα αρχίσουν να εργάζονται ενεργά για να ολοκληρώσουν την ιστορία του Ιράν - και θα το κάνουν μαζί με τους Βρετανούς φίλους τους. Έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε ότι οι Αμερικανοί πάσχουν από άγρια ​​ιρανοφοβία, αλλά σε σύγκριση με τους Βρετανούς, οι Γιάνκηδες είναι μοντέλο λογικής. Το Λονδίνο δεν έχει ούτε ένα ορθολογικό ενδιαφέρον για την καταστροφή του Ιράν, αλλά ο φανταστικός πόνος απλά δεν το αφήνει να ησυχάσει. Δεν μπορούν ακόμη να χωνέψουν οι Άγγλοι την εθνικοποίηση της Αγγλο-Περσικής Εταιρείας Πετρελαίου και την επανάσταση του 1979», συνεχίζει ο ιρανολόγος.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Τεχεράνη ενδιαφέρεται να συγκρατήσει τον Ερντογάν - αλλά ακόμη δεν γνωρίζει πώς να το κάνει. Πιθανότατα πιστεύει ότι η Μόσχα πρέπει να το κάνει αυτό, αλλά η Ρωσία είναι απίθανο να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά για κάποιον τρίτο. Έτσι, οι Ιρανοί μπορούν μόνον να αγανακτούν - και να συλλογίζονται. Έχουν ακόμα χρόνο.



Πηγή: https://vz.ru/world/2020/12/16/1075927.html

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2020

ελληνορωσικές σχέσεις


Ανιχνευσεις WebTV 

29/11/20

Κώστας Μελακοπίδης  τ. καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Κύπρου.

                        Σωτήρης Δημόπουλος  Δρ Κοινωνιολογίας, Πολιτικός Επιστήμων

                        Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Δημοσιογράφος

                        Dmitry Kikot Κλασικός Φιλόλογος


Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2020

Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος!

«

 


Ο Θεός αποφάσισε και είπε να ελευθερωθούμε. Και ο Θεός το λόγο του δεν τον παίρνει πίσω». Θ.Κολοκοτρώνης


Κωνσταντίνος Χολέβας, «Το 1821 σήμερα- τα μηνύματα του 1821 και τα σύγχρονα εθνικά θέματα», εκδόσεις Αρχονταρίκι


«Ιστορία είναι η μελέτη των πηγών. Σημασία έχει τί έγραψαν και τι πίστευαν οι πρωταγωνιστές του 1821 και όχι τι γράφουν σήμερα διάφοροι ερευνητές επηρεασμένοι από σύγχρονες ιδεολογικές προκαταλήψεις». Την κατευθυντήριο αυτή γραμμή υπηρετεί με απόλυτη ευσυνειδησία και συνέπεια, σε κάθε κείμενό στο βιβλίο του για την ελληνική παλιγγενεσία, ο Κωνσταντίνος Χολέβας, μια από τις ευγενέστερες μορφές των ελληνικών γραμμάτων και διαπρύσιος υπερασπιστής των ιστορικών δικαίων του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. 

Ο Χ. διαθέτει μια σπάνια γνώση της ελληνικής ιστορίας, και ιδιαίτερα των χρόνων της τουρκοκρατίας και της επανάστασης του 1821. Συγγράφει με πρόδηλο σκοπό να ρίξει φως σε πρόσωπα και γεγονότα αυτής της περιόδου που τείνουν να εξαλειφθούν από την συλλογική μνήμη του έθνους ή που η πραγματική τους διάσταση διαστρεβλώνεται από παραμορφωτικούς ιδεοληπτικούς φακούς. Η γραφή του στέρεη, απλή και ορθά δομημένη, αλλά ουδόλως ψυχρή καθώς θερμαίνεται από έντονα πατριωτικά και θρησκευτικά αισθήματα, βρίσκει εύκολα το δρόμο προς το μυαλό και την καρδιά του αναγνώστη. Ο συγγραφέας αντιλαμβάνεται το ρόλο του ως διδασκάλου, και τον επιτυγχάνει με τις αρετές της σαφήνειας και της απλότητας, αποφεύγοντας το επιτιμητικό ύφος και την από καθέδρας ρητορεία. Εντούτοις, τα κείμενά του θα μπορούσαν άνετα να χαρακτηριστούν «πολεμικά». Ο Χ. μονομαχεί με την γραφίδα του εναντίον όλων όσοι αλλοιώνουν την ιστορική αλήθεια, προσαρμόζοντάς την στις δικές τους θεωρητικές επινοήσεις. Κατά κυριολεξία επιχειρεί να αποδομήσει τους «αποδομηστές» ιστορικούς και τα σχετικά αφηγήματα που έχουν επιβληθεί τις τελευταίες δεκαετίες ως θέσφατα στην επιστημονική κοινότητα. Και το πράττει χρησιμοποιώντας στα διδακτικά του άρθρα άκρως επιστημονικά κριτήρια, παραθέτοντας πρωτίστως τις πρωτογενείς πηγές αλλά και έγκυρες ιστορικές μελέτες. Με τα ακαταμάχητα αυτά εργαλεία δίδει στοχευμένες απαντήσεις σε ζωτικά ερωτήματα του νέου ελληνισμού, που συμπλέκονται με το βάθος και τα όρια της συνείδησής του, και ως εκ τούτου έχουν άμεση συνέπεια στην σημερινή στάση του έθνους. Για το λόγο αυτό άλλωστε οι διαμάχες για το ιστορικό παρελθόν του ελληνισμού λαμβάνουν τόσο παθιασμένες διαστάσεις. Δεν πρόκειται μονάχα για τις προσεγγίσεις του μακρινού ή εγγύτερου παρελθόντος, αλλά για τις επιλογές που καλούμαστε να κάνουμε στο παρόν. Αν δηλαδή, για παράδειγμα, ισχύει η θεωρία πως το ελληνικό έθνος είναι ένα δημιούργημα των διανοουμένων που εμπνεύστηκαν από την γαλλική επανάσταση ή, ακόμη περισσότερο, κατασκεύασμα του νεοελληνικού κράτους, αν όλα εν τέλει είναι στο φαντασιακό μας, πρόσκαιρα και τεχνητά, τότε εκλείπει και ο λόγος αντίστασης έναντι της νεοοθωμανικής απειλής. Όπως, επίσης, αν μόνον οι ιδέες της γαλλικής επανάστασης και του διαφωτισμού προκάλεσαν και τον ελληνικό επαναστατικό οίστρο κατά των δυναστών του έθνους, η ελληνική ταυτότητα μπορεί ευκόλως να απαλλαχθεί από «περιττά» συστατικά της, όπως η Ορθοδοξία, για να αποκτήσει το περιεχόμενο ενός ασαφούς ακόμη ευρωπαίου ή άρριζου παγκόσμιου πολίτη. Έναντι αυτών των απόψεων, ο Χ. εδράζει την δική του θέση σε δύο βασικές αποδοχές: το ελληνικό έθνος έχει συνεχή ιστορική παρουσία χιλιετιών και η Ορθοδοξία είναι αξεδιάλυτο στοιχείο του ελληνισμού, και χάριν σε αυτήν και στο ρόλο της Εκκλησίας το γένος έμεινε ζωντανό κατά την σκληρή δοκιμασία της τουρκοκρατίας. 

Ποταμός οι τρανταχτές αποδείξεις που παραθέτει στο βιβλίο του, εκκινώντας από τα βυζαντινά χρόνια, οι οποίες ανατρέπουν τις νεόκοπες απόψεις για το καινοφανές του ελληνικού έθνους. Μέσα από τις παρατιθέμενες πηγές αποδεικνύεται ότι όχι μόνον ο ελληνισμός -ως Γραικοί, ως Ρωμιοί ή ως Έλληνες-  είχε ιστορική συνέχεια, αλλά είχε και συνείδηση της καταγωγής του -«στους νάρθηκες πολλών ναών και μοναστηριών ζωγραφίζουν οι αγιογράφοι τούς αρχαίους Έλληνες σοφούς»(σελ. 46). Γι’ αυτό και οι αγωνιστές του 1821 αισθάνονταν ότι συνεχίζουν και την αρχαία ελληνική και τη βυζαντινή παράδοση. Απόδειξη τα λόγια του Κολοκοτρώνη στον Άγγλο πλοίαρχο Χάμιλτον που «θεωρεί εαυτόν ως συνεχιστή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, οποίος ουδέποτε συνθηκολόγησε, και χαρακτηρίζει το Σούλι και τη Μάνη μαζί με τους κλεφταρματολούς ως τη φρουρά του τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορος». (σελ. 47).

Το γένος είχε ακόμη συνείδηση της ενότητάς του, παρά τους διεσπαρμένους ελληνικούς πληθυσμούς σε διάφορες περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων, κορυφαίου ιεροκήρυκα και εθνοκήρυκα, Ηλία Μηνιάτη περί το 1700, που παραθέτει ο Χ.: «Έως πότε πανακήρατε Κόρη, το τρισάθλιον γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκεται εις τα δεσμά μιας ανυποφέρτου δουλείας;... Ας σε παρακινήσωσιν αι φωναί και αι παρακλήσεις των Αγίων σου, όπου ακαταπαύστως φωνάζουσιν από όλα τα μέρη της τρισαθλίου Ελλάδος Φωνάζει Ανδρέας από την Κρήτη, φωνάζει Σπυρίδων από την Κύπρον, φωνάζει Ιγνάτιος από την Αντιόχειαν, φωνάζει Διονύσιος από τας Αθήνας, φωνάζει Πολύκαρπος από την Σμύρνην, φωνάζει η Αικατερίνα από την Αλεξάνδρειαν, φωνάζει Χρυσόστομος από την βασιλεύουσαν πόλιν και δείχνοντάς σου την σκληροτάτην τυραννίαν των αθέων Αγαρηνν, ελπίζουσιν από την άκραν σου ευσπλαγχνίαν, του Ελληνικού γένους τήν πολύτρωσιν» (σελ. 92).

Όπως επίσης, είναι αναντίρρητο γεγονός πως αυτός ο καταδυναστευμένος Ορθόδοξος ελληνισμός διεκδικούσε με διαρκείς εξεγέρσεις, όπως αυτές του Μητροπολίτη Λάρισας και Τρίκκης Διονυσίου του φιλοσόφου στις αρχές του 17ου αιώνα, την απόκτηση της ελευθερίας του και δεν περίμενε μέχρι τα Ορλωφικά, στα τέλη σχεδόν του 18ου αιώνα, ή το 1821 για να επαναστατήσει. 

Ανάγλυφα, επίσης, προβάλλει από τις πηγές που παρουσιάζονται στο βιβλίο του Χ. το συμπέρασμα πως η ελληνική ταυτότητα διατηρήθηκε πρωτίστως χάρη στην πίστη προς την Ορθοδοξία – «Όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία εκείνη την εποχή χανόταν και για τον Ελληνισμό. Τούρκευε, γινόταν φανατικός ανθέλληνας» (σελ. 61). Και πρωταγωνιστικός ρόλος στην αντίσταση κατά των εξισλαμισμών αποδίδεται στους εθνομάρτυρες, που προτίμησαν τον θάνατο από την συνειδησιακή προδοσία. Ο Χ. εσκεμμένα επιλέγει να κάνει εκτενείς αναφορές στους νεομάρτυρες, ενώ σημειώνει και την «κορυφαία εθνική προσφορά του Αγίου Νικοδήμου» για τη «συγγραφή του Νέου Μαρτυρολογίου. Πρόκειται για ένα βιβλίο, το οποίο περιλαμβάνει το συναξάρι 87 αγωνιστικών μορφών πού προτίμησαν να θυσιασθούν παρά να αλλαξοπιστήσουν» (σελ. 103).

Μια άλλη εξίσου καθοριστική προσφορά της Εκκλησίας στον ελληνισμό είναι αυτή της παιδείας και της διατήρησης της ελληνικής γλώσσας. Στο βιβλίο του ο Χ. μας μιλά αναλυτικά για αυτό το ανεκτίμητο έργο που επιτέλεσαν αξιοσημείωτες προσωπικότητες, όπως, μεταξύ άλλων, η Αγία Φιλοθέη, που είχε ανοίξει σχολείο για κορίτσια το 16ο αιώνα, και θανατώθηκε από τους Τούρκους, ο πρόδρομος του Κοσμά του Αιτωλού Όσιος Νικάνωρ, ο Άγιος Δαμασκηνός Στουδίτης, που το βιβλίο του «Θησαυρός» μεταφράσθηκε σέ όλες σχεδόν τις γλώσσες των Βαλκανίων, ο Κωνσταντίνος Οικονόμος των εξ Οικονόμων, που εκφώνησε στην Οδησσό τον επικήδειο του απαγχονισθέντα υπό των Τούρκων Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, και βέβαια ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Όλοι αυτοί «πού έδωσαν την πνευματική μάχη για να αποτρέψουν τον εξισλαμισμό των προγόνων μας και για να διατηρήσουν την ελληνικότητα της γλώσσας και της εθνικής συνειδήσεως» (σελ. 50).

Ο Χ. επιμένει στη διάκριση της ελληνικής παλιγγενεσίας από την γαλλική επανάσταση, καθώς οι διαφορές μεταξύ τους είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Σε αντίθεση με την Γαλλία, που η Εκκλησία βρίσκεται εναντίον της επανάστασης, οι Έλληνες επαναστάτες ξεσηκώνονται στο όνομα του Χριστού και της Ορθοδοξίας. Από τον Υψηλάντη, που στην περίφημη προκήρυξή του τόνιζε ότι υψώνουν το Σταυρό «ούτω να εκδικήσωμεν τήν Πατρίδα και την Ορθόδοξον ημών Πίστιν από την ασεβή των ασεβών καταφρόνησιν» (σελ. 175) μέχρι τον Κολοκοτρώνη και από τον Παπαφλέσσα μέχρι και Αθανάσιο Διάκο, που σε προκήρυξη μαζί με τον Σαλώνων Ησαΐα δήλωναν ότι αγωνίζονται «για τον Χριστό και για τον Λεωνίδα» (σελ. 177). Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τον πιστό Καποδίστρια αλλά ακόμη και για αυτόν τον Ρήγα Φεραίο, που «επέτυχε να συνδυάσει την Ορθόδοξη πίστη του και την ελληνική παιδεία με ορισμένα στοιχεία πού παρέλαβε επιλεκτικά από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και από τα κείμενα της Γαλλικής Επαναστάσεως» (σελ.154). Και βέβαια είναι μακρύς ο κατάλογος των ιερωμένων που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδος στα χρόνια της Επανάστασης, και για πολλούς από τους οποίους ο Χ. έχει ειδικά κεφάλαια, όπως ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός, μέλος της Φιλικής Εταιρείας, που θανατώθηκε από τους Τούρκους -όπως και όλοι οι Επίσκοποι και οι Αρχιμανδρίτες του νησιού μαζί με τούς προκρίτους- και ο Επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ, που βρήκε τον θάνατο κατά την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου.

Το βιβλίο του ο συγγραφέας το αφιερώνει στη μνήμη δύο μεγάλων δασκάλων, δύο σπουδαίων Ελλήνων, που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή, του π. Γεωργίου Μεταλληνού και του Σαράντου Καργάκου. Και οι δύο κοπίασαν για να αφυπνίσουν τον ελληνισμό, για να μπορέσει να σταθεί επάξια στις κρίσιμες προκλήσεις της ιστορίας του. Το ίδιο επιχειρεί και ο Χ. Με τα κείμενά του προσπαθεί να ανορθώσει το φρόνημα του έθνους δια της ιστορικής του αυτοσυνειδησίας. Η επέτειος από τα 200 έτη της παλιγγενεσίας συνιστά μια εξαιρετική αφορμή για να προβούμε σε αυτό το αναγκαίο για την επιβίωσή μας βήμα.

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2020

Ποιοι ήταν οι Τούρκοι στρατηγοί που διεύθυναν την αζερική επίθεση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ

του Αντρέι Βεσελόφ


Οι αναλυτές συνοψίζουν τα αποτελέσματα της πιο σημαντικής πρόσφατα στρατιωτικής σύγκρουσης - την νίκη του Αζερμπαϊτζάν επί του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο ρόλος του τουρκικού στρατού μελετάται ιδιαίτερα προσεκτικά, ακόμη και από την άποψη του ελέγχου των drones. Ποιος από τους Τούρκους στρατηγούς ήταν πίσω από την επιτυχή επίθεση του στρατού του Αζερμπαϊτζάν και γιατί είναι δυσαρεστημένοι κάποιοι στρατιωτικοί στο Μπακού - τα παραπάνω εξετάζει η έρευνα της εφημερίδας VZGLYAD.


Πριν από αρκετές ημέρες, εν μέσω της επιχείρησης του Αζερμπαϊτζάν στο Καραμπάχ, δημοσιεύματα της Ρωσίας και του Αζερμπαϊτζάν ανέφεραν την αποπομπή του πρώτου αναπληρωτή υπουργού Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν - αρχηγού του γενικού επιτελείου, στρατηγού Νατζμεντίν Σαντίγκοφ, ενώ υπήρχαν πληροφορίες ακόμη και για τη σύλληψή του. Ο Σαντίγκοφ φέρεται να κατηγορείται για προδοσία και συνεργασία με την ρωσική στρατιωτική κατασκοπεία. Ταυτόχρονα, δηλώθηκε ότι ο στρατηγός ήταν ενάντια στον «τουρκικό έλεγχο επί της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν».

Το Υπουργείο Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν διέψευσε τις πληροφορίες σχετικά με τη σύλληψη του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Ωστόσο, από τότε δεν έχει εμφανιστεί δημόσια και η σελίδα του από τον επίσημο ιστότοπο του υπουργείου εξαφανίστηκε ξαφνικά.


"Δώστε στους Τούρκους όχι μόνο το στρατό αλλά και τις συζύγους μας"


Η καρέκλα του στρατηγού Σαντίγκοφ είχε κλονιστεί από καιρό. Ήδη από τα μέσα του καλοκαιριού, σωρεία κατηγοριών κυκλοφόρησε στον χώρο των μέσων ενημέρωσης των χωρών του Νοτίου Καυκάσου. Ο Σαντίγκοφ κατηγορήθηκε για το ότι γεννήθηκε στο Ντέρμπεντ του Νταγκεστάν και εθνικά είναι Λεζγίνος, με κακή γνώση της γλώσσας του Αζερμπαϊτζάν ενώ έχει συγγενείς στη Ρωσία. Και το πιο σημαντικό, ο ξάδερφος του φέρεται να υπηρετούσε στο ρωσικό στρατό, στο έδαφος της Αρμενίας στη 102η στρατιωτική βάση στο Γκιούμρι.

Όλα αυτά για ακόμη μια φορά καταδεικνύουν ότι στον στρατό του Αζερμπαϊτζάν υπάρχει σοβαρό σχίσμα. Εμφανίστηκε πριν από πολύ καιρό, και οι ενεργές εχθροπραξίες το ενέτειναν και το επιδείνωσαν. Οι Τούρκοι σύμβουλοι είχαν και προηγουμένως σημαντική επιρροή στο στρατό του Αζερμπαϊτζάν, ήταν υπεύθυνοι για την επανεκπαίδευση και τον επανεξοπλισμό, αλλά με την έναρξη της επιχείρησης στο Καραμπάχ κατέλαβαν δεσπόζουσα θέση. Αυτό ήταν κάτι που δεν άρεσε σε όλους. Στον ίδιο τον στρατηγό Σαντίγκοφ αποδίδεται μια φράση που διατύπωσε σε μια από τις συναντήσεις: "Εάν παραδώσουμε το στρατό στους Τούρκους, μήπως να τους δώσουμε και τις γυναίκες μας;”.

Εν μέρει, το πρόβλημα προήλθε από το χάσμα γενεών. Τον στρατό του Αζερμπαϊτζάν τον εκκαθαρίζουν από αξιωματικούς και στρατηγούς που ξεκίνησαν την υπηρεσία τους στη Σοβιετική Ένωση, φοίτησαν σε σοβιετικές στρατιωτικές σχολές και, ως εκ τούτου, μπορεί να έχουν φίλους σε στρατούς άλλων μετα-σοβιετικών κρατών, όπως η Ρωσία και η Αρμενία. Όσοι έχουν ολοκληρώσει πρακτική άσκηση ή σπουδές στην Τουρκία τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά. Στην κορυφή τοποθετούνται Τούρκοι σύμβουλοι.

"Η ομάδα, με επικεφαλής τον υποστράτηγο Bahtiyar Ersay, αρχηγό της διεύθυνσης επιχειρήσεων των επίγειων δυνάμεων της Τουρκίας, συμμετείχε άμεσα στην οργάνωση της επίθεσης εναντίον του Ναγκόρνο-Καραμπάχ", δήλωσε αξιωματούχος που βρίσκεται κοντά στην ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν. Για προφανείς λόγους, ζητά να μην δοθεί το όνομα και το επώνυμό του. «Ο Ersay βρίσκεται στο Μπακού. Μετά την απομάκρυνση του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν, Σαντίγκοφ, εποπτεύει προσωπικά το Γενικό Επιτελείο για την επιχείρηση κατά του Καραμπάχ. Αναφέρεται ευθέως στην στρατιωτική-πολιτική ηγεσία της Τουρκίας για την πορεία της επιχείρησης», συνεχίζει η πηγή.

Επίσης, ο αντιστράτηγος Şeref Öngay, διοικητής του 3ου σώματος στρατού της Τουρκίας, που εδρεύει στην περιοχή Ερζίντζαν στην ανατολική Ανατολία, συμμετείχε στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της επιχείρησης στο Καραμπάχ. «Ήρθε στο Αζερμπαϊτζάν τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, αλλά και πριν - το καλοκαίρι. Ο Öngay και αρκετοί άλλοι Τούρκοι στρατηγοί πραγματοποίησαν τον σχεδιασμό κοινών επιθετικών επιχειρήσεων Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν», προσθέτει η πηγή.

Πληροφορίες σχετικά με τη συμμετοχή των στρατηγών Ersay και Ongay στη σύγκρουση επιβεβαιώθηκαν στην εφημερίδα VZGLYAD υπό τον όρο της ανωνυμίας από άλλη πηγή στο Μπακού - πρώην υψηλόβαθμο διπλωμάτη. «Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, ο Ersay είναι ο στρατιωτικός ηγέτης όλης της επιχείρησης στο Καραμπάχ», είπε.


Από στασιαστής, επικεφαλής στον πόλεμο κατά των ανταρτών


Bahtiyar Ersay

Ο στρατηγός Ersay είναι μια σκοτεινή και μη δημόσια προσωπικότητα. Μέχρι τώρα, δεν έχει αναφερθεί στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης. Δεν αναφέρθηκε επίσης στα αγγλικά μέσα ενημέρωσης. Στον τουρκικό τύπο, ο Ersay εμφανίζεται ελάχιστα.

Η πιο ολοκληρωμένη ιστορία του στρατηγού την ανέφερε η εφημερίδα Hürriyet ον Αύγουστο του 2016. Το 2003, ο αξιωματικός του τμήματος πληροφοριών Ersay συμμετείχε στην απόπειρα στρατιωτικής συνωμοσίας εναντίον του Ερντογάν, ο οποίος μόλις είχε αναλάβει τη θέση του πρωθυπουργού ("Επιχείρηση Βαριοπούλα”).

Πληροφορίες για το πραξικόπημα αποκαλύφθηκαν μόνο το 2010. Ο Ersay συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκιση, αλλά αμέσως μετά την ετυμηγορία, του δόθηκε χάρη. Ο λόγος για αυτήν την αβροφροσύνη των τουρκικών αρχών δεν έχει ακόμη ξεκαθαρισθεί. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο Ersay έκανε κάποια συμφωνία και κατέθεσε εναντίον άλλων συμμετεχόντων στη συνωμοσία.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αντί για κάθειρξη έλαβε το αξίωμα του Ταξίαρχου και μεταφέρθηκε στο «κουρδικό μέτωπο»: ηγήθηκε της 2ης ταξιαρχίας των κομάντο, η οποία συμμετείχε ενεργά σε στρατιωτικές επιχειρήσεις ενάντια στους ένοπλους σχηματισμούς του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK). Εξόντωσε μερικές εκατοντάδες Κούρδους μαχητές, και θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους ειδικούς στον αντιανταρτικό πόλεμο.

«Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι ήταν τιμωρητικοί. Ενεργούσαν πολύ σκληρά, και μεταξύ των άμαχων που έτρεφαν συμπάθεια για το PKK. Δεν συνελάμβαναν αιχμαλώτους, κάτι που ισχύει γενικά για τον τουρκικό στρατό. Μεταξύ των στρατιωτών υπηρετούσαν και πολλοί εθελοντές, ενώ υπήρχαν επίσης "Γκρίζοι Λύκοι". Η ταξιαρχία έχει κακή φήμη», δήλωσε ο Albert Barry, ακτιβιστής του ολλανδικού ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος “Σοσιαλιστική Εναλλακτική Πολιτική” (SAP), ο οποίος, μαζί με πολλούς άλλους Ευρωπαίους, εντάχθηκε στο PKK στα μέσα του 2010.

Επίσης, σύμφωνα με την Hürriyet, ο Ersay συμμετείχε σε επιχειρήσεις στη Λιβύη. Συγκεκριμένα, ήταν υπεύθυνος για την εκκένωση Τούρκων πολιτών από τη χώρα, μετά την πτώση του καθεστώτος του Καντάφι. Συμμετείχε σε εκπαιδευτικά σεμινάρια στο Κοινό Στρατιωτικό Κέντρο του ΝΑΤΟ στο Stavanger της Νορβηγίας. Τον Αύγουστο του 2019, η εταιρεία μέσων ενημέρωσης Haber ανακοίνωσε ότι το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο της Τουρκίας (Yüksek Askeri Sura, YAS) προήγαγε τον Ersay στον βαθμό του υποστράτηγου.

Şeref Öngay

Οι πληροφορίες για τον αντιστράτηγο Şeref Öngay είναι ελάχιστες. Αποφοίτησε από τη στρατιωτική ακαδημία στην Άγκυρα το 1982 και υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες του πεζικού. Το 2014 διορίστηκε διοικητής του 9ου Σώματος Στρατού. Για κάποιο διάστημα ήταν επικεφαλής της σχολής πεζικού στην Tuzla.

Σύμφωνα με τους συνομιλητές της εφημερίδας VZGLYAD, το έργο των Τούρκων στρατηγών στο Αζερμπαϊτζάν υποστηρίζεται από περίπου 200 στρατιωτικούς συμβούλους. Δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, αλλά ασχολούνται με την οργάνωση και την επιτελική διαχείριση. Για τις ανάγκες των Τούρκων, έχουν αναπτυχθεί δύο σταθμοί ειδικής δορυφορικής επικοινωνίας - στο Μπακού και στο στρατιωτικό αεροδρόμιο στη Γκαμπάλα. Ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν απαγορεύεται να χρησιμοποιεί αυτούς τους σταθμούς. Ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν διατάχθηκε επίσης να ακολουθήσει όλες τις οδηγίες και τις επιθυμίες των συμβούλων, να μην τους αμφισβητήσει ή να τους αντικρούσει. Αυτό προκαλεί συχνά δυσαρέσκεια. […]

Ένας άλλος Τούρκος διοικητής που ηγήθηκε της επιχείρησης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι ο επικεφαλής του 1ου Κέντρου Εφοδιασμού και Συντήρησης της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας, υποπτέραρχος Heksel Kahya. Την περασμένη Κυριακή, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ συναντήθηκε στο Μπακού με τους Τούρκους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας Χούλουσι Ακάρ και Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Οι λεπτομέρειες δεν αποκαλύφθηκαν. Ο Heksel Kahya συμμετείχε επίσης στις διαπραγματεύσεις. Επισήμως αυτό δεν ανακοινώθηκε, αλλά το Telegram Razm.info τον αναγνώρισε από φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν  από τη συνάντηση.

Heksel Kahya
Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή είναι η δεύτερη συνάντηση μεταξύ Kahya και Αλίεφ. Η πρώτη πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο. Και τότε αναφέρθηκαν όλοι οι συμμετέχοντες στη συνάντηση, εκτός του Kahya. Ταυτοποιήθηκε, από φωτογραφία, από την ομάδα παρατηρητών Nagorno Karabakh. Σύμφωνα με την εφημερίδα VZGLYAD, ο Kahya βρίσκεται στο έδαφος του Αζερμπαϊτζάν τουλάχιστον από τον Ιούλιο. Πριν έρθει στο Αζερμπαϊτζάν, ο Heksel Kahya οργάνωσε από την προηγούμενη άνοιξη τις εργασίες του Παγκόσμιου Κέντρου για την Ασφάλεια και τις Επιχειρήσεις (Global Center for Security and Operations, GСSO) στη Λιβύη. Ο ρόλος του κέντρου συνίστατο στον έλεγχο των τουρκικών drones Bayraktar TB2 με στόχο την υποστήριξη των στρατευμάτων της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (GNA), που αντιτάχθηκαν στον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ.

Η επίδραση του Bayraktar TB2 ήταν κρίσιμη. Οι δυνάμεις του PNS σταμάτησαν την επίθεση του Χάφταρ, αν και ήταν ήδη έτοιμος για την τελική επίθεση στην Τρίπολη. Σε ορισμένους τομείς του μετώπου κατάφεραν ακόμη και να οργανώσουν αντεπίθεση και να κυριεύσουν τις παράκτιες πόλεις Surman, Sabratah και Al-Ayyalat.

Η ανάμιξη του Kahya αποκαλύφθηκε όταν ο στρατός του Χάφταρ συνέλαβε αρκετούς Τούρκους συμβούλους και μαζί την αλληλογραφία τους, καθώς και αντίγραφα των διαβατηρίων όλων των Τούρκων ειδικών που εργάζονταν για το GCSO. Ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων μεταξύ της Άγκυρας και του Χάφταρ, οι κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά τα σκαναρισμένα διαβατήρια, συμπεριλαμβανομένων αυτό του Heksel Kahya, δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Al Marsad.

Η εμφάνιση του Kahya στο Αζερμπαϊτζάν, όπου, όπως και στη Λιβύη, χρησιμοποιήθηκαν μαζικά drones, συνιστά μια καθόλου τυχαία σύμπτωση. «Αναμφίβολα, ο Kahya διαχειριζόταν όλες τις πτήσεις Bayraktar TB2 στη ζώνη πολέμου στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Όλες οι επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών που λαμβάνονται με τη βοήθεια του Bayraktar TB2 αναφέρονται σε αυτόν και αυτός, με τη σειρά του, ανέφερε αυτές τις πληροφορίες στον Ερντογάν», τονίζει ο Ντένις Κορκοντίνοφ, διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Πολιτικής Ανάλυσης και Πρόβλεψης, εμπειρογνώμονας για τις χώρες της Υπερκαυκασίας.

Το γεγονός ότι ο Kahya συντονίζει τη χρήση των Bayraktar TB2 στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, με αναφορά στις δικές του πηγές, δημοσίευσε από το Κυπριακό αναλυτικό κέντρο Geopolitical Cyprus, που ειδικεύεται στις στρατιωτικο-πολιτικές έρευνες για τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Τα drones Bayraktar TB2 αναδείχθηκαν στο μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Αζερμπαϊτζάν κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου. Το μεγαλύτερο μέρος των βίντεο με την καταστροφή αρμενικού εξοπλισμού και εξόντωση στρατιωτών έγινε από αυτά. Το σχέδιο ήταν τουρκικό, οι στρατηγοί ήταν Τούρκοι. Και τα αεροσκάφη κατασκευάζονται στην Τουρκία. Ωστόσο, σε ποιον ανήκουν και ποιος τα ελέγχει είναι ένα ερώτημα.

Το γεγονός είναι ότι δεν υπάρχουν επίσημες αναφορές για αγορά Bayraktar TB2 από το Αζερμπαϊτζάν. Για πρώτη φορά, ο υπουργός Άμυνας Ζακίρ Χασάνοφ ανακοίνωσε την πρόθεση του Μπακού να αγοράσει drones από την Άγκυρα τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους. Ότι, όμως, η συμφωνία έκλεισε δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Τότε πώς πήγαν τα drones στο Μπακού;

«Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Υπάρχουν δύο εκδοχές που είναι περίπου ισοδύναμες. Ή η συμφωνία έγινε μυστικά για να μην τραβήξει την προσοχή, είναι συχνή μια τέτοια πρακτική. Ή είναι drones του τουρκικού στρατού. Ταυτόχρονα, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η εκπαίδευση ειδικευμένων χειριστών για drones διαρκεί τουλάχιστον αρκετούς μήνες. Η υπόθεσή μου είναι ότι, και με τις δύο εκδοχές, οι χειριστές drones πρέπει να ήταν Τούρκοι», ξεκαθαρίζει ο Ρουσλάν Πούχοφ, διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης Στρατηγικών και Τεχνολογιών (CAST).


πηγή: https://vz.ru/world/2020/11/12/1069822.html

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2020

Putin's curve shot in Nagorno-Karabakh


STRANGE THINGS ARE HAPPENING IN TRANSCAUCASIA, WHERE UNTIL YESTERDAY MOSCOW SEEMED TO BE WATCHING THE DEVELOPMENTS NUMBLY, WITHOUT REACTING. THE SITUATION WAS INEXPLICABLE, SO ONE WONDERS IF THERE WAS A PARTICULAR REASON FOR THE KREMLIN'S STANCE, WHICH WAS INCOMPATIBLE WITH THE IMAGE WE ARE ACCUSTOMED TO. HOWEVER, THE CONCLUSION OF THE TRIPARTITE AGREEMENT BETWEEN RUSSIA, ARMENIA, AND AZERBAIJAN, WITH THE AZERI ARMY ADVANCING ON THE CAPITAL OF NAGORNO-KARABAKH, CREATES A NEW LANDSCAPE, AS LONG AS THINGS REMAIN AS THEY ARE.

Before the agreement became known, two very important events took place: First, the occupation of the second most important city in Nagorno-Karabakh, Sushi, located at the most strategic point of the unrecognized Armenian state. The fall of Sushi essentially foreshadowed the occupation of the capital Stepanakert. Second, the downing of a Russian helicopter by fire coming from the Nakhichevan region in western Armenia. Azerbaijan has claimed responsibility, citing fears of provocation by Armenians. However, the scenarios are many ... The essence, however, is the downing of the Mi-24 of the Russian forces stationed in Armenia. 
All the while, Moscow's stance on the Nagorno-Karabakh conflict had embarrassed analysts, even the Russians. It seemed like an inability to act as a mediator between the opposing parties in its soft underbelly. It also seemed like an attempt not to come into direct confrontation with Turkey and Islam in general.
Until now, Russian interventions for peace had been in vain due to the Turkish incitement to war. Given the Azeri advance, reinforced by thousands of jihadists and Turkish officers, Russia would soon face the threat of Azerbaijan building a kind of state unity with Turkey, and even joining NATO if Ankara wanted, or if it wanted to approach the west. This scenario would be a disaster for Russian foreign policy in Transcaucasia and Central Asia. Among other things, it would have a catalytic effect on the Muslim populations of these two areas. 

Putin and truce

On Monday night, however, the picture changed dramatically. Moscow has announced an agreement on Nagorno-Karabakh through its own mediation. Its own troops, which have already been transferred to the area, will monitor compliance. All the occupied territories, including Sushi, as well as the seven provinces that formed the so-called security zone, pass to Azerbaijan. Only unoccupied territory remains in Artsakh, with the capital Stepanakert, as well as a 5km zone connecting Yerevan with Karabakh. At the same time, of course, the Azerbaijan-Nakhichevan communication corridor will be opened. 
Naturally, a huge wave of anger and indignation broke out in Armenia against the pro-Western government, which is definitely responsible for the tragic end of the war. There is no doubt that Pasinian cannot stand in power and that there will be stormy reshuffles. However, the reality does not allow the followers of the continuation of the war to achieve their goal. On the contrary, it is very likely that a section of society will turn against Russia because it did not protect the Armenian Christian population. Nevertheless, no one but Russia can guarantee the security of either the remaining Nagorno-Karabakh or Armenia itself. Therefore, Armenians are forced to bow their heads and lick their wounds once again in their history.
According to information that had circulated at an unsuspecting time, during Pasinian rule, many officers who had studied in Moscow were removed from the Armenian armed forces and secret services. At the same time, the country took some steps in its relationship with NATO, investing in its relations with Georgia. 

Punishment from Moscow

Moscow has been following developments inside Armenia with obvious dissatisfaction, and the current agreement is a kind of punishment for the Armenians, who, by choosing a pro-Western government, have indicated their intention to move away from Moscow. The developments, then, are also a message that if Armenia withdraws from the Russian fold, its national security will be further endangered. Armenians should have learned from the suffering of Georgia several years ago.
In addition, the war is pushing both sides to buy modern Russian weapons systems. This is especially true of Armenia, which has painfully found itself at a disadvantage at this level. The purchase of Russian weapons by Azerbaijan is causing fear in Moscow, mainly due to its special relations with Israel. The Russians do not want to leak technological secrets. A potential client is also Iran, which has reasons to foresee long-term problems with the Azeri minority in its territory.
Through its handling, Moscow has shown a good face to the Muslim population inside and outside the Russian Federation, as it has not automatically sided with Christian Armenia against Muslim Azerbaijan and its ally Turkey. At the same time, it confirmed and legitimized Turkey's arbitrary presence in an area critical to Russia's own security. It remains to be seen whether Turkey's military presence will be legalized, as it is not described in the agreement.
Certainly, the issue of Turkey is not closed, because, as the President of Azerbaijan, Aliyev, said, there will be Turkish "peace-keeping" troops in Azerbaijan. If this is achieved, it will be another point of forced balance between Moscow and Ankara. The Russian military inside Azerbaijan, however, is preventing Erdogan from playing an anti-Russian role in the region, in an effort to serve the West in the new environment created by Biden's election.
Despite the somewhat justified anger over the abandonment of the Armenians, Moscow does not end up damaged, although the situation is far from being ideal for its interests. It knows that the activation of the Turkish factor in the Caucasus will cause security problems, in the sense that they will have a destabilizing effect on the Muslim populations in the wider region. However, given the circumstances, what the Kremlin has achieved may be considered the best of a bad situation.

Four fronts

In any case, we must bear in mind that Russia has recently faced a number of serious challenges in its vital space. Challenges that threaten its influence on the area. In particular, the pressure on the periphery is increasing on at least four other fronts:
  • The first is Belarus, where social protests against Lukashenko continue in the most "brotherly" country to Russia, and yet nothing can be considered guaranteed. The plight of the Armenians is also a message to the Belarusians.
  • The second is Central Asia, focusing on Kyrgyzstan, where there is a power vacuum, with many exogenous and anti-Russian actors trying to put their stamp on it.
  • The third is the nationalist upsurge in Ukraine, which is also being rewarded by President Zelensky. Following Azerbaijan's attack on Nagorno-Karabakh, there has been talk of an attack on the pro-Russian Donbas, and especially the strategic city of Gorlovka. Yesterday's agreement, however, may put Ukrainians in second thoughts.
  • The fourth front, where things seem to be going anti-Russian, is in Moldova. The defeat of Dodon's pro-Russian leadership is seen by observers as a given, after his performance in the first round of elections. The finalization of the defeat is considered to open the issue of Transnistria. It is clear that in the case that Russian control is lost there, the union of the region with Romania is extremely likely. This means that NATO will take another step closer to the Russian border.
In conclusion, the developments in Nagorno-Karabakh, when the dust of combat settles, will show the gains of each side, although the gains of Azerbaijan are unquestionable, as are the losses of the Armenians. It remains to be seen, however, whether Moscow will win or lose in this story. It is obvious that it was strengthened geostrategically, but also that it lost in moral prestige as an orthodox force.