Κυριακή, 24 Μαΐου 2020

Αγνώστου προελεύσεως MIG-29 κατέφθασαν στη Λιβύη για υποστήριξη του Χάφταρ


Satellite Imagery Has Spotted Mysterious MiG-29 Fighter Jet At Libyan Air Base
του Γιεβγένι Κρούτικωφ



Για πρώτη φορά από την εποχή της δολοφονίας του Καντάφι ξεκίνησε στη Λιβύη μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση από αέρος. Όπως φαίνεται, σ’ αυτήν θα πάρουν μέρος αεροσκάφη MIG-29. Κάποιες πηγές ήδη βεβαιώνουν ότι, υποτίθεται, τα αεροσκάφη αυτά πέταξαν από την Συρία. Μπορούμε να πιστέψουμε ανάλογες πληροφορίες και τι σημαίνει η εμφάνιση των αεροπορικών ενισχύσεων για την πορεία του πολέμου σε αυτήν την χώρα;

Την νύχτα της Παρασκευής η πολεμική αεροπορία του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA) του στρατάρχη Χάφταρ πραγματοποίησε μια σειρά επιθέσεων σε θέσεις της κυβέρνησης Εθνικής Συνεννόησης (PNS) στα νοτιο-ανατολικά της Τρίπολης. Σύμφωνα με πηγές τρίτων, το αποτέλεσμα των επιθέσεων ήταν η καταστροφή της γέφυρας νοτίως της πόλης Γκαργιάν. Επιπλέον κτυπήθηκαν μερικά τουρκικά drones (τα στοιχεία που δίνουν οι αντιμαχόμενες πλευρές είναι δύσκολο να επιβεβαιωθούν, και έως τώρα υπάρχει σιγουριά μόνον για ένα UAV). Νωρίτερα, εκπρόσωποι του LNA κήρυξαν, στην ουσία, πόλεμο στην PNS από αέρος, ενώ, ταυτοχρόνως, όλα τα σημεία δράσης των Τούρκων στην Τρίπολη χαρακτηρίστηκαν ως νόμιμοι στρατιωτικοί στόχοι.

«Τις επόμενες ώρες θα δείτε την ισχυρότερη αεροπορική εκστρατεία στην ιστορία της Λιβύης» - μετέφεραν την Πέμπτη ορισμένα τουρκικά ΜΜΕ τα λόγια του διοικητή της αεροπορίας του LNA Sakra al-Jarusha. Και ο επικεφαλής του υπουργείου Εσωτερικών της PNS Fathi Bashagha δήλωσε στο Bloomberg ότι τουλάχιστον 6 καταδιωκτικά MIG-29 και Su-24 πέταξαν από την Συρία για να είναι στη διάθεση των δυνάμεων του LNA. Ωστόσο, δεν είναι σαφές, σημειώνει το Bloomberg, εάν πρόκειται για νέες ενισχύσεις ή αν ανήκαν στον Χάφταρ και ήταν για επισκευή στη Συρία. Εν συνεχεία, την πληροφορία για την εμφάνιση στο πλευρό του Χάφταρ MIG-29 την μετέδιδαν και αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.

Αρχικώς, έμοιαζε η υπόθεση ως μέρος του συνηθισμένου πολέμου πληροφοριών. Αλλά τώρα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι στην αεροπορική βάση της Jufra, στην Κυρηναϊκή, πράγματι προσγειώθηκε ένας αριθμός MIG-29 χωρίς νούμερα και αναγνωριστικά σήματα. Από πού ήλθαν, σε ποιόν ανήκουν και ποιος κάθεται στο πιλοτήριο είναι άγνωστο.

Στην νυχτερινή επιδρομή εναντίον των θέσεων της PNS στην Τρίπολη αυτά τα αεροσκάφη δεν πήραν μέρος. Οι εκπρόσωποι του LNA λένε ότι αυτή τη στιγμή σε επιχειρησιακή ετοιμότητα είναι μόνον 4 MIG-29. Και εδώ γεννιούνται σκέψεις τόσο στρατιωτικής όσο και πολιτικής υφής.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2020

Ο κυνισμός της Άγκυρας και τα τουρκικά αδιέξοδα στην βορειο-ανατολική Συρία


2019 Turkish offensive into north-eastern Syria - Wikipedia
του Fehim Tastekin

Παρά τις νέες προκλήσεις που έχει δημιουργήσει η διάδοση του κορονοϊού, η Τουρκία συνεχίζει την ανάπτυξη στρατευμάτων στο Ιντλίμπ της Συρίας και διατηρεί το στενό γράπωμα των περιοχών ανατολικά του Ευφράτη.
Η Άγκυρα έχει μεταφέρει έναν αριθμό στρατιωτικών οχημάτων και πυρομαχικών στο Ιντλίμπ, αυξάνοντας, μέχρι τις 8 Απριλίου, τον αριθμό των στρατιωτικών παρατηρητηρίων, στον τελευταίο προμαχώνα των ανταρτών, σε 53. Η αυξανόμενη στρατιωτική δραστηριότητα της Τουρκίας στο Ιντλίμπ δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένης της πιθανής επικείμενης επιχείρησης εντός και γύρω από τον θύλακα για να ανοίξει εκ νέου ο αυτοκινητόδρομος Μ4 και να δημιουργηθεί ένας διάδρομος ασφαλείας και στις δύο πλευρές του στρατηγικού άξονα, όπως απαιτείται από τη συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας. Η συμφωνία, που υπεγράφη στη Μόσχα στις 5 Μαρτίου, προβλέπει την κατάπαυση των εχθροπραξιών, υπό τον όρο ότι θα συνεχιστεί η προσπάθεια για την εξάλειψη των τρομοκρατικών ομάδων. Ωστόσο, υπήρξε κλιμάκωση σε ένα άλλο μέτωπο.
Οι δυνάμεις που υποστηρίζονται από την Τουρκία και έχουν αναπτυχθεί ανατολικά του Ευφράτη, σε μια περιοχή που έχει τεθεί υπό τον τουρκικό έλεγχο στην επιχείρηση «Πηγή Ειρήνης» έχουν αυξήσει τις επιθέσεις τους εναντίον των, υπό κουρδική ηγεσία, Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και των κυβερνητικού στρατού (SAA).
Η πανδημία του κορονοϊού βρίσκεται στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης, όχι μόνον στις περιοχές της αυτόνομης διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας όπου την ηγεσία την έχουν οι Κούρδοι, αλλά και στην ελεγχόμενη από την Τουρκία περιοχή μεταξύ του Tell Abyad και του Ras al-Ain στα ανατολικά του Ευφράτη. Η πανδημία αναμένετο να επιβραδύνει τις μάχες και εκεί. Ωστόσο, οι επιθέσεις δεν έχουν διακοπεί ούτε λόγω της πανδημίας, ούτε από τις διενέξεις μεταξύ των φατριών εντός του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA), που υποστηρίζεται από την Τουρκία. Αυξάνεται, επίσης, και η δυσαρέσκεια των Σύριων μαχητών από την διακοπή της μισθοδοσίας τους από την Τουρκία.
Τον Μάρτιο, καθώς η πανδημία προκάλεσε παγκόσμια αναταραχή, έλαβαν χώρα συγκρούσεις στην συγκεκριμένη περιοχή, ιδίως γύρω από τους οικισμούς Tell Abyad, Ain Issa και Tell Tamer. Τον Απρίλιο σημειώθηκε αύξηση της βίας.
Οι δυνάμεις που υποστηρίζονται από την Τουρκία και εδρεύουν στο Ras al-Ain βομβαρδίζουν χωριά στην, κυρίως, χριστιανική πόλη Tell Tamer, η οποία βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο Μ4, σε απόσταση περίπου 37 χιλιομέτρων από το Ras al-Ain. Αλλά και οι οικισμοί Ain Issa και Tell Abyad βρίσκονται στο στόχαστρο. Η συχνότητα των συγκρούσεων δείχνει μια στρατηγική σύγκρουσης χαμηλής έντασης.
Σύμφωνα με τοπικές αναφορές, οι αντάρτες που υποστηρίζονται από την Τουρκία κτύπησαν αρκετά χωριά και πόλεις κοντά στο Tell Abyad και στο Ain Issa με όλμους και βλήματα του πυροβολικού από την 1η έως στις 16 Μαρτίου. Ένας πολίτης και ένας Σύριος στρατιώτης τραυματίστηκαν από τους βομβαρδισμούς κοντά στο Tell Abyad και Ain Issa στις 15 και 16 Μαρτίου.

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2020

Ο Ερντογάν ξεκίνησε το σχέδιο προσάρτησης της Ελλάδας


Αποτέλεσμα εικόνας για συνορα εβροςτου Ίγκορ Μάλτσεφ

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν, ο οποίος είναι επίσης ο σουλτάνος του φαντάσματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι σίγουρα «ωραίος τύπος». Από τις τελευταίες του εμφανίσεις, χάσατε το πιο διασκεδαστικό κομμάτι. Στα καλά καθούμενα, απευθύνθηκε στην Ελλάδα λέγοντας ψυχρά: "Ανοίξτε τα σύνορα στους μετανάστες. Δεν θα παραμείνουν μαζί σας ούτως ή άλλως, αφού θα πάνε στην Ευρώπη". Ακολουθεί ένα γρήγορο flashback των γεγονότων που προηγήθηκαν αυτών των εγκάρδιων λόγων.
Η εικόνα έχει ως εξής. Ο Ερντογάν άρχισε να πυρπολεί τη Συρία. Όμως, χάρη στους Ρώσους, δεν μπορούσε να κινηθεί όπως ήθελε στο Ιντλίμπ, προστατεύοντας τους ομόπιστους αδελφούς του, οι οποίοι εντελώς τυχαία είναι οι γενειοφόροι τζιχαντιστές, τους οποίους όμως ο ευρωπαϊκός Τύπος, για κάποιο άγνωστο λόγο, αποκαλεί «εξεγερμένους», επαναστάτες και κάτι σε Τσε Γκεβάρα. Ωστόσο, ο Ερντογάν έπρεπε να προστρέξει γρήγορα στον Πούτιν για να δώσει εξηγήσεις. .
Λίγες μέρες πριν τη συνάντηση με τον Πούτιν, ο σουλτάνος δήλωσε προς την Ευρώπη ότι, δεδομένου ότι η Τουρκία είναι χώρα του ΝΑΤΟ, η συμμαχία πρέπει να τη στηρίξει στον ιερό αγώνα που κάνει στο έδαφος της Συρίας. Με βάση τον κανονισμό του ΝΑΤΟ. Όμως, το ΝΑΤΟ θυμήθηκε ότι για κάποιο λόγο, όλος ο κώδικας της συμμαχίας δεν καλύπτει την περίπτωση που μια χώρα του ΝΑΤΟ διεξάγει στρατιωτικές επιθετικές επιχειρήσεις σε ξένο έδαφος. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Κανείς άλλος εκτός από τους γενειοφόρους αδελφούς των Τούρκων δεν προσκάλεσε τον Ερντογάν στη Συρία. Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τη Ρωσία.
Στη συνέχεια, ο σύντροφος Ερντογάν είπε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι δεν θα εμποδίζει πλέον όσους επιθυμούν να βρεθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι θα ανοίξει τα σύνορα στο βορρά - με τη Βουλγαρία και την Ελλάδα
Αυτό απευθυνόταν κυρίως στη «μητερούλα» Μέρκελ, επειδή αυτή ήταν εγγυητής και χορηγός της δόλιας συναλλαγής "οι μετανάστες παραμένουν στην Τουρκία, η Γερμανία πληρώνει για τα πάντα". Ήταν περίπου τέσσερα έως έξι δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία διατέθηκαν για τα περίπου τρεισήμισι εκατομμύρια «πρόσφυγες» οι οποίοι, σύμφωνα με τον Ερντογάν, βρίσκονται στην Τουρκία.
Δεν είναι τυχαίο ότι τονίζω το "σύμφωνα με τον Ερντογάν", επειδή όλα όσα συμβαίνουν περιγράφονται μόνο από τα λόγια των πρωταγωνιστών - και δεν επιβεβαιώνονται από κανένα επίσημο έγγραφο. Ξεκινώντας από το γεγονός ότι το οικονομικό μέρος της συναλλαγής "χρήματα σε αντάλλαγμα για το καθεστώς του πρόσφυγα" ήταν σαφές μόνο από τα λόγια της Μέρκελ. Και ο Ερντογάν δήλωσε ότι η κυβέρνησή του δεν έλαβε χρήματα, αλλά αυτά τα έλαβαν κάποιες διεθνείς οργανώσεις που ασχολούνται με τους πρόσφυγες στην ίδια την Τουρκία. Είπε ότι οι επόμενες δόσεις θα πρέπει να παραδοθούν επειγόντως και στοχευμένα στην τουρκική κυβέρνηση και όχι σε κάποια αριστερές οργανώσεις που ανήκουν στον Σόρος.
Παρά το γεγονός ότι η ίδια η Μέρκελ έπεσε σε κατάπληξη και παρέμεινε σιωπηλή για τρεις ημέρες, η ευρωπαϊκή κοινωνία πήρε μπρος: φυσικά, οι Πράσινοι και οι Αριστεροί (ιδιαίτερα στην Γερμανία), είπαν αμέσως ότι ήταν απαραίτητο να αφήσουμε όλους να εισέλθουν στην Ε.Ε. και ότι πρέπει επειγόντως να κτίσουμε κέντρα υποδοχής στο Βερολίνο. Άλλοι πολιτικοί άρχισαν να λένε ότι σε αυτό το «ξενοδοχείο» [σσ. Γερμανία] δεν υπάρχουν πλέον ελεύθερες θέσεις. Επειδή η ίδια Γερμανία δεν μπορεί ακόμα να ανακάμψει από την κρίση του 2015, όταν η Μέρκελ άφησε 15.000 δυστυχισμένους πρόσφυγες, μετά από τους οποίους έχουν ήδη συσσωρευτεί στη Γερμανία δύο εκατομμύρια και η ροή δεν λέει να εξασθενήσει.
Επιπλέον, η διάθεση της κοινής γνώμης έχει αλλάξει και κανείς δεν αγοράζει πλέον αρκουδάκια για να συναντήσει παιδιά της Συρίας στις αποβάθρες των τρένων. Πολλές χώρες, που βρίσκονται στη διαδρομή μεταξύ του θλιβερού μισθού ενός μετανάστη ξυλοκόπου στην Τουρκία και του γερμανικού συστήματος κοινωνικής στήριξης, τις οποίες και πάλι σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν ως εφαλτήριο για να βρεθούν στην Γερμανία, δήλωσαν ότι θα φυλάξουν τα σύνορά τους - η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία και η Αυστρία.
Εδώ πρέπει να δώσουμε προσοχή σε μία λεπτομέρεια - όταν οι εφημερίδες και άλλοι συνάδελφοι μιλούν για εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες (ειδικά από το Ιντλίμπ- λόγω των φοβερών ρωσικών αεροπλάνων και του αιμοσταγούς Άσαντ), πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα νότια σύνορα της Τουρκίας είναι κλειστά για τους μετανάστες.
Πρώτον. Στο Ιντλίμπ δεν ζουν παραπάνω από 500.000 Σύριοι.
Δεύτερον. Τα περίπου τρεισήμισι εκατομμύρια προσφύγων, για τους οποίους ο Ερντογάν αξιώνει δισεκατομμύρια, είναι κατά τα δύο τρίτα όχι Σύριοι, αλλά Αφγανοί, Ιρακινοί, Αφρικανοί κλπ. Και αν κάποιος το πρχωρήσει θα δει ότι δεν είναι τόσο Σύριοι από τον Πούτιν και τον Άσαντ, αλλά Αφγανοί από τον Τραμπ και τα αεροσκάφη του.
Απλά μην διαστρεβλώνετε την αλήθεια. Και αφαιρέστε το βουλοκέρι από τα αυτιά σας.
Από νομικής απόψεως, σύμφωνα με τους νόμους της ΕΕ, κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν έχει δικαίωμα ασύλου στην ΕΕ, δεδομένου ότι βρίσκονται σε ασφαλή χώρα, όπου δεν απειλούνται και κανείς δεν διώκεται για πολιτικούς ή ιδεολογικούς λόγους. Και μόνο αυτή είναι η βάση για την υποβολή αίτησης ασύλου, για παράδειγμα στη Γερμανία. Επιπλέον, πολλοί από αυτούς έχουν ήδη εργασία και στέγαση.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2020

Το «πρωτόκολλο της Μόσχας» σηματοδοτεί την μεγαλύτερη ήττα του Ερντογάν στη Συρία

του Γιεβγένι Κρούτικωφ

Για πρώτη φορά τις τελευταίες μέρες, υπήρξε μια νηνεμία στα συριακά μέτωπα – πρόκειται για το άμεσο αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων μεταξύ των ηγετών της Ρωσίας και της Τουρκίας. Ποια είναι η κατάσταση στα μέτωπα που καθορίζει το πρωτόκολλο που υπεγράφη στο τέλος των διαπραγματεύσεων, τι δεν μπόρεσε να επιτύχει ο τουρκικός στρατός στη Συρία και γιατί έχει ο Άσαντ κάθε λόγο να χαίρεται;

Στη συριακή επαρχία Ιντλίμπ τέθηκε σε ισχύ εκεχειρία - σύμφωνα με το πρωτόκολλο Ρωσίας-Τουρκίας που υπεγράφη την προηγούμενη μέρα στη Μόσχα. Η ένταση των συγκρούσεων μειώθηκε δραματικά Πρωτίστως, επειδή η αεροπορία -τόσο η συριακή όσο και η ρωσική, και έως τώρα η τουρκική- καθώς και το πυροβολικό έπαψαν να επιχειρούν. Σποραδικές αψιμαχίες συνεχίζονται, ειδικά επειδή οι Σύριοι, οι Τούρκοι και περισσότερο οι τζιχαντιστές θα χρειαστούν χρόνο για να αντισταθμίσουν τις απώλειες και να συνειδητοποιήσουν την νέα πραγματικότητα.  
Και η νέα πραγματικότητα είναι ότι η χειμερινή εκστρατεία του 2019/2020 κατέληξε σε πλήρη νίκη για τις δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης με την υποστήριξη της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας. Τα νικηφόρα στρατιωτικά αποτελέσματα για τους Σύριους στην πραγματικότητα καταγράφονται στο λακωνικό «Πρωτόκολλο της Μόσχας», στο οποίο υπονοούνται περισσότερα απ’ ότι καταγράφεται στο έγγραφο.  
Πρώτον, οι πολυήμερες και αιματηρές μάχες για το Σαρακέμπ και τα περίχωρά του έληξαν με την επιβολή του κυβερνητικού ελέγχου στον αυτοκινητόδρομο Μ5 (Δαμασκός-Χάμα-Χαλέπι). Οι μαχητές έχασαν τη δυνατότητα ακόμη και της στρατιωτικής προσβολής στο δρόμο, για να μην πούμε για τη φυσική τους παρουσία. Οι δύο βασικές πόλεις της Συρίας έχουν τώρα σταθερή σύνδεση, γεγονός που αλλάζει θεμελιωδώς και την διάταξη των δυνάμεων. Ο αυτοκινητόδρομος Μ5 δεν αναφέρεται καν στο «πρωτόκολλο της Μόσχας». Στην ουσία παρέμεινε στον έλεγχο της Δαμασκού ως αποτέλεσμα των μαχών που διεξήχθησαν. Δηλαδή, ο κύριος και βασικός στόχος της χειμερινής στρατιωτικής εκστρατείας επιτεύχθηκε πλήρως.
Δεύτερον, σιωπηρά το πρωτόκολλο κατακυρώνει όλα τα αποτελέσματα της χειμερινής εκστρατείας. Όπως αναφέρεται στη δήλωση μετά τις συνομιλίες Πούτιν-Ερντογάν, αποφασίστηκε να παύσουν όλες οι εχθροπραξίες κατά μήκος της υφιστάμενης γραμμής αντιπαράθεσης. Δηλαδή η ζώνη αποκλιμάκωσης μειώθηκε κατά το ένα τρίτο. Ο αριθμός των απελευθερωμένων οικισμών προσεγγίζει τους 200. Η ίδια η πόλη της Ιντλίμπ σε ευθεία γραμμή είναι μόλις λίγο πάνω από 10 χιλιόμετρα. Ωστόσο, αρχικά, η τουρκική πλευρά απαίτησε από την Δαμασκό να επιστρέψει στην γραμμή των τουρκικών παρατηρητηρίων, δηλαδή να γυρίσει στην γραμμή μετώπου που υφίστατο τον Δεκέμβριο του 2019.
Τρίτον, η τουρκική πλευρά υποχρεούται να αποδεσμεύσει τον αυτοκινητόδρομο Μ4, και να οργανώσει κοινές περιπολίες με τη ρωσική στρατονομία, σύμφωνα με τους όρους που λειτουργούν και στο Κουρδιστάν. Ο αυτοκινητόδρομος Μ4 (και όχι ο Μ5) αναφέρεται άμεσα στο «Πρωτόκολλο της Μόσχας» και κατά μήκος του η τουρκική πλευρά, με τη συνδρομή της Ρωσίας αναλαμβάνει να οργανώσει μια αποστρατιωκοποιημένη ζώνη 6 χιλιομέτρων και από τις δυο πλευρές του δρόμου. Δηλαδή η 12 χιλιομέτρων «ζώνη ασφαλείας» θα πρέπει να κόψει την περιοχή στη μέση.
Η εμφάνιση του αυτοκινητόδρομου Μ4 στο κείμενο του ρωσοτουρκικού πρωτοκόλλου αποτέλεσε την μεγαλύτερη έκπληξη των αποτελεσμάτων των διαπραγματεύσεων μεταξύ του Ερντογάν και του Πούτιν. Πολλοί δεν πίστευαν στα μάτια τους και νόμιζαν ότι επρόκειτο για λάθος, αντί του σωστού Μ5. Ωστόσο, το κείμενο δηλώνει σαφώς ότι ο αυτοκινητόδρομος θα απελευθερωθεί σε όλο το μήκος του από τον οικισμό Trumba (2 χιλιόμετρα δυτικά της Σαρακέμπ) έως και την Ain al Havr, που βρίσκεται εντός της επαρχίας της Λατάκειας.

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2020

Την πρώτη ρωσική επανάσταση την προκάλεσε η Ελλάδα


 
Αποτέλεσμα εικόνας για αλεξανδρος υψηλαντης
του Dmitriy Bavyrin(3.2.20)


Ακριβώς 190 χρόνια πριν, υπεγράφη το πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο Ρωσία, Βρετανία και Γαλλία αναγνώρισαν την ανεξαρτησία του νέου κράτους της Ελλάδας. Η επιστροφή της χώρας των Ελλήνων στον χάρτη της Ευρώπης υπήρξε ένα πολύχρονο όνειρο των μοναρχών της Ρωσίας, οι οποίοι έβλεπαν τους Έλληνες ως Ορθόδοξους αδελφούς και συμμάχους στον πόλεμο με τους Τούρκους. Αλλά στο τέλος η ελληνική ανεξαρτησία παραλίγο να κοστίσει στους Ρομανώφ το ίδιο το στέμμα τους.

Ξεκινώντας από το 1801 και έως και την πτώση της μοναρχίας, τους Ρώσους αυτοκράτορες τους έλεγαν είτε Αλέξανδρους είτε Νικόλαους. Αλλά προηγουμένως στη δυναστεία των Ρομανώφ δεν χρησιμοποιούνταν τέτοια ονόματα και, λαμβάνοντας υπ’ όψιν στην περίπτωσή τους την ευλάβεια προς τις παραδόσεις, δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν. Την ιδιόμορφη αυτή «επανάσταση» την ξεκίνησε η Αικατερίνη Β΄, διατάσσοντας να δοθούν στα εγγόνια της ελληνικά ονόματα -Αλέξανδρος (προς τιμήν του Αλεξάνδρου του Μακεδόνα), Κωνσταντίνος (προς τιμήν του Μεγάλου Κωνσταντίνου) και Νικόλαος (από τις ελληνικές λέξεις «νίκη» και «λαός»).

Το ζήτημα ήταν ότι η αυτοκράτειρα είχε ένα φιλόδοξο γεωπολιτικό σχέδιο, που, προϊόντος του χρόνου, τής έγινε σχεδόν έμμονη ιδέα: η αναγέννηση του Βυζαντίου με την μορφή της Ελληνικής αυτοκρατορίας -ενός συμμαχικού στη Ρωσία κράτους, με την ίδρυση του οποίου η Οθωμανική αυτοκρατορία και το Ισλάμ θα εκδιωχθούν από την Ευρώπη.

Η ιδέα αυτή, κοιτώντας την από τον 21ο αιώνα, μπορεί να θεωρηθεί ως ακραία θρησκευτική μισαλλοδοξία, αλλά πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία δημιουργήθηκε και επεκτάθηκε επί της ιδέας της μεταστροφής της Ευρώπης και όλου του γνωστού τότε κόσμου στο Ισλάμ. Ωστόσο, ο πολιτισμικός θρησκευτικός αγώνας ήταν για την Αικατερίνη, σε μεγάλο βαθμό ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα – ο έλεγχος των Στενών του Βοσπόρου ενδιέφερε την Πετρούπολη σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

Η Αικατερίνη έβλεπε ως μελλοντικό αυτοκράτορα της Ελλάδος τον Κωνσταντίνο – το δεύτερο εγγονό της που πήρε αυτό το ασυνήθιστο όνομα με αυτόν ακριβώς τον υπολογισμό. Δηλαδή σκόπευε να παίξει «μακροπρόθεσμα», αλλά ακόμη κι έτσι η πραγματοποίηση του «ελληνικού σχεδίου» καθυστερούσε πολύ λόγω της έντονης αντίθεσης της Αγγλίας και της Γαλλίας. Στο Λονδίνο και στο Παρίσι φοβούνταν την ενίσχυση της Ρωσίας και θεωρούσαν την Υψηλή Πύλη –«τον μεγάλο ασθενή της Ευρώπης»- ως απαραίτητο αντιστάθμισμα στην Πετρούπολη.

Πραγματική ευκαιρία για την πραγματοποίηση του ονείρου της αγαπημένης γιαγιάς του εμφανίστηκε στον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α΄ μόνον στις αρχές της δεκαετίας του 1820 όταν στα Βαλκάνια ξέσπασε η Ελληνική επανάσταση.

Κάποιος που δεν γνωρίζει την ελληνική ιστορία είναι εύκολο να οδηγηθεί στην πλάνη, λέγοντας, για παράδειγμα, ότι η επανάσταση και τα όσα ακολούθησαν ήταν μηχανορραφίες του Ρώσου αυτοκράτορα. Αυτό υποτίθεται ότι προκύπτει από μια απλή απαρίθμηση των γεγονότων, ξεκινώντας από το όραμα της Αικατερίνης Β΄, το οποίο δεν αποτελούσε μυστικό για κανένα από τα ευρωπαϊκά κράτη.

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

Επαναθεμελίωση της Ιστορίας και της εθνικής ταυτότητας


 

Γιώργος Καραμπελιάς, «Φιλική Εταιρεία – Ήταν ώριμη η Επανάσταση;», Εναλλακτικές Εκδόσεις



Κάλλιο κλαρί παρά κλουβί με διαμαντένιαις πέτραις, [ ]
Ως πότε θα το γράφωμε, ως πότε θα το λέμε;
Ραγιάδες δεν γινόμασθε, Τούρκο δεν προσκυνάμε!

Γεώργιος Κλεάνθης (Φιλικός από τη Σάμο)



Επί δύο αιώνες, η σχέση του ελληνισμού με το 1821 διαρκώς επανακαθορίζεται αναλόγως των ιστορικών συνθηκών και των εσωτερικών κοινωνικών και ιδεολογικών ανταγωνισμών, καθώς η ενατένιση και ο αναστοχασμός για την Επανάσταση νοηματοδοτεί αενάως και ποικιλοτρόπως την εθνική μας ύπαρξη. Η προβολή των γεγονότων και των πρωταγωνιστών της Παλιγγενεσίας επηρεάζει καθοριστικά τη μεταβαλλόμενη εικόνα που διαμορφώνει το εθνικό σώμα για τη διαχρονική ταυτότητά του, τους προσανατολισμούς και τους οραματισμούς του για το μέλλον.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, η πρόθεση, για παράδειγμα, του επίσημου φορέα για τους εορτασμούς των 200 ετών από το ’21 να προσπεράσει την επαναστατική περίοδο και, αντ’ αυτής, να αναδείξει, υποτίθεται, την έκτοτε πορεία του ελληνισμού, αποκαλύπτει δύο αλληλένδετες μεταξύ τους φοβίες. Η πρώτη είναι αυτή για το ενδεχόμενο συγκρουσιακής εκδήλωσης των διαμετρικά ασύμπτωτων προσεγγίσεων ως προς το περιεχόμενο και τους στόχους της Επανάστασης, που βάσιμα μπορεί να θέσει σε ιδιαίτερα μειονεκτική θέση τις επικρατούσες στην επιστημονική κοινότητα αποδομητικές αντιλήψεις, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα την μειοψηφική τους αποδοχή∙ η δεύτερη σχετίζεται με την μοιραία ανάδειξη της ιστορικής ευθύνης των, στρατευμένων στην παγκοσμιοποιητική χίμαιρα, ηγεμονικών ελίτ, όπως απορρέει από την γενεσιουργό θυσιαστική πράξη του ελεύθερου βίου του νέου ελληνισμού.

Ωστόσο, το ταραχώδες τοπίο που βιώνει η χώρα, με την ευθεία νεο-οθωμανική απειλή, που δεδηλωμένα διεκδικεί την αποκατάσταση της «ανωμαλίας» των επαναστατικών επιτυχιών των λαών που αποτίναξαν το τουρκικό ζυγό, δεν επιτρέπει ανάλογες υπεκφυγές. Αντιθέτως, όπως συμβαίνει σε αντίστοιχες περιόδους, επιτάσσει την καθολική επιστράτευση όλων των διαθέσιμων, υλικών και άυλων, όπλων αντίστασης, συμπεριλαμβανομένου αυτού της ενδυνάμωσης της κοινής ιστορικής συνείδησης.

Ένα βιβλίο για το 1821, που εμπεριέχει όχι μόνον τα βασικά γεγονότα τα οποία οδήγησαν στην Επανάσταση αλλά απαντά και στα πλέον κρίσιμα ερωτήματα για τους λόγους και τους τρόπους που αυτά εκδηλώθηκαν, αποκτά ιδιαίτερη αξία και απαιτεί την προσοχή και την μελέτη του Έλληνα αναγνώστη. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο πρόσφατο πόνημα του Γιώργου Καραμπελιά «Φιλική Εταιρεία – ήταν ώριμη η Επανάσταση;», που εκδόθηκε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις. Ο συγγραφέας έχοντας εντρυφήσει με ιδιαίτερη επιμονή και επιμέλεια στην ιστορία του νεώτερου ελληνισμού – απόδειξη ο μακρύς κατάλογος των βιβλίων που έχει συγγράψει σχετικώς- έρχεται τώρα να αναδείξει, με αριστοτεχνική συμπύκνωση, τις απόπειρες των Ελλήνων να οργανώσουν την μεγάλη Επανάσταση, ίσως τη «σημαντικότερη ολόκληρου του 19ου αι.», όπως επισημαίνει (σελ. 9).

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2019

Ο ελληνισμός ενώπιον ενός αγώνα ζωής και θανάτου




Αποτέλεσμα εικόνας για σημαια ελλαδας
Παρεπόμενο του ιδεολογικού παρασιτισμού της χώρας είναι η απώθηση της μακράς εθνικής συλλογικής μνήμης και η, συνακόλουθη, απουσία στέρεων κριτηρίων στην προσέγγιση της οικείας πραγματικότητας. Το κενό συμπληρώνεται με την πρόσληψη εξωγενών εργαλειακών θεωρήσεων που μοιραία οδηγούν σε επαναλαμβανόμενες αυτοδιαψεύσεις.


Αυτό αποτυπώνεται κατ’ εξοχήν στις σχέσεις μας με τη Τουρκία, οι οποίες βρίσκονται για ακόμη μια φορά σε τροχιά ευθείας σύγκρουσης. Τα διάφορα εισαγόμενα ιδεολογικά σχήματα οικονομικο-πολιτικής και πολιτισμικής προσέγγισης με την γείτονα, που προβλήθηκαν και επιβλήθηκαν κατά κόρον στο παρελθόν αποτελώντας την πυξίδα των εγχώριων ελίτ, αποδείχθηκαν αυτοκαταστροφικές πλάνες. Κι αυτό διότι επιμένουν να αγνοούν τις βαθύτερες αιτίες του φαινομένου, προτιμώντας ουτοπικές προβολές του «τέλους της ιστορίας», που προσδίδουν την ανακουφιστική αίσθηση της διαιώνισης των κοινωνικών και οικονομικών προνομίων των φορέων τους.

Η ελληνο-τουρκική διένεξη δεν είναι μια συγκυριακή συνθήκη, ούτε απότοκο εσωτερικών φαντασιακών φανατισμών, που μπορούν να απαλειφθούν με την εξάλειψη των αφορμών της. Πρόκειται για μια σταθερά επαναλαμβανόμενη εκδήλωση της μακροϊστορικής αντιπαράθεσης του ελλαδικού κορμού με την μικρασιατική υποήπειρο, που εμπεριέχει διαστήματα επιφανειακής νηνεμίας ή χαμηλής/λανθάνουσας αντιπαλότητας, ιδιαίτερα όταν και στις δυο πλευρές του Αιγαίου κυριαρχεί μια ενιαία εσωτερική ή εξωτερική εξουσία. Ως εκ τούτου, το αβυσσαλέο βάθος της ανιχνεύεται όχι μόνον την επαύριον του Ματζικέρτ, αλλά πολύ παλαιότερα, όπως, τουλάχιστον, καταδεικνύουν οι περσικές εκστρατείες, η αντεπίθεση του Αλεξάνδρου και τα αλλεπάλληλα «αιρετικά» κύματα που απείλησαν την ενότητα και την φυσιογνωμία του Βυζαντίου, ως εύθραυστη αλλά και υπεργόνιμη σύζευξη του ανατολικού μυστικισμού με την ελληνικό σκέψη, που γέννησαν την Ορθοδοξία. Κύματα τα οποία, τελικώς, υπό κεντροασιατική οθωμανική ηγεσία και το λάβαρο του Ισλάμ πέτυχαν όχι μόνον την ανατροπή της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας αλλά και το σφετερισμό της, υποβιβάζοντας σε υπηκόους δεύτερης κατηγορίας όσους παρέμειναν πιστοί στις χριστιανικές αρχές και στην μνήμη της απωλεσθείσας ηγεμονίας τους. Μια ήττα που επήλθε σχεδόν μοιραία, καθόσον η εναλλακτική δυτική στροφή σωτηρίας προς την «λατινικήν καλύπτραν» είχε αποκλεισθεί λόγω της αρπακτικής διάθεσης του αναδυόμενου νέου ευρωπαϊκού, αποικιοκρατικού, κόσμου, και του εύλογου φόβου του ελληνισμού για την ταχεία και απόλυτη αλλοτρίωσή του.

Η διαρκής ελληνική επανάσταση, από τον 18ο αιώνα μέχρι το 1922, ως Μεγάλη Ιδέα, επανέφερε τον ελληνισμό ως αυτόνομο διεθνή δρώντα και, συνάμα, το αρχέγονο σχίσμα στις δυο πλευρές του Αιγαίου, το οποίο θα μπορούσε να κλείσει μόνον εάν πετύχαινε η μικρασιατική εκστρατεία. Τόσο, όμως, η δεδομένη διεθνής συγκυρία, όσο και η αναμενόμενη συμμαχία που συγκρότησε η τουρκική ελίτ με τις μάζες στις εχθρικές για τον παλαιοελλαδικό στρατό αχανείς εκτάσεις της Ανατολίας, δεν επέτρεψαν την συγκρότηση ενός νέου αυτοκρατορικού χώρου με ελληνική ταυτότητα.