Πέμπτη, 25 Απριλίου 2019

Μύθοι για την Τουρκία και την Γενοκτονία των Αρμενίων




Marcharmenians.jpg
του Γκλεμπ Κουζνετσόφ, πολιτικού επιστήμονα, επικεφαλής του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του Επιστημονικού Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών (Ρωσία)

Μετά από συζητήσεις ακόμη και με καταρτισμένους συναδέλφους (η πλειοψηφία τους αυτό που γνωρίζει για τη Γενοκτονία είναι ότι «οι Τούρκοι κάποτε έσφαξαν τους Αρμένιους κατά τον ανατολίτικο άγριο τρόπο, τίποτε το ασυνήθιστο για αυτές τις περιοχές»), προσπάθησα να διατυπώσω τους βασικούς μύθους για την Γενοκτονία, που επιτρέπουν στην Τουρκία με διάφορους τρόπους να αποφεύγει να αναλάβει την ευθύνη γι’ αυτήν.

1.   Η αντιαρμενική πολιτική υπήρξε «απάντηση στις προδοτικές ενέργειες στη γραμμή του μετώπου».
Δεν είναι έτσι!
Η πολιτική του κόμματος των Νεότουρκων «Ένωση και Πρόοδος» κατέληξε μετά την κατάκτηση της εξουσίας στην ιδέα της δημιουργίας ενός σύγχρονου μονοεθνικού και μονοθρησκευτικού κράτους. Τα ιδεολογικά κείμενα, το πρόγραμμα του κόμματος είναι ευρέως προσβάσιμα. Η ιδεολογία του «Ένωση και Πρόοδος» οδήγησε στην Γενοκτονία των Αρμενίων, και επίσης, στην Γενοκτονία των Ελλήνων και των άλλων εθνικών μειονοτήτων στη Τουρκία.

2.   «Η Γενοκτονία δεν είναι ορθό να ονομάζεται γενοκτονία, καθώς διεξήχθη με όχι συστηματικό τρόπο, με ανατολική αγριότητα, και δεν ομοιάζει καθόλου, για παράδειγμα, με το Ολοκαύτωμα. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε ‘‘εξόντωση των Αρμενίων’’. Απλώς ο λαός, λόγω της μειωμένης πειθαρχίας  άσκησε, μιας κι ήταν χρόνια δύσκολα, μεγάλη αγριότητα -ο πόλεμος και οι Αρμένιοι σαν να υπήρξαν τυχαία θύματα των περιστάσεων".
Δεν είναι έτσι!
Η Γενοκτονία ήταν σχεδιασμένη και εκτελέστηκε αυστηρά σύμφωνα με αυτό το σχέδιο. Συμπεριελάμβανε:
Α. Εκκαθάριση του στρατού από τους Αρμένιους (παρά το γεγονός ότι ο Ενβέρ πασά στην περιοχή Σαρίκαμις σώθηκε από έναν Αρμένιο [στμ. Η μάχη του Σαρίκαμις μεταξύ του ρωσικού και οθωμανικού στρατού κατά τη διάρκεια του α΄ παγκοσμίου πολέμου, και διήρκησε από τις 22 Δεκεμβρίου 1914 έως τις 17 Ιανουαρίου 1915, με νίκη των Ρώσων] και οι κατηγορίες των Τούρκων προς την αρμενική πλευρά έχουν ανάλογη αξία με αυτές για προδοσία των Τατάρων της Κριμαίας ή των Γερμανών του Βόλγα από το καθεστώς της ΕΣΣΔ.
Β. Η εκκαθάριση των ελίτ (επιφανείς ιερωμένοι, εκδότες, πολιτικοί, ιατροί, διδάσκαλοι, δημοσιογράφοι – πρώτο θύμα των Τούρκων υπήρξε η αρμενική ελίτ, και μάλιστα όχι τόσο στο μέτωπο του Καυκάσου, όσο στις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας και ιδιαιτέρως στην Κωνσταντινούπολη).
Γ. Και μόνον έπειτα από αυτό, έγινε η μαζική μετακίνηση του πληθυσμού, συνοδευόμενη από δολοφονίες, πείνα, επιδημίες και βία χωρίς προηγούμενο. Ωστόσο, η μαζική εξόντωση, και στην αρχή και κατά την πορεία των εκτοπισμένων προς τα στρατόπεδα του θανάτου στην συριακή και ιρακινή έρημο, «συμπεριλαμβανόταν στο αρχικό σχέδιο». Τα στρατόπεδα, επίσης, δεν είχαν εφόδια, δεν υπήρχαν ούτε οι ελάχιστες προϋποθέσεις για την επιβίωση των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που ήσαν έγκλειστοι. Επιπλέον, τους διοικητές που δεν είχαν αντιληφθεί τα σχέδια των Νεοτούρκων και προσπαθούσαν να μετατρέψουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε κανονικούς χώρους διαβίωσης για τους εκτοπισμένους, τους αντικαθιστούσαν με δήμιους. Έτσι αντικατέστησαν τον κυβερνήτη του Χαλεπίου, ο οποίος θεώρησε καθήκον του να εξασφαλίσει στα στρατόπεδα της Συρίας κάποιες τουλάχιστον συνθήκες επιβίωσης.

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

Ο Στάλιν και ο πατριάρχης


Adriano Roccucci, Ο Στάλιν και ο πατριάρχης – Ορθόδοξη Εκκλησία και σοβιετική εξουσία 1917-1958

Ένα από τα πλέον αξιοπερίεργα γεγονότα της σοβιετικής ιστορίας είναι, χωρίς αμφιβολία, η στροφή της στάσης του Στάλιν προς την Ορθόδοξη Εκκλησία, μεσούντος του β΄ παγκοσμίου πολέμου. Ενώ, έως τότε, ή τουλάχιστον τις παραμονές της έκρηξης του πολέμου, οι διώξεις εναντίον ιερωμένων και πιστών ήταν συνεχείς, το σοβιετικό κράτος επέδειξε στη συνέχεια μια πρωτοφανή, για τη φύση του, ανεκτικότητα προς τη δράση της εκκλησίας. Είναι βέβαιο ότι ο Στάλιν αποφάσισε αυτή την τακτική κίνηση, διότι αντιλήφθηκε την ισχύ της ορθοδοξίας στον λαό, που δεν είχε καμφθεί από την καταστολή και την αθεϊστική προπαγάνδα, και του ήταν απαραίτητη για τη διατήρηση του ηθικού του στρατού και της κοινωνίας στις δύσκολες ώρες του πολέμου. Ταυτοχρόνως, έπρεπε να αντιμετωπίσει την πολιτική των ναζί, οι οποίοι αν και φανατικά αντιχριστιανοί, άνοιγαν στις κατεχόμενες απ’ αυτούς περιοχές της ΕΣΣΔ κλειστές εκκλησίες και μονές, για να κερδίσουν τα λαϊκά στρώματα. Τέλος, διέβλεπε την πιθανή επέκταση της σοβιετικής επιρροής προς την ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, όπου κατοικούσαν ορθόδοξοι λαοί, και μια ελεγχόμενη από τον ίδιο εκκλησία θα μπορούσε να τον εξυπηρετήσει πολιτικά.
Με επίκεντρο, λοιπόν, το παραπάνω γεγονός, ο Ιταλός ιστορικός Adriano Roccucci έχει εκδώσει μια μελέτη με τον τίτλο «Ο Στάλιν και ο πατριάρχης, Η Ορθόδοξη εκκλησία και η σοβιετική εξουσία 1917-1958 (στο πρωτότυπο: La Chiesa ortodossa e il potere sovietico 1917-1958, εκδόσεις Eidaudi, 2011, ενώ στα ρωσικά μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε το 2016), όπου παρουσιάζει τη σύνθετη σχέση εκκλησίας και εξουσίας κατά τις θυελλώδεις δεκαετίες μεταξύ της Οκτωβριανής επανάστασης και της τελικής επικράτησης του Χρουστσώφ. Η σημασία της μελέτης του έγκειται στο πλούσιο αρχειακό υλικό, και ιδιαίτερα στα στατιστικά στοιχεία που ανακάλυψε και παρουσιάζουν ιδιαίτερα πειστικά την πραγματικότητα στο τεράστιο κεφάλαιο της ορθόδοξης πίστης στα χρόνια της ΕΣΣΔ. Η στέρεα ιστορική γνώση αυτού του παρελθόντος μάς δίνει και κάποια σημαντικά κλειδιά για τη κατανόηση όσων συμβαίνουν σήμερα.

Αντιγράφουμε από την παρουσίαση στην ιταλική έκδοση του βιβλίου:
«Την νύχτα της 4ης προς την 5η Σεπτεμβρίου ο Στάλιν υποδέχθηκε στο Κρεμλίνο τρεις μητροπολίτες, οι οποίοι είχαν την ευθύνη της διοίκησης της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας. Είναι εκπληκτικό και μόνον ότι έγινε αυτή η συνάντηση, καθώς για δεκαετίες έως τότε ο ηγέτης του σοβιετικού κράτους καταδίωκε ανελέητα τον ορθόδοξο κλήρο και τους πιστούς. Η επίθεση στη θρησκεία διαρκούσε ήδη 25 χρόνια, και οι συμμετέχοντες στη συνάντηση ιεράρχες ανήκαν σε αυτούς που κατάφεραν επιζήσουν από τις διώξεις. Στη διάρκεια της μακράς και ειλικρινούς συζήτησης ο Στάλιν έδωσε τη συγκατάθεσή του στην εκλογή πατριάρχη, ο οποίος θα ηγείτο της ρωσικής εκκλησίας. Το θέμα ήταν ότι από το 1925 ο πατριαρχικός θρόνος ουσιαστικά χήρευε, διότι οι σοβιετικοί ηγέτες δεν επέτρεπαν στην εκκλησία να εκλέξει νέο προκαθήμενο. Ο πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών εκλέχθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 και ήταν ο μητροπολίτης Σέργιος (Στραγκορόντσκι) Τι προκάλεσε αυτή την αλλαγή στη σοβιετική θρησκευτική πολιτική; Ποιες ήταν οι βαθιές ρίζες αυτής της νέας συμμαχίας μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του καθεστώτος; Και γιατί ο Στάλιν αποφάσισε να αναβιώσει το πατριαρχείο;» (https://www.einaudi.it/catalogo-libri/storia/storia-contemporanea/stalin-e-il-patriarca-adriano-roccucci-9788806200589/)

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Κονσταντίν Λεόντιεφ: Από τον Ρομαντισμό στο Μοναστήρι



Image result for βυζαντιο και οι σλαβοι λεοντιεφ
Κονσταντίν Λεοντιεφ Βλαντιμίρ Σολοβιόφ, ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ, Δοκίμια Ιστορίας και Φιλοσοφίας, Εισαγωγή - Μετάφραση Όλεγ Τσυμπένκο, εκδ. Καστανιώτη, 2018.

Απέναντι στον διαφωτισμό και στη ρασιοναλιστική σκέψη, που γέννησε ο 18ος αιώνας, έχει καθιερωθεί να χαρακτηρίζεται ως αντίποδας ο δυτικοευρωπαϊκός, και ιδιαιτέρως, ο γερμανικός ρομαντισμός. Ωστόσο, οι σπόροι του Σέλλινγκ βρήκαν γόνιμο έδαφος και άνθισαν και στη ρωσική γη. Μόνον που εδώ οι πνευματικοί ανθοί προήλθαν από διαφορετικές συνθέσεις, λόγω της σύστασης των κοινωνικών και εθνολογικών υποστρωμάτων της αυτοκρατορίας. Τις ώρες που η θετική σκέψη σάρωνε την ευρωπαϊκή ήπειρο, στη Ρωσία, παράλληλα με τις ιδέες του Βολταίρου, αναβίωνε ο βυζαντινός μοναχισμός και η παράδοση των γερόντων. Σε άμεση επαφή με το Άγιο Όρος άρχισαν να ξεφυτρώνουν μονές, όπως η Όπτινα Πούστιν, και να μεσουρανούν πνευματικοί ταγοί, όπως ο Παΐσιος Βελιτσκόβσκι και ο Τύχων Ζαντόνσκι.
Τελικώς, όλος ο ρωσικός 19ος αιώνας θα διαχέεται από δύο μεγάλα πνευματικά ρεύματα, με πολλά παρακλάδια, αλλά και, εμφανείς ή αφανείς, μεταξύ τους αλληλοεπιδράσεις: τα κινήματα των σλαβόφιλων και των δυτικόφιλων. Κοινός τελικός στόχος τους το όραμα της νέας Ρωσίας, που ως ευρασιατική αυτοκρατορία, με χαοτικές ταξικές, εθνοτικές, πολιτισμικές και θρησκευτικές αντιθέσεις, ανίχνευε την ταυτότητά της στον κόσμο. Η σύγκριση in situ που προκλήθηκε από την επαφή με τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, όταν τα νικηφόρα ρωσικά στρατεύματα προήλασαν ως το Παρίσι του Ναπολέοντα, θα προκαλέσει ένα βαθύ σοκ, που δεν θα εγκαταλείψει έκτοτε τους Ρώσους. Η αγωνιώδης αναζήτηση της εθνικής αυτοσυνειδησίας θα πορεύεται πλέον με αυτήν της προσωπικής αλλά και της πανανθρώπινης. Κάθε νέα θεωρία φιλοδοξούσε σε τίποτε λιγότερο από το ίδιο το αληθινό νόημα της ιστορίας και της ζωής.
Εντός αυτού του μανιασμένου αγώνα, που θα έπαιρνε θυελλώδεις πολιτικές διαστάσεις και θα κατέληγε στις μεγάλες επαναστάσεις του 20ού αιώνα, ένα σημαντικό τμήμα της διανόησης έψαξε τις βαθιές ρίζες της ρωσικής ζωής για να τις αναγεννήσει και να τις αντιτάξει στο ευρωπαϊκό υλιστικό πρότυπο. Στα μονοπάτια αυτά ήταν που συναντήθηκε ο ρομαντισμός με την βυζαντινή παράδοση.
Ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους αυτού του ρεύματος, που δεν ήταν ακραιφνής σλαβόφιλος, ενώ συνάμα υπήρξε σφοδρός πολέμιος του πανσλαβισμού και λάτρης του ελληνισμού, ήταν ο Κονσταντίν Λεόντιεφ (1831-1891). Επρόκειτο για μια πνευματική μορφή που, αν και επηρέασε στοχαστές όπως τους Ν. Μπερντιάγιεφ, Σ. Τρουμπετσκόι, Σ. Μπουλγκάκοφ, Β. Ροζανοφ, Σ. Φρανκ, Π. Στρούβε, Π. Μιλιουκόφ, ξεχάστηκε στις σοβιετικές δεκαετίες, καθώς υπήρξε «μισητός και απεχθής για το αριστερό στρατόπεδο», χωρίς όμως να είχε γίνει κατανοητός και από την «δεξιά»∙ για να ανασυρθεί και πάλι στην μετασοβιετική Ρωσία, κερδίζοντας τις δάφνες που δεν έδρεψε όσο ήταν εν ζωή. Πλέον, φτάνουν να τον συγκρίνουν με τον Νίτσε και τον Σπένγκλερ, των οποίων θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόδρομος. Στην Ελλάδα έχουμε την δυνατότητα, έστω και καθυστερημένα, να διαβάσουμε, στο βιβλίο με τον τίτλο «Το Βυζάντιο στη Ρωσία», το σημαντικότερο έργο του «Ο Βυζαντινισμός και οι Σλάβοι»(1875), σε μια εξαίρετη μετάφραση του Όλεγ Τσυμπένκο, ο οποίος μας προσφέρει επίσης μια εκτενή και διαφωτιστική εισαγωγή, καθώς και ένα δοκίμιο του φιλοσόφου Βλαδίμηρου Σολοβιόφ, «Ο Βυζαντινισμός και η Ρωσία» (1896), που συνεισφέρει στην κατανόηση των αντιθέσεων γύρω από την προσέγγιση του Βυζαντίου στη Ρωσία του 19ου αιώνα.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Η δύσκολη ισορροπία Ερντογάν μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας

Related image
Ερντογάν και Τζεμίλεφ -ηγέτης των Τατάρων της Κριμαίας
του Semih Idiz


Οι προσπάθειες του Ερντογάν να πείσει τη Ρωσία και την Ουκρανία να επιλύσουν διπλωματικά τις διαφορές τους - μετά την πρόσφατηαντιπαράθεσή τους στα στενά του Κερτς - έδωσαν στους κυβερνητικούς κύκλους στην Τουρκία την εντύπωση ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη να διαδραματίσει μεσολαβητικό ρόλο σε αυτήν την κρίση. Ο Ερντογάν ενθάρρυνε επίσης αυτή την εντύπωση πριν από την αναχώρησή του για τη σύνοδο κορυφής της G-20 στην Αργεντινή στις 29 Νοεμβρίου. Είπε στους δημοσιογράφους ότι είχε συζητήσει το θέμα με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Πόροσενκο και πρόσθεσε ότι θα διερευνήσουν περαιτέρω αυτή τη δυνατότητα με τον Πούτιν κατά τη σύνοδο κορυφής της G-20.
Εάν επρόκειτο να επιτύχει αυτή η διαμεσολάβηση, θα ενίσχυε την εικόνα του Ερντογάν σε μια εποχή που είναι στο φόρτε της η προεκλογική περίοδος για τις κρίσιμες τοπικές εκλογές τον Μάρτιο. Τίποτα δεν θα συνέβαλε στην εικόνα του περισσότερο από μια μεγάλη διεθνή επιτυχία, να φέρει μαζί τη Ρωσία και την Ουκρανία. Η εν γένει αρνητική διεθνής εικόνα του Ερντογάν βελτιώθηκε σχετικά το Σεπτέμβριο, αφού μεσολάβησε στον διακανονισμό της κατάπαυσης του πυρός στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας και σταμάτησε την επίθεση στην περιοχή από ρωσικές και συριακές δυνάμεις. Οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ επαίνεσαν τον Ερντογάν για την αποτροπή μιας νέας αιματοχυσίας.
Ωστόσο, κάθε πιθανότητα η Άγκυρα να μπορούσε να διαδραματίσει μεσολαβητικό ρόλο μεταξύ της Μόσχας και του Κιέβου θα ήταν θνησιγενής λόγω ενός συνδυασμού παραγόντων. Παρόλο που ίσως να μην διακρίνεται με την πρώτη ματιά, η Τουρκία έχει ήδη λάβει μέρος στη διαμάχη μεταξύ των δύο γειτόνων της στον Εύξεινο Πόντο. Η Άγκυρα αντιτίθεται επισήμως στην «παράνομη προσάρτηση» της Κριμαίας το 2014 στην Μόσχα, την οποία εξακολουθεί να αρνείται να αποδεχθεί. Η Άγκυρα υποστηρίζει επίσης τους Τάταρους της Κριμαίας, με τους οποίους έχει δεσμούς συγγένειας και θρησκείας, και μίλησε ενάντια στις προσπάθειες της Μόσχας να ποινικοποιήσει τους ηγέτες του Ταταρων, οι οποίοι επίσης αντιτίθενται στη ρωσική προσάρτηση της χερσονήσου.
Η Άγκυρα έχει επίσης επίσημα υποστηρίξει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, η οποία σε αυτή την περίπτωση σημαίνει ότι αντιτίθεται στην αποσχιστική κίνηση των Ρώσων στο Ντονμπας της ανατολικής Ουκρανίας.
Κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης στην ουκρανική πρωτεύουσα του Κιέβου τον Οκτώβριο του 2017, ο Ερντογάν τόνισε ότι η Τουρκία θα εξακολουθήσει να υποστηρίζει την κυριαρχία της Ουκρανίας και την εδαφική της ακεραιότητα. "Δεν αναγνωρίσαμε την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας και δεν θα το πράξουμε", δήλωσε ο Ερντογάν σε συνέντευξη Τύπου στο Κίεβο. "Θα κρατήσουμε ζωντανό αυτό το θέμα στη διεθνή ατζέντα. Πιστεύουμε στη σημασία των διπλωματικών και νομικών βημάτων για την αντιμετώπιση της παράνομης κατάστασης στην Κριμαία και θα συνεργαστούμε με την Ουκρανία για το θέμα αυτό ", πρόσθεσε.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

Δημογραφικές αναταράξεις στην Τουρκία λόγω μεταναστευτικού, κρίσης και καταστολής

Σχετική εικόνα
Στρατόπεδο προσφύγων από τη Συρία στη Nizip 

         της Nimet Kirac

Παρά το γεγονός ότι η Τουρκία γνωρίζει από μετανάστευση, τα επόμενα χρόνια θα συμβούν πρωτοφανείς δημογραφικές αλλαγές, σύμφωνα με τους ειδικούς. Και αυτό θα γίνει όχι μόνον επειδή αυξάνεται ο αριθμός των εισερχόμενων μεταναστών, αλλά κι επειδή η Τουρκία αντιμετωπίζει ταυτοχρόνως προβλήματα «διαρροής εγκεφάλων» και οικονομικής αστάθειας.
Ευρισκόμενη μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας, συνορεύοντας με οκτώ χώρες, η Τουρκία έχει πληθυσμό κοντά 81 εκατομμύρια, το τρίτο μεγαλύτερο της Ευρώπης. Αν και ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού μειώθηκε δραστικά από 1,31% το 2009 σε 0,52% το 2017, ο αριθμός των «προστατευόμενων» της Άγκυρας αυξάνεται.
Περίπου 395 μωρά Σύριων γεννιούνται ημερησίως στη Τουρκία, λέει ο καθηγητής Μουράτ Ερντογάν, επικεφαλής του Κέντρου Μελετών Μετανάστευσης και Ένταξης στο Τουρκο-Γερμανικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, εξηγώντας κατά πόσο οι πρόσφυγες βαραίνουν στην δημογραφική εξίσωση: «Σε 10 χρόνια, οι δημογραφικές τάσεις στην Τουρκία θα βρίσκονται στα χέρια των Σύριων» είπε στο Αλ- Μόνιτορ. «Υπάρχουν 3,5 εγγεγραμμένοι πρόσφυγες από τη Συρία αλλά ο αληθινός αριθμός είναι μεγαλύτερος. Υπάρχουν, επίσης, 1.000 Αφγανοί και Ιρακινοί πρόσφυγες που διασχίζουν (παράνομα) καθημερινά τα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας», είπε ο Ερντογάν, προσθέτοντας ότι ο έλεγχος των συνόρων δεν είναι ακόμη εξονυχιστικός. Υπογραμμίζοντας ότι ο αριθμός των Σύριων προσφύγων εκτοξεύθηκε σε σχεδόν 4 εκατομμύρια από 58.000 που ήταν με το ξέσπασμα του πολέμου το 2011, ο Ερντογάν προβλέπει ότι η Τουρκία θα έχει περίπου 6 εκατομμύρια Σύριους την επόμενη δεκαετία, αποτελώντας το 7,5% του συνολικού πληθυσμού.
«Η γεννητικότητα στη Τουρκία μειώθηκε λόγω της αστικοποίησης, αλλά ο αριθμός των εισερχόμενων μεταναστών αυξάνεται ραγδαία. Επιπλέον, αυτές οι ομάδες έχουν υψηλά ποσοστά αναπαραγωγής, και, κάποια στιγμή, η κυβέρνηση θα πρέπει να φέρει και τις οικογένειές τους στην Τουρκία, που τώρα είναι στη Συρία ή αλλού». «Δεν αναμένω πολλοί Σύριοι να επιστρέψουν σπίτι τους όταν τελειώσει ο πόλεμος. Κι αν το κάνουν, 50 μωρά θα γεννιούνται στη θέση των 50 προσφύγων που θα φεύγουν».
Σύμφωνα με τον ερευνητή, το πρόβλημα επιδεινώνεται από την αυξανόμενη μετανάστευση, ή τη φυγή εγκεφάλων, των νέων και μορφωμένων Τούρκων. «Αν δεν έχετε πετρέλαιο ή χρυσό, έχετε μόνον το ανθρώπινο κεφάλαιο. Και αυτό είναι που φεύγει τώρα», είπε ο Ερντογάν, σημειώνοντας ότι η απώλεια ενός μορφωμένου λόγω της διαρροής εγκεφάλων κοστίζει στην Άγκυρα 10 φορές περισσότερο από την υποδοχή ενός μόνο μετανάστη.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Τι συμφωνήθηκε στο Σότσι;


Αποτέλεσμα εικόνας για latakia aleppo road
Το παρασκήνιο με την επίθεση στο Ιντλίμπ επιλύθηκε με έναν αναπάντεχο τρόπο – με την ακύρωση της επίθεσης. Αυτήν την υπόσχεση έδωσε η Ρωσία προς την Τουρκία. Αλλά ακόμη δεν είναι σαφές ποια είναι τα ανταλλάγματα που πήρε η Ρωσία. Μπορεί το κέρδος να είναι οικονομικό – η τουρκική αγορά ανοίγει για τα ρωσικά προϊόντα. Μπορεί να είναι άυλο – ο πατριάρχης Βαρθολομαίος θα παύσει τις προσπάθειές του να αποσπάσει την ουκρανική εκκλησία από την ρωσική. Σαν να λέμε, ανταλλάσσουμε το Ιντλίμπ με την Κωνσταντινούπολη;

Επιτεύχθηκε η επίλυση του σοβαρού αυτού προβλήματος, με συμφωνημένες αποφάσεις. Έτσι ο Πούτιν, το βράδυ της Δευτέρας, εκτίμησε τα αποτελέσματα των συνομιλιών στο Σότσι με τον Ερντογάν για την κατάσταση στο Ιντλίμπ. Το βασικό σημείο της συμφωνίας είναι η δημιουργία στην επαρχία αυτή μιας αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης, που στην ουσία πρόκειται για διαίρεση σφαιρών επιρροής.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό, δεδομένου ότι γύρω από το Ιντλίμπ είχε οξυνθεί επικίνδυνα η ένταση, και ώρα με την ώρα, αναμενόταν μεγάλης κλίμακας επίθεση στο τελευταίο καταφύγιο των εναπομεινάντων ανταρτών. Ταυτοχρόνως, η Ρωσία αναδείκνυε καθημερινώς όλες τις εξελίξεις, όπως για το ότι τα «λευκά κράνη» ετοίμαζαν προβοκάτσια με χημικά στην επαρχία.
Η αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, για την οποία συμφώνησαν Πούτιν και Ερντογάν, πρέπει να πάει πέρα από την τωρινή γραμμή του μετώπου, μεταξύ των ανταρτών (πολλοί εκ των οποίων βρίσκονται υπό την προστασία της Τουρκίας) και του κυβερνητικού στρατού. Η συμφωνημένη ζώνη οριοθέτησης θα εμφανιστεί στις 15 Οκτωβρίου. Το βάθος του ουδέτερου εδάφους θα είναι 15-20 χλμ. Η περιπολία στην περιοχή θα ανατεθεί στη ρωσική στρατιωτική αστυνομία και στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Πού ακριβώς θα περνά η νέα ρωσο-τουρκική συνοριακή γραμμή ακόμη δεν ανακοινώθηκε. Οι εμπειρογνώμονες υποθέτουν, ότι ως βάση χάραξης θα ληφθεί ο αυτοκινητόδρομος Χαλεπιού Λαττάκειας.
«Μέχρι τις 10 Οκτωβρίου, με πρόταση του προέδρου της Τουρκίας, θα αποσυρθούν απ’ αυτήν την ζώνη ο βαρύς οπλισμός, τα τανκς, εκτοξευτές πυραύλων, όπλα και όλμοι όλων των ομάδων της αντιπολίτευσης. Τον έλεγχο θα τον αναλάβουν τμήμα του τουρκικού στρατού και της ρωσικής στρατιωτικής αστυνομίας» τόνισε ο Πούτιν.
Σύντομα μετά το τέλος της συνάντησης των δύο προέδρων ο υπουργός Άμυνας Σόιγκου ανακοίνωσε, ότι η επίθεση στο Ιντλίμπ ακυρώνεται. Σημειώνουμε ότι ακόμα και την παραμονή το υπουργείο Άμυνας κατηγορούσε τους φιλότουρκους μαχητές από το Ιντλίμπ για βομβαρδισμούς στην επαρχία Χαλεπίου. Αλλά τώρα, στο πλαίσιο της επίσκεψης Ερντογάν, τα δύο υπουργεία άμυνας υπέγραψαν μνημόνιο για την σταθεροποίηση της κατάστασης στη ζώνη αποκλιμάκωσης στο Ιντλίμπ. «Τις επόμενες ώρες θα συμφωνήσουμε μαζί τους (Τούρκους) όλες τις θέσεις που αναφέρονται σε αυτό το έγγραφο», παραθέτει το TASS τα λόγια του Σόιγκου.

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

Η δημογραφική κατάρρευση της Ουκρανίας


Αποτέλεσμα εικόνας για ukraine demographic disaster

                                του Πιότρ Ακόπωφ

Η Ουκρανία βιώνει μια δημογραφική καταστροφή, κάτι που αναγνωρίζει ακόμη και η κυβέρνηση του Κιέβου. Όπως δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Πάβελ Κλίμκιν, ετησίως «μεταναστεύουν περίπου 1 εκατομμύριο Ουκρανοί». […] Κανείς δεν γνωρίζει, ποιος είναι ο σημερινός πληθυσμός στη χώρα, μια και η τελευταία απογραφή πραγματοποιήθηκε το 2001. Τότε ο αριθμός των κατοίκων ήταν 48 εκατομμύρια, αλλά πέρυσι οι Ουκρανοί στατιστικολόγοι εκτιμούσαν τον πληθυσμό στα 42 εκατομμύρια. Ωστόσο, όταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ στο έδαφος της Δημοκρατίας της Ουκρανίας ζούσαν πάνω από 52 εκατομμύρια. Ώστε σε λίγο παραπάνω από ένα τέταρτο του αιώνα ο ουκρανικός πληθυσμός μειώθηκε κατά 10 εκατομμύρια;

Αποτέλεσμα εικόνας για ukraine demographic disaster

Κι όμως είναι ακόμη περισσότερα, διότι σε αυτά τα 42 υπολογίζονται και οι αυτονομημένες Λαϊκές Δημοκρατίες του Λουγκάνσκ και του Ντονιέτσκ, άρα στην πραγματικότητα μιλάμε για κάτω από 40 εκατομμύρια. Ωστόσο, και αυτός ο αριθμός δεν είναι ακριβής. Κι αυτό γιατί είναι πολύ περισσότεροι αυτοί που έφυγαν στο εξωτερικό. Δεν μετανάστευσαν επισήμως, αλλά έφυγαν να βρουν εργασία ή ακόμη και μόνιμο τόπο κατοικίας. Και πόσοι είναι αυτοί μπορούμε μόνον να υποθέσουμε. Οι ειδικοί ανεβάζουν τον αριθμό στα 5 εκατομμύρια, κάποιοι ακόμη και στα 7. Ως εκ τούτου στην Ουκρανία ζουν 32-33 εκατομμύρια και φαίνεται ότι πλέον η χώρα υποχωρεί στη δεύτερη θέση των πιο πολυπληθών πρώην σοβιετικών δημοκρατιών μετά τη Ρωσία, αφού το Ουζμπεκιστάν έχει μεγαλύτερο πληθυσμό.